Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

Πίσω από τις κουρτίνες έχει ειδήσεις...

Η ανακοίνωση στις αρχές Δεκέμβρη έλεγε πανηγυρικά ότι μέσα στο 2010 σκοτώθηκαν εν ώρα δουλειάς μόνο 80 άνθρωποι στην Ελλάδα. Και αυτό είναι καλό γιατί πέρυσι σκοτώθηκαν 119. Και άρα η κυβέρνηση δουλεύει. 

Εκείνος όμως που έχει το επόμενο νούμερο, το 81, ήρθε να ξεμπροστιάσει με το θάνατό του και τις ανακοινώσεις και τις κυβερνήσεις και τα πανηγύρια.
Δυστυχώς, αυτός ο θάνατος μετράει περισσότερο από όλους τους άλλους (με όρους δημοσιογραφικούς και πολιτικούς και μόνο, για να μην παρεξηγηθώ). 

Γιατί όταν ένας εργάτης σκοτώνεται πέφτοντας ενώ καθαρίζει τα τζάμια του υπουργείου, είναι θέμα. Αν ο εργάτης είναι ανασφάλιστος είναι θέμα, αν δούλευε και σκοτώθηκε την Κυριακή είναι θέμα, αν το υπουργείο που δούλευε είναι το «Εργασίας», που φροντίζει να τηρείται το εργατικό δίκαιο είναι ακόμα πιο μεγάλο θέμα και αν το υπουργείο προσπαθεί να κρύψει το θάνατό του είναι πια θέμα που φωνάζει και σε τραβάει από το μανίκι.

Πριν από δύο χρόνια ήταν η Κούνεβα στον ΗΣΑΠ και η ΟΙΚΟΜΕΤ του κυρίου Οικονομάκη. Και τότε το υπουργείο θα έπαιρνε μέτρα και τότε η ΓΣΕΕ έκανε πως φωνάζει. Μετά αποκαλύφθηκε πως και στη ΓΣΕΕ εταιρία με ανασφάλιστους εργαζόμενους καθαρίζει. Και πως η προσωπάρχης της ΟΙΚΟΜΕΤ ήταν υποψήφια με την παράταξη του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου στον Πειραιά. Τελικά ο Οικονομάκης ακόμα καθαρίζει με την εταιρία του τον ΗΣΑΠ και άλλους φορείς του Δημοσίου, η Κούνεβα περιμένει δικαίωση και ο Παναγόπουλος παραμένει πρόεδρος της ΓΣΕΕ.

Σήμερα είναι ο Emad Aziz και η εταιρία DYNACLEAN κάποιων κυρίων Δ. Σιρμόπουλου και Μ. Κουμπαρού. Τώρα το έγκλημα αφορά το ίδιο το κτίριο του υπουργείου εργασίας. Και τώρα το υπουργείο λέει πως θα κάνει ελέγχους και θα επιβάλει κυρώσεις. Και τώρα η ΓΣΕΕ κάνει πως φωνάζει. Δεν ξέρω ακόμα για προσωπάρχες και άλλες περίεργες σχέσεις και διαδρομές.

Δυστυχώς δεν είναι όλοι οι θάνατοι ίδιοι. Ετούτος εδώ ο σκοτωμένος ξεβράκωσε κυριολεκτικά ένα σύστημα που είναι τόσο βουτηγμένο στη βρώμα ώστε όλου του κόσμου οι εταιρίες καθαρισμού δε φτάνουν για να το ξεπλύνουν. Και η μόνη άμυνα του υπουργείου ήταν να το κρύψει και να εξαφανίσει και το θέμα και τον ίδιο τον σκοτωμένο. Αλλά η κυρία Κατσέλη, έπαιξε κι έχασε.

ΥΓ. Κυρία υπουργέ, την επόμενη φορά που θα μας καλέσετε για συνέντευξη, τραβήξτε τις κουρτίνες από πίσω. Εκεί είναι η είδηση, έξω, πίσω από τα τζάμια. Κυρία υφυπουργέ Άννα Νταλάρα, ζητήστε στο σπίτι το βράδυ να σας ξανατραγουδήσουν εκείνο το παλιό, «λιώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη, με τα κομμάτια μας δένει τ’ ατσάλι….»