Δεν έχω καμιά όρεξη να συμμετάσχω στην πλάκα γύρω από τα λεγόμενα του Χρυσοχοϊδη. Δεν βρίσκω τίποτα αστείο, ούτε τα ανέκδοτα, ούτε τα έξυπνα tweets. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Ο τύπος αυτός είναι επικίνδυνος. Είναι από αυτή τη ράτσα που έχει ποτιστεί με τη βεβαιότητα ότι ο λαός από κάτω είναι απολύτως ηλίθιος. Και εδώ που τα λέμε, ίσως και να είναι όντως. Γιατί ήδη ακούω τους πασόκους που λένε: «Να μωρέ ο Χρυσοχοϊδης τουλάχιστον το παραδέχτηκε ότι δεν ήξερε τίποτα για αυτά που ψηφίζανε». Να λοιπόν ένας καλός επόμενος πρόεδρος… Στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. Δια παντός. Δεν κάνω πλάκα. Ούτε να ψηφίσει ούτε να διεκδικήσει να ψηφιστεί. Ποτέ ξανά. Το εννοώ. Αν ένας οδηγός λεωφορείου το στείλει στον γκρεμό και μετά μάθεις πως πήρε στη ζούλα το δίπλωμα, δεν του ξαναδίνεις ποτέ το τιμόνι.
Το επάγγελμά μας παρουσιάζει μια μοναδική ικανότητα μετάλλαξης. Ειδικά στον τόπο μας. Μοναδικό στον κόσμο το παράδειγμά μας. Η «κοινή γνώμη» εκεί έξω περίμενε από μας πολλά. Φταίει κι αυτή, που κατάντησε τόσο «κοινή» και μας άφησε να ασελγήσουμε τόσες φορές εις βάρος της. Είδε μπόλικους από μας στη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Και άλλους τόσους στη θέση έμμισθων συμβούλων Τύπου ακόμα και του «μη πολιτικού» Παπαδήμου. Τουλάχιστον αυτοί κάνουνε πιο τίμια δουλειά, σε σχέση με τους άλλους «ανεξάρτητους» εκπροσώπους των τηλεπαραθύρων. Είδε έναν από μας στη φυλακή για το πάρτυ με τα δομημένα ομόλογα του Ταμείου μας. Είδε έναν άλλο, μέλος σπείρας μπράβων και εκβιαστών στη Θεσσαλονίκη. Μας είδε να μπαίνουμε από την μπροστά και την πίσω πόρτα του Μαξίμου, μας είδε να ανεβοκατεβάζουμε ειδήσεις και κυβερνήσεις σύμφωνα με τα συμφέροντα του αφεντικού.
Επιτρέψτε μου μια προσωπική αφιέρωση. Στον δημοσιογράφο που κάποτε με υποδέχτηκε στα Νέα ως μαθητή, συντάκτη σχολικής εφημερίδας. Που όταν έφυγα ήθελα να του μοιάσω. Που σήμερα αναλαμβάνει να ντύσει με επιχειρήματα την ανάγκη να περικοπεί ο μισθός ο δικός μου και χιλιάδων άλλων ανθρώπων. Που λέει ότι παίρνω πολλά και δεν είμαι ανταγωνιστικός. Που λέει ότι οι εκλογές είναι επικίνδυνες... Ευτυχώς δεν του έμοιασα (…ακόμα τουλάχιστον).
Μπα μπα τι ακούω; Ο Γιώργος λέει δημοσίως ότι τον υπονόμευσε ο Ψυχάρης επειδή δεν πήρε δάνειο; Μήπως ήρθανε τα δύσκολα και αρχίσανε να κελαηδάνε τα πουλάκια ή εμένα ιδέα μου είναι; Μην ξεχνάτε πως είμαστε και εμείς εδώ και ακούμε… Εδώ, εδώ από κάτω.. Εμείς, η κοινωνία, ο κόσμος, οι αναγνώστες και οι τηλεθεατές σας, οι ψηφοφόροι. Και ο άλλος τι είναι αυτά που λέει; Τι ακούω Γιώργο; Γιατί λέει ότι του είπες να έρθει στο Μαξίμου από την πίσω πόρτα; Και τι ήταν αυτό που λέει ότι του ζήτησες; Ε, ρε γλέντια. Ωραίο πράγμα να σφίγγουν οι κώλοι ε; Μέχρι και το mega έπαιξε την είδηση. Κρίνανε πως είναι καλύτερα να μεταδώσουν τη θέση του εκδότη παρά να το κουκουλώσουν και αυτό. Τι είναι αυτά που διαβάζω και στο In.gr; «Άτοπες και ανακριβείς οι δηλώσεις του κ. Γ. Παπανδρέου…» Τσ, τσ, τσ... Καλέ εδώ γίνεται πόλεμος.. Γιατί το άλλο…;
Στην ψειρού, τελεία και παύλα. Και ύποπτος φυγής είναι και ύποπτος για την τέλεση νέων αξιόποινων πράξεων. Πολύ περισσότερο ο Εφραίμ είναι ύποπτος για την τέλεση του αδικήματος της αποκάθαρσης του πολιτικού συστήματος που τον εξέθρεψε και τον ενδυνάμωσε. Του αδικήματος του συμψηφισμού που λέει ότι αφού δεν πήγαν οι άλλοι φυλακή να μην πάει ούτε αυτός. Ε λοιπόν και αυτός και όλοι οι άλλοι. Και ο Μπασιάκος και ο Κοντός και ο Ρουσσόπουλος και ο Καραμανλής. Σε μια δημοκρατία που πασχίζει να αποδείξει τα αυτονόητα, αυτό δηλαδή που ξέρουμε όλοι για τις μπίζνες με το Βατοπαίδι. Σε αυτή τη δημοκρατία χωράνε ακόμα και οι παρεμβάσεις της Ρωσίας που τον θέλει έξω, βλέποντας στα μάτια του τον κοσμοαγάπητο Ρασπούτιν. Μόνο που ο Ρασπούτιν κανόνιζε μια χαρά την Τσαρίνα ενώ τούτος εδώ ασελγεί στη λογική και την δημοκρατία μας.
Ξέρω πως η δημοσίευση του πόθεν έσχες των βουλευτών, υπουργών και λοιπών εθνοπατέρων είναι μια τρύπα στο νερό. Με τις διατάξεις που επιβάλλεται η υποβολή τους στην ουσία αποκρύπτεται το «πόθεν», που είναι και το ζουμί αλλά τώρα πια και το «έξωθεν» για τα λεφτά τους που έφυγαν από τη χώρα και ακόμα κρατούνται καλά κρυμμένα (για πόσο;). Και με ότι απομένει όμως, με το «έσχες» δηλαδή, και πάλι μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα... Είναι μετρημένοι στα δάχτυλα οι άνθρωποι του κοινοβουλίου που βγάζουν κάτω από 100 χιλιάρικα το χρόνο. Και δεν εννοώ μόνο από την αποζημίωση που τους δίνει η έτσι κι αλλιώς ακριβή μας δημοκρατία. Εννοώ και από τα «άλλα εισοδήματα». Εδώ στο Ηράκλειο βουλευτής, νέος σε ηλικία βγάζει 100 και κάτι το χρόνο από τη Βουλή και άλλες 400 χιλιάδες (!!!) το χρόνο ως φαρμακοποιός.
«Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχε γίνει επανάσταση με τέτοια μέτρα», μας είπε την Πέμπτη ο κύριος Χρυσοχοϊδης από το Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο. Τώρα τελευταία θέλει να γίνει και αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και οφείλει να φορέσει το φιλολαϊκό του κοστουμάκι μπας και κοροϊδέψει τους πασόκους, που σε λίγο καιρό θα κληθούν να αποφασίσουν για τον επόμενο σωτήρα. Προς το παρόν όμως τους κοροϊδεύουν καλύτερα ο Λοβέρδος και ο Βενιζέλος (έτσι λένε οι δημοσκοπήσεις) που πουλάνε πιο πειστικά το πράσινο κουτόχορτο. Σε άλλη χώρα θα είχε γίνει μια κανονική επανάσταση αλλά εδώ τους πείσατε για την «επανάσταση του αυτονόητου» που έλεγε ο ΓΑΠ. Σε άλλη χώρα θα σας είχανε πάρει με τις πέτρες από καιρό τώρα, σε άλλη χώρα θα ήτανε ντροπή να συγκυβερνάτε με την ακροδεξιά, σε άλλη χώρα θα είχατε πάει σπίτι σας από καιρό. Σε άλλη χώρα το δημοσκοπικό 37% της Αριστεράς θα τρόμαζε περισσότερο εσάς και λιγότερο την ίδια την Αριστερά. Σε άλλη χώρα απλά θα ήσασταν στη φυλακή.
Τις τελευταίες ημέρες αναγκάστηκα να στείλω πολλές ανταποκρίσεις από την Κρήτη για την υπόθεση με τον «δάσκαλο – γυμναστή – παιδεραστή» που δικαίως έχει αναστατώσει όχι μόνο την Κρήτη αλλά και όλη την Ελλάδα. Είναι πραγματικά δύσκολο να προσπαθείς να συγκρατήσεις μια επικαιρότητα και μια κοινή γνώμη που ψοφάει να συγκλονιστεί και να τρομάξει. Για άλλη μια φορά το θέμα δε συζητείται στις ουσιαστικές του διαστάσεις. Κάπου στην πορεία βρέθηκε και ένας καφετζής στα δικαστήρια του Ρεθύμνου που βρήκε την ευκαιρία να του σπάσει τα μούτρα κάτω από τη μύτη των αστυνομικών, μέσα στο γραφείο της ανακρίτριας. Και από κοντά οι δηλώσεις των αγανακτισμένων γειτόνων, που πέφτουν ξανά από τα σύννεφα και ζητούν μεταξύ άλλων επαναφορά της θανατικής ποινής. Και κάπου στα παράθυρα και ο καφετζής, να έχει μικρόφωνο, να δηλώνει πως καλά του έκανε, πως εξέφρασε όλη την κοινωνία και ελπίζει να φάει ακόμα περισσότερες όταν πάει στη φυλακή.
Από 200 χιλιάρικα είχαν ο καθένας στην άκρη για να γλιτώσουν τη φυλακή ο Εφραίμ και ο Αρσένιος της Μονής Βατοπεδίου. Ας μην αναλωθώ και εγώ εδώ στη συζήτηση πού διάολο τα βρήκανε τόσα λεφτά οι άγιοι αυτοί άνθρωποι. Εξάλλου, απαντήσεις δεν πρόκειται να πάρουμε, οπότε άδικος κόπος… Έλα όμως αν θες να κάνουμε λίγα μαθηματικά. Όχι τίποτα ζόρικα, εύκολα να, εδώ με μολύβι και χαρτί… Ας πούμε πως είσαι απόφοιτος ΑΕΙ, εκεί γύρω στα 30 και μόλις βρήκες δουλειά. Και ας πούμε πως είσαι από τους τυχερούς που παίρνεις ένα χιλιάρικο στρογγυλό κανονικά στο τέλος του μήνα για όλη την υπόλοιπη εργασιακή ζωή σου. Αν βάζεις όλα σου τα λεφτά στην άκρη, και ζεις με έναν μαγικό τρόπο χωρίς να ξοδεύεις το παραμικρό τότε σε 200 μήνες, δηλαδή περίπου 16 χρόνια θα έχεις μαζέψει και εσύ αυτό το ποσό. Να γίνω πιο ρεαλιστής:
Κάθε εβδομάδα φτιάχνεται και από ένα μέτωπο. Και κατά μία διαβολεμένη σύμπτωση όλα είναι κατά του μνημονίου. Οι δημιουργοί τους εξαγγέλλουν ότι θα προσπαθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις για την ενότητα μπροστά στην καταιγίδα. Και καλούν σε πανστρατιά μέσα από το δικό τους μέτωπο. Μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι έχουν χαλάσει όλων τα τηλέφωνα και από κακή τύχη δεν άκουσαν ή δεν έμαθαν ο ένας για το μέτωπο που έφτιαξε μόλις λίγες μέρες πριν ο άλλος. Και μετά αρχίζει η πρώτη μάχη κάθε μετώπου, να απορροφήσει στους κόλπους του τα υπόλοιπα, ή τουλάχιστον ένα από τα υπόλοιπα. Σοβαρευτείτε. Όλοι. Χασκογελούν οι Monty Pythons μέσα από τα κουτιά των dvd όποτε περνώ από μπροστά τους στο ράφι. Ψιθυρίζουν πίσω απ’ την πλάτη μου τους διαλόγους από τη Ζωή του Brian.
