πίσω σελίδες

Στόλος δημοκρατίας

2011-06-25T19:49:00.000+02:00

Ο επικείμενος απόπλους τους στόλου της Ελευθερίας ΙΙ για το λιμάνι της Γάζας, εκτός από τη μεγάλη ιδέα που κουβαλά, με βάζει σε σκέψεις περί δημοκρατίας και εκπροσώπησης.
Στον ένα χρόνο που πέρασε από τη δολοφονία εννέα ακτιβιστών στο MAVI MARMARA, ο Βαγγέλης Πισσίας, και η πρωτοβουλία «Ένα καράβι για τη Γάζα» ετοίμαζαν την επόμενη αποστολή. Στο ίδιο διάστημα όμως, η Ελλάδα «μετακινήθηκε» με πολύ μεγάλα βήματα πιο κοντά στο Ισραήλ.
Σκέφτομαι τι μαθαίνει για την Ελλάδα και το Παλαιστινιακό ο υπόλοιπος κόσμος:
-    Η Ελλάδα υποδέχτηκε τον Νετανιάχου λίγες εβδομάδες μετά τη σφαγή του περυσινού Μαΐου
-    Η Ελλάδα διεξάγει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ
-    Η Ελλάδα δεν απαίτησε ποτέ να πάρει πίσω τα πλοία και τα εμπορεύματα που παράνομα κατέσχεσαν οι Ισραηλινοί.
-    Η Ελλάδα θα στείλει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Ιούλιο για επίσημη επίσκεψη στο Τελ Αβίβ.
-    Η Ελλάδα προειδοποιεί τους ακτιβιστές της να μην ξεκινήσουν για το νέο ταξίδι τους
-    Η Ελλάδα διάλεξε στρατόπεδο και είναι με τους καταπιεστές.

Έχουμε τόσα πολλά που μας χωρίζουν από τον Γιώργο Παπανδρέου και την κυβέρνησή του. Κι όμως η δημοκρατία είναι εκεί για να σε διαψεύδει. Όπως στα υπόλοιπα θέματα:

- Η Ελλάδα εφαρμόζει το Μνημόνιο που ψήφισε η εκλεγμένη κυβέρνησή της.

- Η Ελλάδα θα δεχτεί και το Μεσοπρόθεσμο που θα ψηφίσει η ανασχηματισμένη νόμιμη κυβέρνησή της.

Βαριά κουβέντα θα πω, αλλά ετούτη η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, εδώ και καιρό με έχει κάνει να αμφιβάλω για της αρετές της…
Και επειδή αυτή είναι ακόμα μία περίπτωση που η απόφαση της ηγεσίας είναι τόσο μακριά από τη βούληση της κοινωνίας, γιαυτό, ειδικά φέτος, ο στόλος του Free Gaza δεν έχει μόνο μια σημασία. Κουβαλάει την δημοκρατία που έχει μέσα της η Πλατεία, κουβαλάει την αμφισβήτηση για κυβερνήσεις που ψηφίσαμε και για αποφάσεις τους που δεν εγκρίνουμε.
Για τους Παλαιστινίους είναι στόλος ελευθερίας, για μας είναι στόλος (πραγματικής) δημοκρατίας. Καλό ταξίδι.

Χρόνια χαμένα

2011-06-20T19:37:00.000+02:00

Απορώ ώρες ώρες..
Είναι δυνατόν να είμαστε ακόμα εδώ; Συζητάμε ακόμα για το κίνημα αμφισβήτησης της ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ; Με τον κόσμο να βράζει, συζητάμε ακόμα για τις βαριές κουβέντες που είπε η Βάσω στον πρόεδρο; Είμαστε ακόμα στο 1995. Σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε που η κ. Παπανδρέου σε μια αντίστοιχη συνεδρίαση άφηνε στα χέρια του Ανδρέα το σημείωμα «θέλουμε να μιλήσουμε κι εμείς…».
Σκεφτείτε το λίγο, πέρασαν 15 χρόνια και η ίδια κυρία στέλνει το ίδιο σημείωμα στον γιο του προηγούμενου παραλήπτη. Και εμείς όλα αυτά τα χρόνια εδώ, θεατές, παρακολουθούμε ένα σύστημα που όλο λέγαμε ότι πεθαίνει και όλο ξαναζωντάνευε από τις στάχτες του. Και όλο μεγάλωνε το χρέος και το έλλειμμα. Και όλο άνοιγαν οι τρύπες.
Μου λένε οι γύρω, τι τα θες, και εκλογές να γίνουν πάλι ΠΑΣΟΚ – ΝΔ θα ψηφίσουν...
Όσα έγιναν την Τετάρτη όμως, ήταν πρωτόγνωρα, ήταν ό,τι πιο αισιόδοξο είδε αυτή η χώρα τα τελευταία 30 χρόνια. Ακούω σοκαρισμένους τους τηλεπαρουσιαστές να λένε για τα αβγά στο αυτοκίνητο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Κι εκείνος απομεινάρι από την εποχή της αλλαγής και του ζιβάγκο.
Κι εμείς ακόμα εδώ, 15, 20, 30 χρόνια στο ίδιο έργο θεατές. Δεν αλλάξαμε τίποτα. Αργήσαμε.
Και οι ζωές μας πήγαν πίσω. Και αναλωθήκαμε να παρακολουθούμε ανασχηματισμούς και συσχετισμούς και ορκωμοσίες και «νέα ξεκινήματα».
Χορτάσαμε όμως, μπουχτίσαμε από δαύτα διάολε. Πώς είναι δυνατόν να μας κρατάει ακόμα ο σιδερένιος τοίχος στο Σύνταγμα;
Φωνάξαμε «Να φύγουν», και στην ουσία έχουν ήδη φύγει.
Εμείς μένουμε στις πλατείες. Δεν έπιασαν ούτε οι προβοκάτσιες ούτε τα ασφαλίτικα καδρόνια.
Λίγο ακόμα θέλει. Είναι εμφανές πια.
Ήδη αναζητείται απάντηση στο «μετά τι;»
Ήδη ζητείται απάντηση στο «κι εκλογές να γίνουν τι θα αλλάξει;»

Έκτακτη εισφορά

2011-06-14T19:33:00.000+02:00

Χρειαζότανε ως έννοια η έκτακτη εισφορά και πολύ χαίρομαι που την έβαλε με τόσο σθένος ο πρωθυπουργός. Ένα κάτιτις παραπάνω από όλους μας χρειαζόταν και χρειάζεται, πρέπει να το παραδεχτείτε. Δε μιλώ μόνο για το ποσοστό του εισοδήματός σου που θα κρατήσει η Εφορία (και μάλιστα αναδρομικά από φέτος). Και αυτό χρειάζεται, όπως λέει ο Παπακωνσταντίνου, στο κοινό μας πιθάρι χωρίς πάτο, όπου μαζεύουμε για να ξεπληρώσουμε τους δανειστές μας.
Μιλώ για την άλλη την εισφορά, τη δική σου, την προσωπική, του χρόνου σου, των ιδεών σου, της αγανάκτησης και της οργής σου.
Μιλώ για την εισφορά σου στις πλατείες, ακόμα και τη μέρα που δεν είχες σκοπό να κατέβεις. Για την υπομονή σου στον κουραστικό διάλογο, ακόμα και στα «πλακώματα» για το οργανωτικό που τόσο μας ταλανίζει.
Μιλώ για την εισφορά σου στην ανταλλαγή πληροφοριών, ιδεών, γνώσεων με σκοπό την στήριξη όλων μας με επιχειρήματα για την πραγματική ζωή μας, έναντι των χαρτογιακάδων που βλέπουν μόνο νούμερα και στόχους εσόδων.
Μιλώ για την έκτακτη εισφορά σου στη συζήτηση στο γραφείο, στο χώρο δουλειάς, εκεί που έβλεπες τις απολύσεις να πέφτουν βροχή και μέχρι σήμερα δεν έκανες τίποτα. Και θα είναι στ’ αλήθεια «έκτακτη», δηλαδή εξαιρετική και υψηλής ποιότητος, γιατί θα δώσει κουράγιο και στους δίπλα, που κι αυτοί δε μιλούσαν μέχρι σήμερα.
Ξέρω πως έχεις βαρεθεί να δίνεις, αλλά αυτή είναι πραγματική «συν-εισφορά». Και ίσως είναι η μόνη που θα σε γλιτώσει από την άλλη την εισφορά, τη χρηματική.
Και σίγουρα είναι η μόνη που τους κάνει να φοβούνται.

Θέλουν να «τραμπουκιστούν»

2011-06-07T19:24:00.000+02:00

Θα τα παίξει όλα για όλα αυτή η κυβέρνηση με τα πρωτοπαλίκαρά της. Θα το φτάσει μέχρι το τέλος με οποιοδήποτε κόστος και στην πρώτη γραμμή θα έχει τα σκυλιά που γαβγίζουν. Ο κύριος Λοβέρδος παίζει πολύ καλά το παιχνίδι των media και από το βήμα του mega (που αλλού) μας είπε για τραμπούκους που υποκινούνται. Ξέρει που πονάει το μήνυμα των αγανακτισμένων. Θέλει όσο τίποτε άλλο να τραμπουκιστεί για να διασωθεί. Μάλιστα τις τελευταίες μέρες λέει «ψηλά το κεφάλι» στους βουλευτές τους ΠΑΣΟΚ και ζητά συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών για τους «υποκινούμενους τραμπουκισμούς». Ξέρει καλά το κόλπο...

Μέσα σε όλα τα άλλα όμως, είπε ένα ψέμα για προπηλακισμούς που δέχτηκε στο Ηράκλειο. Στην τελευταία του επίσκεψη όμως τα πράγματα έγιναν πολύ διαφορετικά:
Ο κ. Λοβέρδος στις 25/5 οργάνωσε σύσκεψη στελεχών της Υγείας (για την παρουσίαση των συγχωνεύσεων) σε παραλιακό ξενοδοχείο πολύ έξω από το Ηράκλειο για να μην τον φτάσουν οι διαδηλωτές. Απέκλεισε με ΜΑΤ δρόμο 1,5 χιλιομέτρου για τρεις ώρες, προσκάλεσε στελέχη και φορείς με επιλεγμένη λίστα 40 ατόμων (εκ των οποίων μόνο ένας δεν άνηκε στο ΠΑΣΟΚ), παρήγγειλε να ψάξουν αστυνομικοί την παραλία πρόσβασης στο ξενοδοχείο, ζήτησε σκύλους να ψάξουν την αίθουσα για εκρηκτικά, είχε 6 φουσκωτούς με όπλα μέσα στη σύσκεψη, ζήτησε να μην επιτραπεί η είσοδος στους δημοσιογράφους (αλλά δεν του κάναμε τη χάρη), έριξε χημικά στους γιατρούς που διαδήλωναν στον πρώτο φραγμό των ΜΑΤ, σε απόσταση 150 μέτρων από την είσοδο του ξενοδοχείου.
Και παρόλο που οι διαδηλωτές δεν κατάφεραν ούτε καν να τον δουν από μακριά, εκείνος καταγγέλλει ότι «προπηλακίστηκε» από τραμπούκους θυμίζοντας και παλαιότερη επίσκεψή του στην πόλη. Απλά λέει ψέματα.

Θέλει τόσο πολύ να δαρθεί, ποντάρουν τόσο πολύ στους προπηλακισμούς, που σχεδόν το εύχονται. Είδαν εκεί το αδύναμο σημείο του ξεσηκωμού που αυτές τις μέρες λαμβάνει χώρα σε όλη τη χώρα. Και ελπίζουν έτσι να αλλάξουν το κλίμα.
Για αυτό θέλει προσοχή η φάση τώρα. Γιατί ξέρουν τον τρόπο να μετατρέψουν σε όπλο τους την δικαιολογημένη οργή μας. Και να διώξουν από τις πλατείες τις μανάδες με τα καροτσάκια.

Συγνώμη από τους «Ταχρείους»

2011-05-30T19:17:00.001+02:00

Και τώρα που οι πλατείες άρχισαν να γεμίζουν, τώρα που το πλήθος έγινε τόσο που να ξεπερνά τη δική μας κακομοιριά, τώρα που διαδήλωσαν οι «δεκάδες χιλιάδες διψασμένοι για πραγματική δημοκρατία» όπως έγραφε η Αυγή την Πέμπτη, ε τώρα, νομίζω ήρθε η ώρα να ζητηθεί μια μεγάλη συγνώμη από αυτούς που ονομάστηκαν «Ταχρείοι».
Όχι γιατί το χρειάζονται, αλλά γιατί εμείς χρειαζόμαστε καλύτερους λογαριασμούς μεταξύ μας και γιατί όλοι αυτοί που μαζεύονται εκεί έξω μας έχουν κυριολεκτικά χεσμένους. Είναι πραγματικά η τελευταία τους σκοτούρα αν θα τα βρούμε, αν τα βρήκαμε και αν αποφασίσαμε τον τρόπο της πάλης μας και τις μεταξύ μας σχέσεις. Και επειδή μυρίζει κάτι σπουδαίο στο Σύνταγμα, στο Λευκό Πύργο, στην Πάτρα, στο Ηράκλειο, στο Βόλο και σε όλη την Ελλάδα, είναι κρίμα να το βλέπεις από τη γρίλια με έναν κρυφό θαυμασμό αλλά και ζήλια.
Βγες μωρέ και απόλαυσέ το, εκεί, κάτω από τη βροχή, μέχρι το μεδούλι, χωρίς ισορροπημένους συσχετισμούς και κρατημένες πισινές.
Για φαντάσου, πριν από μερικούς μήνες τσακωνόμασταν για μερικές ώρες παραμονής στο Σύνταγμα και σήμερα έχει στις πλατείες στημένα αντίσκηνα. Είναι και τόσο γοητευτικό και λυτρωτικό ίσως να σε ξεπερνούν τα γεγονότα. Να σε παίρνουν και να σου δίνουν μια, έτσι ένα «χοπ» και να βρίσκεσαι από πάνω, στη λιακάδα. Και να βλέπεις πόσο άδικα και άσκοπα εγκλωβισμένος ήσουνα εκεί κάτω να τρώγεσαι με τα ρούχα σου.
Είναι τόσο μα τόσο μαγικά απλό.
Μια συγνώμη χρειάζεται μόνο.

Κόφτε το

2011-05-26T19:13:00.001+02:00

Είναι εξόχως δελεαστική η υπόθεση Στρος Καν για να γεμίσεις μια στήλη. Ένας καταπιεστής των λαών και μια καμαριέρα φτάνουν για να φύγει και πάλι η συζήτηση από αυτά που καίνε και από αυτά που έτσι κι αλλιώς, με αυτόν ή χωρίς, έχει επιβάλει και θα επιβάλει το ΔΝΤ στις ζωές μας.
Είναι αλήθεια πως ένα μειδίαμα κρυφό απλώθηκε από την Αργεντινή ως την Ελλάδα και από την Αφρική ως την Ανατολική Ευρώπη για τον συγκεκριμένο κύριο και για όσα συμβολίζει. Από όπου πέρασε το ΔΝΤ, μια απροσδιόριστη ικανοποίηση και ένα «ααχ» από εκείνα που κάνουν οι γυναίκες στις γειτονιές σέρνοντας τις άκρες των δακτύλων τους στο στέρνο τους προς τα κάτω, σα να ήπιαν ένα ζεστό ποτό, βάλσαμο για τα σωθικά τους.
Επί της ουσίας δεν αλλάζει τίποτα όμως. Το ξεσκέπασμα ενός «άτακτου» προέδρου μπορεί να σημαίνει ότι και ο βασιλιάς είναι γυμνός (στην κυριολεξία) αλλά σε αυτή την περίπτωση, αυτοί αλλάζουν τον βασιλιά και απλά συνεχίζουν.
Μεγάλη κουβέντα στήθηκε στα δικά μας παράθυρα για το τί αλλάζει για την Ελλάδα η σύλληψη του Στρος Καν και αν αυτό θα μας βγει σε καλό ή σε κακό. Τρίχες, λέω εγώ.
Μπορεί ο κύριος που έλεγε ότι η Ελλάδα είναι βουτηγμένη στα σκατά να παίρνει εκεί σήμερα το μπάνιο του αλλά γιατί, στο θεό σας, να αλλάζει κάτι για την Ελλάδα;
Και τέλος πάντων, όταν ρωτάς αν αλλάζει κάτι προς το χειρότερο, πάει να πει πως μέχρι τώρα ήσουνα καλά; Γιατί, μέσες άκρες, ο Στρος Καν κοντεύει να παρουσιαστεί ως «φίλος» της Ελλάδας, ως σοσιαλιστής που τα έβαζε με τις αγορές και πάλευε για τις φτωχές χώρες του φτωχού νότου.
Η καμαριέρα τη γλίτωσε αλλά τη νοημοσύνη μας την έχουν στριμώξει για τα καλά και από μπρος και από πίσω μου φαίνεται.
Απλά κόφτε το. Ο τύπος έχει να τα βρει με τη Δικαιοσύνη, με την καμαριέρα και φυσικά με την κυρά του στο σπίτι. Κι εμείς έχουμε να τα βρούμε με τις μισές συντάξεις, με τους μισούς μισθούς και τα ολόκληρα και αναθεωρημένα μνημόνια. Και με τη «συναίνεση» που πάντα στα δύσκολα γίνεται της μόδας.
Καμία συναίνεση, απολύτως. Στο δρόμο με φωνές. Έτσι, όπως η καμαριέρα...

Στα μαύρα

2011-05-10T09:15:00.000+02:00

Σα να βάλθηκαν να μας αφήσουν όλοι μαζί τούτες τις μέρες που ο άνεμος μας κυνηγά. Και ο Λάκης Σάντας και ο Θανάσης Βέγγος και ο Νίκος Παπάζογλου και ο Μανώλης Ρασούλης. Και ο αγωνιστής Μιχάλης Περιστεράκης και ο Ιάκωβος Καμπανέλης λίγο πριν.
Σα να λένε «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας όπως τα κάνατε». Και πάνε για τις δικές τους κομπανίες, για τους δικούς τους θιάσους και για να υψώνουν τις δικές τους σημαίες.
Και γέμισε κηδείες ξαφνικά το τηλεοπτικό πρόγραμμα ανάμικτες με τη νέα δόση του δανείου και τις αποκαλύψεις για την προσυμφωνημένη έλευση του ΔΝΤ.
Κι ο Σάντας εκεί με τη σημαία υψωμένη, κι ο Βέγγος με το πικρό χαμόγελο για μας που μένουμε εδώ πίσω. Για μας που ώρες ώρες ούτε το χαμόγελο δε μας περισσεύει πια.
Το ακούω συχνά τα κάλεσμα στους πνευματικούς ανθρώπους να πάρουν θέση, να βοηθήσουν στη δύσκολη κατάσταση. Και εγώ το έχω πει και το έχω γράψει παλιότερα.
Εδώ που τα λέμε όμως, γιατί να πάρουν θέση και ποιος είναι έτοιμος να τους ακούσει. Αναρωτιέμαι γιατί δεν ήξερα καλά καλά το πρόσωπο του Σάντα. Πόσοι από αυτούς που μιλούν για τον μεγάλο αγωνιστή θα τον γνώριζαν αν τον συναντούσαν στο δρόμο; Ψάχνω τηλεοπτικές τους συνεντεύξεις και βρίσκω ελάχιστες, την πιο μακροσκελή από την εποχή του Φρέντυ Γερμανού. Παρατηρώ τη νεαρά συνάδελφο που στη ζωντανή σύνδεση μιας ώρας από την κηδεία του Βέγγου λέει πόσο σεμνός και ταπεινός ήταν ο εκλιπών. Λέει πόσο πολύ δε θα ήθελε εκείνος να μεταδίδουν ζωντανά την κηδεία του. Αναρωτιέμαι γιατί τον Ρασούλη τον βρήκανε μέρες μετά το θάνατό του και γιατί ο Παπάζογλου διάλεξε να περάσει όλη τη ζωή του σε ένα κτήμα στη Θεσσαλονίκη.
Εκείνοι μιλάνε λοιπόν. Και πριν πεθάνουν μιλούσαν με τον τρόπο τους και τώρα όμως συνεχίζουν. Εμείς δεν είμαστε εκεί για να καταλάβουμε τον δικό τους κώδικα. Κι έτσι, κάποτε σωπαίνουμε, κάποτε φωνάζουμε με σωστό ή λάθος τρόπο και ξεθυμαίνουμε, κάποτε τα παρατάμε…
Και ενώ η σημαία κυμάτιζε μεσίστια στην Ακρόπολη σε ένδειξη τιμής, διαβάζω πως κάποιοι «αμαύρωσαν» την κηδεία του Σάντα φωνάζοντας προδότες τον Παπανδρέου και τη συνοδεία του.
Πάντα μαύρες ήταν οι κηδείες όμως. Γιατί να γίνουν άσπρες ξαφνικά;

Ο Σάββας

2011-05-02T08:38:00.001+02:00

Τη Δευτέρα δικάζεται και πάλι ο Σάββας Ξηρός.

(Η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Ιουνίου)
Αυτή τη φορά όχι για τη συμμετοχή του στη 17 Νοέμβρη αλλά για το δικαίωμά του να περισώσει ό,τι έχει απομείνει από την υγεία και την ύπαρξή του. Δικαίωμα που, για όσους διαβάζουν τη στήλη, είμαι σίγουρος πως θεωρείται αυτονόητο.

Τα στοιχεία που παρουσιάζει για την κατάστασή του είναι αδιάσειστα. Επί των στοιχείων αυτών προέκυψε η καταδικαστική για την Ελλάδα απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων πριν από ένα χρόνο. Απόφαση που απαγορεύει στο ελληνικό κράτος να τον κρατά στο κελί του Κορυδαλλού και επιβάλλει πρόστιμο επειδή δεν τον έχει μεταφέρει ακόμα σε ένα νοσοκομείο. Την απόφαση αυτή δε σεβάστηκε το ελληνικό κράτος και προσέφυγε εναντίον της. Η προσφυγή απορρίφθηκε και αυτή πριν από ένα μήνα.

Ο Σάββας Ξηρός έχει ολική τύφλωση από το ένα μάτι και σταδιακά τυφλώνεται και από το άλλο. Έχει φλεβική ανεπάρκεια η επίδραση της οποίας στα κάτω άκρα δημιουργεί κίνδυνο ακρωτηριασμού. Αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ακοής με κίνδυνο πλήρους απώλειάς της. Έχει σοβαρά νευρολογικά και αγγειακά προβλήματα ενώ πάσχει από χρόνιο άσθμα. Η κατάστασή του συνιστά αναπηρία σε ποσοστό 67%, όπως έχει διαπιστωθεί και πιστοποιηθεί από την αρμόδια κρατική επιτροπή.

Είναι σαφές πως ο άνθρωπος αυτός δεν μπορεί να συνεχίσει να κρατείται σε κελί και χωρίς την απαραίτητη νοσοκομειακή φροντίδα. Το νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ στη Θεσσαλονίκη έχει ήδη δεχτεί να τον νοσηλεύσει ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα υγείας του, που επιδεινώνονται από την εννιάχρονη παραμονή του στον Κορυδαλλό.

Μιλήσαμε για αρκετή ώρα σε μια από τις λίγες συνεντεύξεις του, πριν δύο χρόνια. Από τα αρνητικά σχόλια μετά τη δημοσίευσή της, τα περισσότερα ήταν για τη φράση του «πολλές επιθέσεις τις κάναμε από αγάπη για αυτούς που καταπιέζονταν». Πολλοί διαφώνησαν, τον ειρωνεύτηκαν, τον έβρισαν.

Αν όμως το κράτος έχει άλλη απάντηση για την «αγάπη» οφείλει να το αποδείξει. Όχι επειδή θα τον αγαπήσει ξαφνικά αλλά επειδή του το χρωστάει. Δε χρειάζεται να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί του. Είναι υποχρεωμένο όμως να τον σεβαστεί.

Μέχρι σήμερα απλά τον εκδικείται.

Εγώ λέω όχι...

2011-04-26T21:32:00.000+02:00

Τίποτα δε γίνεται τυχαία και σε ανύποπτο χρόνο. Ούτε το πόρισμα του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για τη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ήρθε σε τυχαίο χρόνο ούτε όμως οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ απαντούν με ανύποπτο τρόπο. Και εγώ που είμαι μόνο καταναλωτής και πληρώνω κάθε δίμηνο για να ανοίξω το θερμοσίφουνα, που έλεγε και η Γώγου, έχω μερικές ερωτήσεις προς όποιον ενδιαφέρεται να απαντήσει...

Μπορούν να παίρνουν επιδοτήσεις και δάνεια από τη διοίκηση μιας εταιρίας οι συνδικαλιστές που κάνουν αγώνα εναντίον της όταν διεκδικούν τα δικαιώματά τους; Εγώ λέω όχι.
Μπορούν να κάνουν τσάμπα πολυτελή ταξίδια στο εξωτερικό και την άλλη μέρα να είναι εκεί "μια φωνή και μια γροθιά" για τους συναδέλφους τους και για τους καταναλωτές; Εγώ λέω όχι.
Μπορούν οι συνδικαλιστές να παίρνουν 300.000 ευρώ για μια μελέτη που δεν έγινε ποτέ και να μην δίνουν ποτέ πίσω τα λεφτά; Εγώ λέω όχι.
Μπορεί να υπάρχουν τιμολόγια για χρηματοδότηση της συνδικαλιστικής δράσης πληρωμένα από τον ίδιο τον εργοδότη σου; Γίνομαι μονότονος αλλά εγώ λέω και πάλι όχι.
Είναι αρκετό όταν απαντούν οι συνδικαλιστές να μη δίνουν σαφείς και κρυστάλλινες απαντήσεις αλλά να κατηγορούν τον επιθεωρητή ότι έχει στο σπίτι του καμουφλαρισμένη κεραία τηλεφωνίας από την οποία εισπράττει 15.000 ευρώ; Εγώ λέω όχι.
Μπορεί ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης να έχει στο σπίτι του καμουφλαρισμένη κεραία και να εισπράττει 15.000 ευρώ; Εγώ λέω όχι.
Είναι τυχαία όλη αυτή η κόντρα, την ώρα που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ξεπουλήσει τη ΔΕΗ; Εγώ λέω όχι.
Τελικά να πουληθεί η ΔΕΗ, αφού σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται έχει ξεπουλημένους συνδικαλιστές; Εγώ λέω όχι και πάλι όχι.

Προς το παρόν όμως το μόνο που κάνω είναι να κλείνω φώτα και τηλεόραση. Όχι μόνο για να μην τους βλέπω αλλά και για να γλιτώσω κατιτίς από τον επόμενο λογαριασμό. Γιατί ούτε κεραία έχω από πάνω να μου φέρνει εύκολα λεφτά ούτε συνδικαλιστής είμαι για να έχω μειωμένο τιμολόγιο...

Φύγε όσο είναι νωρίς

2011-04-19T22:08:00.000+02:00

Μερικές φορές είναι σα να μην το βλέπεις. Είναι εκεί αλλά εσύ δεν το βλέπεις. Όταν θα μιλάς για αυτό σε εκδηλώσεις ένα ή δύο χρόνια μετά, θα λες «έπρεπε να το είχα δει» ή «τώρα που το σκέφτομαι ήταν αναπόφευκτο». Κι όμως, είναι από τώρα εκεί και περιμένει. Αλλά εσύ δεν το βλέπεις.
Το κακό εννοώ, που παραμονεύει, για να βάλει φωτιά στο βάλτο. Βλέπω τα βίντεο από την Κερατέα, μυρίζει το πράγμα, ότι εκεί κάπου παραφυλάει. Αυτός είναι πόλεμος κανονικός. Δε διαφέρουν και πολύ από τη Λιβύη τα πλάνα. Σειρήνες και φωτιές.
Διαβάζω για εσάς τους αστυνομικούς που διαμαρτύρεστε ότι σας έχουν εκεί να πλακώνονται με τον κόσμο. Συχνά επί 16 ώρες τη μέρα και συχνά χωρίς επαρκές φαγητό και νερό.
Φύγε αγαπητέ υπάλληλε, όσο είναι νωρίς. Καλύτερα και από το μισθό και από τα γαλόνια η επιστροφή στο σπίτι. Αυτή εκεί η μάχη έχει χαθεί, ότι κι αν γίνει. Ακόμα και αν γίνει τελικά η χωματερή, στην Κερατέα το κράτος τη μάχη την έχασε.
Και τώρα το μόνο κόλπο που τους μένει είναι τα κουρασμένα και πεινασμένα σκυλιά όπως εσύ, στη ρωμαϊκή αρένα. Πρόσφατα δε, το παραμύθι απέκτησε και τάφρους, συντόμως και κροκόδειλους...
Άστο σου λέω, χάσατε εκεί. Τώρα πια, μόνο προς το χειρότερο μπορεί αν πάει το πράγμα. Τώρα παίρνει το λόγο ο κακός, κουρασμένος, πεινασμένος εαυτός σου.
Ρίξε μια ματιά γύρω και δες αυτά που βλέπουμε όλοι. Τελευταία σημειώματα αυτών που δεν άντεξαν την κρίση, απογοήτευση των γερόντων όταν μετά από τόσα χρόνια δουλειάς τα φαρμακεία δεν τους δίνουν με πίστωση τα χάπια. Τα δώρα του Πάσχα που αποκλείεται να πληρωθούν μέχρι την Τετάρτη, τις συμβάσεις που διακόπηκαν πριν την ώρα τους.
Και μετά δες τα αβγά στο Λοβέρδο και τη βία (για την οποία πάντα και μονίμως ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει). Και τα γιαούρτια στον Πάγκαλο και τα αίματα του Χατζηδάκη. Είναι εκεί το κακό και παραφυλάει. Δεν έχει σημασία σε ποιο στρατόπεδο θα «κάτσει»
Εσύ φύγε σου λέω, όσο είναι νωρίς…

Ειδήσεις και ντομάτες...

2011-04-12T08:26:00.000+02:00

Η τετραήμερη απεργία μας με βάζει σε μερικές σκέψεις και το απεργιακό φύλλο του Δρόμου είναι μια καλή ευκαιρία να μιλήσουμε λίγο και για τα «δικά μας».

Μπερδεμένα είναι τα πράγματα στη δουλειά μας.

Αν είχαμε, ας πούμε, να κάνουμε με μια επιχείρηση που πουλάει κονσέρβες ντομάτας τότε τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Ο ιδιοκτήτης έχει κέρδος μόνο από τις κονσέρβες ντομάτας. Εκμεταλλεύεται τους εργάτες και τα χωράφια με τις ντομάτες. Όσο περισσότερες κονσέρβες πουλήσει, τόσο περισσότερο κέρδος θα έχει. Αν οι πωλήσεις πάνε καλά, θα αποκτήσει πλούτο και τότε θα ανοίξει κι άλλο ένα εργοστάσιο να εκμεταλλεύεται εργάτες και χωράφια ντομάτας. Αν οι πωλήσεις πέσουν τότε θα την πληρώσουν πρώτα οι εργάτες που θα χάσουν τη δουλειά τους και μετά τα χωράφια, που θα πουληθούν για να χτιστεί ένα πολυκατάστημα, που μεταξύ άλλων θα πουλάει και κονσέρβες ντομάτας.

Σε μια εφημερίδα όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Διότι ο ιδιοκτήτης πουλάει ειδήσεις αλλά δεν περιμένει να ζήσει από αυτές. Πουλάει ειδήσεις και αγοράζει επιρροή. Την επιρροή την εξαργυρώνει με προμήθειες και δημόσια έργα. Από τα δημόσια έργα εξασφαλίζει διόδια. Με τα έσοδα από τα διόδια φτιάχνει και ένα κανάλι. Και ξαναρχίζει ο κύκλος και ο ιδιοκτήτης εκμεταλλεύεται ξανά από την αρχή τους εργάτες του καναλιού, τους αναγνώστες – τηλεθεατές που επηρεάζει, τους εργάτες στα δημόσια έργα, τους οδηγούς που πληρώνουν τα διόδια.

Γίναμε, οι δημοσιογράφοι κρίκος αυτής της αλυσίδας. Ξέρω, δεν είχαμε και πολλές επιλογές. Φταίει το σύστημα, οι ίδιοι το έφτιαξαν στα μέτρα τους. Εξάλλου, είναι ακριβό το σπορ των media. Ο εργάτης στις κονσέρβες τομάτας έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να ανοίξει κάποτε δικό του εργοστάσιο από ότι ο εργάτης του καναλιού να ανοίξει δικό του κανάλι. Και έτσι, το μόνο που μας έμεινε είναι το internet και τα blog που μερικές φορές τους τσούζουν τα πισινά αλλά αμφιβάλω αν θα καταφέρουμε να μην τα κάνουν και αυτά μέρος του συστήματός τους.

Τελικά το μόνο που καταφέραμε είναι να έχουμε όργανα που αποφασίζουν 4ημερη απεργία αλλά οι κυριακάτικες εφημερίδες είναι κρεμασμένες από την Πέμπτη στα περίπτερα με μπαγιάτικες ειδήσεις. Ειδήσεις σε κονσέρβα δηλαδή, με μπόλικα συντηρητικά διαφημίσεων. Και έτσι, δεν αλλάζει τίποτα και ο κύκλος της εκμετάλλευσης όλων μας συνεχίζεται κανονικά. Ίσως θα προτιμούσα να δουλεύω στο εργοστάσιο με τις κονσέρβες ντομάτας. Θα ήταν πιο απλά τα πράγματα. Θα ήξερα ότι απολύθηκα επειδή δεν πουλάνε οι ντομάτες. Τώρα προσπαθούν να με πείσουν ότι θα απολυθώ επειδή δεν πλήρωσα διόδια…

Debtocracy - Η δημοσιογραφία στα χέρια των πολιτών

2011-04-11T08:16:00.000+02:00

Debtocracy FINAL by BitsnBytes

Ο Άρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη παρουσιάζουν ένα ντοκιμαντέρ για την κρίση. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, οι πολίτες χρηματοδοτούν ένα ντοκιμαντέρ. Το Debtocracy αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.Μιλά για την ανάγκη δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου και για τον όρο του "απεχθούς χρέους"... Μια εξαιρετική δουλειά και ένα επιτυχημένο "πείραμα" για τη δημοσιογραφία των πολιτών.

Γράμμα από έναν σύνεδρο…

2011-04-04T08:26:00.001+02:00

Διαβάζω την είδηση για όσα είπε στο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς ο Γιώργος Παπανδρεόυ και δεν ξέρω από πού να πρωτοξεκινήσω. Λοιπόν, στην πρώτη γραμμή λέει ότι ο Γιώργος έκανε πρόταση στη Δ.Α. για πολιτικό διάλογο με συγκεκριμένη ατζέντα. Για να δω, λέω. Βάζω τον εαυτό μου στη θέση ενός εκ των συνέδρων και πάω παρακάτω, στο πλαίσιο πάνω στο οποίο, όπως είπε, μπορούμε να συμφωνήσουμε:

1.    Σταθερή ευρωπαϊκή κατεύθυνση της χώρας
2.    Αντιμετώπιση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού
3.    Μη χρήση πυρηνικής ενέργειας
4.    Αλλαγή του Συντάγματος και των νόμων
5.    Προώθηση της Χάρτας Κοινωνικών Δικαιωμάτων
6.    Προστασία του περιβάλλοντος
7.    Προστασία των αδυνάτων

Γιώργο, μου φαίνονται κάπως γενικά και αόριστα, αλλά κατά βάση συμφωνώ. Βασικά, λέω ναι στην Ευρώπη αλλά πια Ευρώπη Γιώργο, αυτή της Μέρκελ; Μαζί σου κατά της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. (Κι ας έλεγες στην Πάτρα προεκλογικά «0% λαθρομετανάστευση»). Όχι στα πυρηνικά, ναι στην αλλαγή του Συντάγματος και των νόμων αλλά προς ποια κατεύθυνση; Ναι και στη Χάρτα Κοινωνικών Δικαιωμάτων κι ας τα κατάργησες όλα. Ναι και στην προστασία του περιβάλλοντος, ναι και στην προστασία των αδυνάτων (αν και αυτό το τελευταίο ήταν λίγο άκομψο προς τον Πάγκαλο).

Είμαι πολύ ευτυχής σύντροφε Γιώργο, τα βρίσκουμε σε όλα. Επίσης, ξέρω πως αν το συζητήσουμε λίγο θα βρούμε κι άλλα που συμφωνούμε: Όχι στο λιώσιμο των πάγων, ναι στη σεξουαλική απελευθέρωση, να μπει φρένο στην αστυφιλία που μαστίζει την εποχή μας, ναι στη μεσογειακή διατροφή, όχι στα πολλά αναψυκτικά που μας γεμίζουν θερμίδες. Α, και να μην παίρνουμε καραμέλες από ξένους…
Γιώργο, σου λέω εμείς οι δυο θα τα πάμε χάρμα.
Είναι και το Μνημόνιο, είναι και τα μέτρα, είναι και οι αποκρατικοποιήσεις και η ανεργία αλλά αφού συμφωνούμε για τα βασικά, θα τα βρούμε και τ’ άλλα.
Εκείνο που με ανησυχεί Γιώργο, είναι που στο συνέδριο μίλησαν όλοι με τα καλύτερα λόγια για μας τους συνέδρους. Κι εσύ που μας ξεχώρισες από την υπόλοιπη «δογματική» Αριστερά, και ο εκπρόσωπος της ΝΔ που είπε τα καλύτερα λόγια για μας, και η Ντόρα ακόμα, που παρομοίασε τη δική της πορεία με τη δική μας. Μέχρι και ο Μάνος ήταν εκεί και μας είπε πως τα πάμε καλά αλλά δεν είναι ώρα για ιδεολογίες και τέτοιες βλακείες.
Όλοι είστε μαζί μας βρε Γιώργο και με ζώνουν τα φίδια.
Κάτι πρέπει να κάνουμε λάθος…

Νόμος 4000

2011-03-25T09:50:00.000+02:00

Μαθαίνω πως για τις σημερινές παρελάσεις ετοιμάζονται γιαουρτώματα στους εκπροσώπους της κυβέρνησης. Ειδικά μετά τη δήλωση του Γιώργου ότι «καμιά διαμαρτυρία δε θα μας κλείσει στα γραφεία μας». (Μη λες μεγάλες κουβέντες θα έλεγα εγώ Γιώργο).
Ίσως να βλέπετε ήδη στις ειδήσεις γιαουρτώματα και (ελάτε παραδεχτείτε το) να το ευχαριστιέστε με την καρδιά σας. Αν κάπως πρέπει να ονομαστεί αυτή η επανάσταση που έρχεται (;) ας είναι να ονομαστεί η επανάσταση του γιαουρτιού. Γιατί όχι. Βλέπω στο facebook να οργανώνονται εδώ και μέρες τάγματα κρούσης με τις τσανάκες ανά χείρας. Υπάρχουν μέχρι και οδηγίες για την εφαρμογή αλλά και συμβουλές για να προτιμηθούν οι μικρές φίρμες ώστε να μην κάνουμε και τζίρους στους Βγενόπουλους και στα καρτέλ του γάλακτος.
Από αυτή την κυβέρνηση, που φέρνει νόμο για να αφοπλίσει τους «τζαμπατζήδες» των διοδίων, θεωρώ πλέον πιθανή την επαναφορά του Νόμου 4000 που είχε ψηφίσει το 1958 ο Καραμανλής περί τεντιμποϊσμού. Το τι γιαούρτι είχε φύγει τότε δε λέγεται. Και ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1983 που τον κατήργησε. Και θα είναι ο Γιώργος που θα τον επαναφέρει ως τρομονόμο ή κάτι τέτοιο αν το πράγμα επεκταθεί. Γιατί (ας μη γελιόμαστε) αυτό εννοεί ότι καμιά διαμαρτυρία δε θα μας κλείσει στα γραφεία μας. Εννοεί «εμείς θα κλείσουμε μέσα τους διαμαρτυρόμενους». Έχει δώσει κλίμα ήδη ο Πάγκαλος.
Δεν ξέρω αν είναι πολιτική στάση και θέση. Μάλλον δεν είναι. Είναι όμως αποτελεσματική. Στραπατσάρει την εικόνα τους, τη σοβαροφανή, αυτή που λέει στα πάνελ του Πρετεντέρη ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Αυτή που συνεχίζει να λέει μαζί τα φάγαμε, σώζουμε τη χώρα, τζαμπατζήδες, κοπρίτες, αντιεξουσιαστές της εξουσίας, λεφτά υπάρχουν, σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
Για αυτό και μόνο είναι αποτελεσματικό το γιαουρτάκι. Υγιεινό και απολύτως αποτελεσματικό. Και δένει τόσο με την εθνική υπερηφάνεια της ημέρας.
Ίτε παίδες. Καλό βόλι

*κρήτη: Απαντά ο Μπόμπολας για την καύση

2011-03-24T09:55:00.004+02:00

Απάντηση στο κείμενο για την κινητικότητα στο θέμα της καύσης απορριμμάτων στην Κρήτη έστειλε ο κ. Μπόμπολας μέσω του Τμήματος Δημοσίων Σχέσεων της εταιρίας ΕΛΛΑΚΤΩΡ. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Δρόμος" στις 19 Μαρτίου. Στην απάντηση η εταιρία υπερασπιζεται την τεχνολογία της διαχείρισης απορριμμάτων με τη συγκεκριμένη μέθοδο, η οποία, όπως λέει, δεν έχει καμία σχέση με την καύση (σ.σ. επισήμως λέγεται ξήρανση) ενώ προειδοποιεί για την άσκηση παντός νόμιμου δικαιώματός της.

Η απάντηση της εταιρίας:

Προς τον διευθυντή σύνταξης

Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε επανειλημμένα στην εφημερίδα σας άρθρα και σχόλια που περιλαμβάνουν εσφαλμένες πληροφορίες και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για εταιρείες του ομίλου μας, ενώ εμπλέκουν στις δραστηριότητες μας πρόσωπα που δεν είναι μεταξύ των μετόχων της εταιρείας μας. Τελευταία παραδείγματα δυο άρθρα που περιλαμβάνονται στο φύλλο της 19ης Μαρτίου.
......................................
Το δεύτερο άρθρο σας με τίτλο “Κρήτη: Κατασκευή εργοστασίου καύσης θέλει ο Μπόμπολας” και πάλι κινείται στην ίδια κατεύθυνση δημιουργίας απατηλών εντυπώσεων. Προσπαθείτε να δημιουργήσετε μια οσμή σκανδάλου αναφέροντας ότι γίνονται “ημερίδες, συναντήσεις και συσκέψεις... για το θέμα των σκουπιδιών” με στόχο να προωθηθεί η μέθοδος της καύσης. Πάλι δε καταλήγετε εντέχνως στο συγκρότημα του “Πήγασου”, με το οποίο δεν έχουμε ουδεμία μετοχική σχέση. Όσο για την τεχνολογία της καύσης που αναφέρετε σας ενημερώνουμε ότι η θυγατρική μας Ηλέκτωρ υλοποιεί τα πλέον τεχνολογικά προηγμένα έργα διαχείρισης αστικών απορριμμάτων σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ρωσία και η Κύπρος, τα οποία δεν έχουν ουδεμία σχέση με την τεχνολογία της καύσης και τα οποία μακάρι να υιοθετούσε και η Ελλάδα. Βλέπετε υπάρχουν χώρες όπου προτιμούν τη διαχείριση απορριμμάτων σε σύγχρονες μονάδες, αναγνωρίζουν την τεχνογνωσία και τη φερεγγυότητα των εταιρειών μας και δεν ονομάζουν προστασία περιβάλλοντος την ντροπή των ανεξέλεγκτων χωματερών.
Ελπίζουμε η επιστολή αυτή να φανεί χρήσιμη για την ενημέρωση τόσο τη δική σας όσο και των αναγνωστών σας και επιφυλασσόμεθα για την άσκηση κάθε νομίμου δικαιώματος μας

Το αρχικό κείμενο:

ΚΡΗΤΗ: Καύση εδώ και τώρα για τα σκουπίδια
Πιέζει για κατασκευή εργοστασίου ο Μπόμπολας

Σε κλίμα βιασύνης ενεργούν οι τοπικοί φορείς της Κρήτης προωθώντας άλλοτε στα κρυφά και άλλοτε στα φανερά την επιλογή της καύσης απορριμμάτων ως λύση για τη συνολική διαχείρισή τους. Το τελευταίο διάστημα έχουν πυκνώσει εντυπωσιακά οι ημερίδες, συναντήσεις και συσκέψεις αρμοδίων και αναρμοδίων για το θέμα των σκουπιδιών. Και ίσως οι συσκέψεις να μην ήταν κακό πράγμα, αν δεν κατέληγαν όλες στο ίδιο συμπέρασμα για τον ελάχιστο χρόνο που απομένει, για την αναγκαιότητα άμεσης χωροθέτησης και για τη σχετική πρόταση του Πολυτεχνείου που περιλαμβάνει (και) αυτή τη μέθοδο.
Κοινό μυστικό στο Ηράκλειο είναι ότι πίσω από τη βιασύνη βρίσκονται επιχειρηματικά συμφέροντα που εδώ και πολύ καιρό έχουν δει «ψητό» και ο… Πήγασος, αν και άλογο, δεν είναι χορτοφάγος.

Η συζήτηση έχει ανοίξει για τα καλά και ευτυχώς (έστω και για να τηρηθούν τα προσχήματα) κάπου κάπου χωράει και την άλλη άποψη, των περιβαλλοντικών οργανώσεων και των εργαζομένων στην Αυτοδιοίκηση που λένε ότι η καύση θα είναι καταστροφική και ιδιαιτέρως δαπανηρή και προτείνουν έστω και τώρα ενίσχυση της οικολογικής συνείδησης και εφαρμογή καθολικού προγράμματος ανακύκλωσης και κομποστοποίησης. Η συζήτηση τώρα ανάβει στην Κρήτη και αναμένονται νεότερα λίαν συντόμως.

Μ.Δ.

*κρήτη: Souda, the movie…

2011-03-22T09:32:00.002+02:00

Θα μπορούσε να είναι σενάριο ταινίας. Μου κάνουν πάντα εντύπωση, αυτά τα παιχνίδια της ειδησεογραφίας. Να, όπως αυτό εδώ με τη Σούδα, που συγκεντρώνει σε μια γωνιά της χώρας όλο τον θίασο του παραλόγου ως προς το μεταναστευτικό και την πολεμική πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που γεμίζει με πτώματα μεταναστών τις θάλασσες.
Σε αυτή τη γωνιά λοιπόν, είχαμε σε μία εβδομάδα όλο το σενάριο να εκτυλίσσεται περίπου «μονοπλάνο», που θα λέγανε και οι σκηνοθέτες…
Σκηνή πρώτη, φτάνει στη Σούδα το καράβι με τους 200 μετανάστες που επιστρέφουν από την Υπατία. Νικητές, με την πρώτη νίκη, όπως λένε οι ντόπιοι αλληλέγγυοι, στην εποχή του Μνημονίου. Οι ίδιοι οι μετανάστες μιλούν για δικαίωση.
Για την ίδια δικαίωση που δεν πρόλαβαν καν να διεκδικήσουν οι δυστυχείς από το Μπαγκλαντές, που τους ξεβράζει η θάλασσα, την ίδια ακριβώς βραδιά, λίγα μόνο μέτρα πιο πέρα. Συνολικά 13 νεκροί και ένας ακόμα αγνοούμενος, από τους άλλους, που ρίσκαραν κι αυτοί τη ζωή τους με έναν πήδο, αλλά έχασαν, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο αντί του πολέμου στη Λιβύη ή της φτώχειας του Μπαγκλαντές.
Και όλα αυτά, υπό τον συνεχή ήχο αμερικανικών πολεμικών ελικοπτέρων που πετάνε καθημερινά σε σχηματισμούς και με προκλητικό τρόπο πάνω από το κέντρο της πόλης μεταφέροντας στρατιώτες για ασκήσεις στην περιοχή του Μάλεμε. Η περιοχή θυμίζει (και είναι) στρατοκρατούμενο έδαφος και η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά στα νατοϊκά σχέδια στη Βόρεια Αφρική, με τη Βάση να βρίσκεται εδώ και μέρες σε πλήρη ετοιμότητα.
Κερασάκι στην τούρτα, οι «κατηφείς» δηλώσεις των αρχών του λιμενικού και της αστυνομίας. Οι αρμόδιοι μιλούν για διάψευση (δυστυχώς) των ελπίδων τους ότι οι μετανάστες ίσως να είχαν μπορέσει να βγουν ζωντανοί στη στεριά. Κι όμως, είναι οι ίδιοι «κατηφείς» που είχαν στήσει ανθρωποκυνηγητό, για να τους συλλάβουν αν τυχόν κανείς είχε καταφέρει να φτάσει στην ξηρά. Υπό μία έννοια όμως, οι δυστυχείς από το Μπαγκλαντές δεν τους έκαναν τη χάρη…
Η ταινία τελειώνει με τροφή για σκέψη για τους προβληματισμένους θεατές.
Σύντομα, σε έναν κινηματογράφο κοντά σας ή και στην επόμενη ειδησεογραφική σας πραγματικότητα…

Ναι, αλλά γιατί;

2011-03-14T09:24:00.000+02:00

Βγαίνει κάθε τόσο μια έρευνα για να μας πει τα αυτονόητα. Είμαστε απογοητευμένοι λέει, σε ποσοστό 80%, αλλά δε θέλουμε εκλογές. Κατάντια είναι αυτό. Γιατί κάποτε οι εκλογές φάνταζαν ως λύση ενώ τώρα είναι μπελάς και περιττά έξοδα. Η μία εξήγηση είναι ότι «ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ μπορούν να τα καταφέρουν». Αυτό λέει ο κόσμος στις δημοσκοπήσεις.
Πάντα είχα ενστάσεις για τις ερωτήσεις των δημοσκοπήσεων αυτών. Θα ήθελα για μια μέρα να είμαι από αυτούς που φτιάχνουν τις ερωτήσεις: Ναι, κανείς από τους δύο δεν είναι ικανός, αλλά εσείς ας πούμε, τί θα ψηφίσετε και κυρίως γιατί;
Ρωτήστε έτσι τον κοσμάκη να πει ελεύθερα «ΠΑΣΟΚ, γιατί ο κουνιάδος της Νίτσας έχει κουμπαριά με τον γραμματέα του υπουργείου. Και τώρα που η Νίτσα τελειώνει και θα ψάχνει δουλειά ίσως κάτι να κάνει ο γραμματέας για να χωθεί κι εκείνη στο υπουργείο».
Άσε το λαό να πει «ΝΔ γιατί τότε είχαμε παραθυράκι και κάναμε το πανωσήκωμα και τώρα βγάζουμε το νοίκι».
Και δυστυχώς όσο βαθαίνει η κρίση και αυξάνεται η ανέχειά μας, αυτά τα «γιατί» γίνονται όλο και πιο σοβαρά. Αυτοί οι λόγοι παίζουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο πίσω από το παραβάν. Και το ξέρουν. Αυτά εννοεί ο θρασύς Πάγκαλος όταν λέει «Μαζί τα φάγαμε». Εννοεί κάθε ξεροκόμματο που πέταγε το σύστημα όταν το ίδιο φούσκωνε ώστε να μη χωράει στα έδρανα της Βουλής.
Οπότε σωστά. Τι να τις κάνεις τις εκλογές; Απλά να επιβεβαιώσεις πόσοι περιμένουν από τη μία και πόσοι από την άλλη…
Μια μέρα μόνο κάντε με δημοσκόπο. Να βάλω σε όλες τις ερωτήσεις από πίσω το «και γιατί», έτσι με αφέλεια παιδική. Δε φτάνουν πια τα νούμερα, θέλω εξηγήσεις. Πρόθεση ψήφου 35% το ΠΑΣΟΚ, 28,5% η Ν.Δ. Ναι αλλά γιατί;
Δυσαρεστημένος από την κυβέρνηση που ψήφισες; Ναι, αλλά γιατί την ψήφισες;
Από αυτά «γιατί» μας κρατάνε.
Μόνο κάτι παλληκάρια, που δεν έχουν τίποτα να χάσουν άλλο από την ίδια τους τη ζωή, μόνο αυτοί που δεν περιμένουν κανέναν διορισμό και κανένα χατίρι, μόνο αυτοί κερδίζουν κατά κράτος ένα κράτος που σε λίγο θα μας βάλει όλους να κάνουμε απεργία πείνας.

*κρήτη: Τι είδε ο Κινέζος

2011-03-07T11:30:00.004+02:00

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Δρόμος" το Σάββατο 5/3. Τα ξημερώματα της Κυριακής, 49 "απεγλωβισμένοι" από το Μπαγκλαντές πήδηξαν από το πλοίο πριν τους βγάλουν στη Σούδα. Τρεις από αυτούς είναι νεκροί και 11 αγνοούνται.

Τις μέρες που πέρασαν, η Κρήτη βρέθηκε στο επίκεντρο του Παγκόσμιου ενδιαφέροντος «φιλοξενώντας» πάνω από 15.000 ανθρώπους που έφευγαν από τη Λιβύη. Η μεγάλη «ανθρωπιστική» επιχείρηση απεγκλωβισμού των Κινέζων (και άλλων) πολιτών έχει μερικές διαστάσεις που δεν έφτασαν ποτέ μέχρι τον αφρό της επικαιρότητας. Ας καταγραφούν λοιπόν και αυτά, τα οποία έτυχε να δω από κοντά:

- Πολλοί από τους ανθρώπους που ήρθαν στην Κρήτη δεν «φιλοξενήθηκαν» αλλά κρατήθηκαν στα ξενοδοχεία. Ειδικά οι πολίτες που είχαν καταγωγή από τις Φιλιππίνες, τη Σρι Λάγκα, το Βιετνάμ, το Μπαγκλαντές. Οι εντολές ήταν σαφείς: «Να μην απομακρυνθούν από τα ξενοδοχεία», τα οποία βρίσκονταν υπό διακριτική μεν αλλά συνεχή φύλαξη.

- Στην Κρήτη ξέσπασε ακόμα ένας «εμφύλιος» μεταξύ Χανίων και Ηρακλείου για τα ξενοδοχεία που θα έπαιρναν τους κινέζους και άρα και το ζεστό παραδάκι. Τις περισσότερες φορές παρασκηνιακά αλλά τις τελευταίες ημέρες και ανοιχτά η Δυτική Κρήτη κατηγόρησε την Ανατολική ότι τη ρίχνει στη μοιρασιά. Ήταν πολλά τα λεφτά.

- Οι τρεις ναυτιλιακές εταιρίες που ενεπλάκησαν έβγαλαν περισσότερα από 18 εκατομμύρια ευρώ μέσα σε δέκα περίπου μέρες.

- Ο ανθρωπισμός μας κινείται μόνο με σκληρό καύσιμο. Αλλιώς δεν εξηγούνται τα κρούσματα οδηγών και εταιριών πούλμαν που αρνούνταν να μεταφέρουν τους ταλαιπωρημένους από το λιμάνι του Ηρακλείου στα ξενοδοχεία αν πρώτα δεν εξασφάλιζαν την πληρωμή τους.

- Πολύ γρήγορα διαπιστώθηκε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Κινέζων που βρέθηκαν στην Κρήτη ήταν απλοί εργάτες κυρίως κατασκευαστικών εταιρών που προφανώς δε θα βρουν ποτέ τα λεφτά για να κάνουν ένα ταξίδι ως τουρίστες στην Κρήτη ή αλλού στην Ελλάδα. Επομένως, μετά την πρώτη φουρνιά χαλάρωσαν και οι επισημότητες υποδοχής και εξαφανίστηκαν τα κρητικά κουλουράκια και οι συσκευασίες με το λαδάκι για να μη μπαίνουμε και σε άσκοπα έξοδα…

- Τις ημέρες της «ανθρωπιστικής βοήθειας» έγινε γνωστό ότι περνούν κρίση και τα κινεζικά μαγαζιά που είχαν ανοίξει με νόμιμο τρόπο στην Ελλάδα. Στο Ηράκλειο παρουσιάστηκαν ρεπορτάζ με χαιρέκακες δηλώσεις εκπροσώπων της ντόπιας αγοράς οι οποίοι δήλωναν ανοιχτά ότι προσδοκούν οφέλη από αυτή την εξέλιξη. Γιατί καλοί οι Κινέζοι όχι όμως και τα κινέζικα…

Κάτι μου λέει ότι αν για κάποιο λόγο χρειαζόταν να εκκενωθεί η Ελλάδα από τους Κινέζους εμείς θα τους πετάγαμε στη θάλασσα και δε θα προλάβαινε κανείς να έρθει να τους σώσει…

Απόσυρση

2011-03-04T11:21:00.002+02:00

Το καλύτερο που μας συμβαίνει αυτή την περίοδο ως χώρα είναι η απόσυρση. Τους βλέπω σαν τρελούς να ψάχνουν να ξεφορτωθούν το σαραβαλάκι και να γλιτώσουν τέλη ταξινόμησης (δηλαδή φόρους προς το κράτος) από το καινούριο αυτοκίνητο. Οι αντιπροσωπείες μάλιστα στήνουν και «φάμπρικα» αφού το δικαίωμα μεταβιβάζεται και αρχίζουν να πουλάνε αυτοκίνητα μαζί με τα δικαιώματα που κάποιοι άλλοι παραχώρησαν παίρνοντας το κατιτίς τους.

Γουστάρουμε αυτοκίνητο. Κάτι παθαίνουμε.

Θα αρχίσει λοιπόν να κινείται και η αγορά αυτοκινήτου ξανά. Το επιδοτεί το κράτος αυτό. Παραχωρεί ένα μέρος από τα έσοδά του για να ωφεληθεί κάποιος που θα έκανε ένα έξοδο για την αγορά αυτοκινήτου. Και θα επιβιώσουν και οι οικογένειες αυτών που δουλεύουν στον κλάδο και αυτό βέβαια είναι καλό.

Αλλά δε μου το βγάζεις από το μυαλό ότι κάποιος είναι εκεί από πίσω, ή μάλλον εκεί απ’ έξω, και περιμένει να τα πουλήσει τα ρημάδια. Και τώρα με την απόσυρση βρήκε τα καλύτερα κορόιδα. Γιατί ασφαλώς, η απόσυρση ισχύει μόνο για να αγοράσεις καινούριο και όχι μεταχειρισμένο. Και ερωτώ: Ένα μεταχειρισμένο πενταετίας ρυπαίνει; Όχι. Στην αγορά του μεταχειρισμένου δε δουλεύει πολύς κοσμάκης; Ναι!

Άρα γιατί μόνο για τα καινούρια; Άρα κάποιος είναι εκεί και θέλει να αγοράσουμε τα αυτοκίνητά του. Τώρα βάλτε εσείς κάτω, από ποιες κυρίως χώρες αγοράζουμε αυτοκίνητα και ποιος επωφελείται κτλ κτλ.

Εγώ αναλαμβάνω το ρίσκο να πέφτω έξω. Και σε λίγες μέρες να ανακοινωθεί το ποσό που θα μας χαρίζει το κράτος από την απόσυρση χιλιάδων άλλων πραγμάτων για χάρη της οικολογίας και των θέσεων εργασίας. Πόσο φόρο θα γλιτώνω αν παραδίδω κάθε μήνα τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια μου; Πόσο λιγότερο φόρο θα πληρώσω για τα καινούρια μου έπιπλα αν παραδίδω κάθε τόσο μερικά από τα παλιά μου;

Εν τέλει, αυτή η τόσο αγαθή και επιδοτούμενη από το κράτος ανακύκλωση γιατί γίνεται μόνο σε μια κατηγορία προϊόντων που δεν παράγονται στην Ελλάδα;

Ή μήπως αυτό εννοούσε ο Γιώργος ότι θα ξεπληρώσουμε μέχρι και το τελευταίο σεντς των δανείων και προφανώς με κάθε πρόσφορο τρόπο;

Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα…

2011-02-26T11:38:00.005+02:00

Αγαπητή οικογένεια Νταλάρα. Καβαλήσατε το άρμα του Οργανισμού Λαμπράκη και μας πολιορκείτε πανταχόθεν. Η υφυπουργός Εργασίας μίλησε στον ραδιοφωνικό σταθμό ΒΗΜΑ 99,5 και μας είπε μεταξύ άλλων: ««Δεν είσαι νόμιμος; Δεν μπορείς να περιφέρεσαι μέσα στη χώρα και να επιβαρύνεις το ιστορικό κέντρο (της Αθήνας) και άλλες πόλεις». Είπε επίσης, «Θα φύγουν άνθρωποι, γιατί έχουμε νόμους». Την ίδια περίοδο η εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ ξεκινά προσφορά με όλα τα παλιά τραγούδια του Γιώργου. Κάνω μια βόλτα στα περιεχόμενα της συλλογής. Πόση υποκρισία γαμώτο…

Θα πάρουμε λοιπόν από το ΒΗΜΑ τα τραγούδια του συζύγου, μεταξύ άλλων τους δίσκους «Μικρά Ασία» που μιλάει για την προσφυγιά, τα τραγούδια του Μάνου Λοϊζου, του Άκη Πάνου και άλλα.

Η σύζυγος θα διώχνει μετανάστες και ο Γιώργος θα μας ξανατραγουδά το «Έτσι είναι οι ανθρώποι», το «Λειώνουν τα νιάτα μας», το «Πάγωσε η τσιμινιέρα», τα «Χρόνια της υπομονής», τον «Μετανάστη», το «Εφτά νομά σ’ ‘ένα δωμά». Ντροπή.

Ξανά: ΝΤΡΟΠΗ με κεφαλαία.

Βάλτε τα να τα ακούσετε στο σπίτι που να πάρει... Τραγουδήστε τα όσο έχετε ακόμα το μοναδικό δώρο που σας έκανε ο θεός, την φωνή, που κάποτε μας συγκινούσε.

Και μην αρχίσετε τις αηδίες ότι δεν υπάρχει οικογενειακή ευθύνη και τα λοιπά. Γιατί η κυρία με το οικογενειακό όνομα έγινε υφυπουργός. Α και με το πατρικό της, το Ραγκούση. Και από κοντά ο Οργανισμός να δίνει φωνή και στους δύο. Και τώρα μας πουλάτε ο ένας απελάσεις και φράχτες και ο άλλος συγκίνηση.

Θα γυρίσουν όμως τα τραγούδια μια μέρα και θα σας πάρουν με τις πέτρες. Δεν τα σέβεστε. Εκδικούνται. Παραμονεύουν οι στίχοι στις γωνίες, φυλάνε τσίλιες οι νότες να σε λαβώσουν. Το ξέρεις και συ, εσύ μας τα ΄λεγες παλιά:

«Τα τραγούδια που έχουν αίμα και καρδιά, είν’ αρρώστια που δε γίνεται καλά».

Κι όσοι ριγούμε ακόμα, τα έχουμε τετρακόσια και καταλαβαίνουμε...

*κρήτη: Κατάληψη ΠΙΚΠΑ

2011-02-19T19:46:00.003+02:00

Μεγάλη ήταν η σπουδή της Δημόσιας Υγειονομικής Περιφέρειας (ΔΥΠΕ) Κρήτης να αποκτήσει τον χώρο του πρώην ΠΙΚΠΑ, με τις γνωστές συνέπειες, την εισβολή των ΜΑΤ και του εισαγγελέα και το τσουβάλι κατηγοριών στους συλληφθέντες. Ο νόμος βλέπετε, είναι νόμος...
Βέβαια, τώρα που λύθηκαν όλα τα άλλα, ήταν η ώρα της κατάληψης του ΠΙΚΠΑ...
Τώρα που πληρώθηκαν όλες οι εφημερίες των γιατρών, τώρα που βρέθηκε λύση για τους ειδικευόμενους γιατρούς του Βενιζέλειου που κάνουν επίσχεση, τώρα που έπαψε να καταρρέει το νοσοκομείο στο Ρέθυμνο, τώρα που άνοιξαν οι κλειστές εντατικές σε όλη την Κρήτη, τώρα που βρέθηκαν τα χρήματα στην τεράστια κομπίνα του ΠΑΓΝΗ, τώρα που αναβαθμίζονται τα νοσοκομεία στη Σητεία και την Ιεράπετρα, τώρα που βρέθηκε προσωπικό για τη μονάδα νεογνών στα Χανιά, τώρα που στελεχώνονται όλα τα κέντρα υγείας στο νησί και τώρα που το 5ευρω στα νοσοκομεία θα καταργηθεί και θα είναι τσάμπα η υγεία για όλους, ε τώρα ναι...
Είχε έρθει η ώρα να λυθεί και αυτό το πρόβλημα.
Φτιάχτηκαν όλα και αυτό που περίσσευε ήταν το μικρό κτίριο απέναντι από το Ατλαντίς. Ο νόμος βλέπετε, είναι νόμος.
Σε καλή μεριά λοιπόν.

Τζαμπατζήδες και νοικοκυραίοι

2011-02-17T14:02:00.001+02:00

Αυτή η κυβέρνηση βγάζει γλώσσα, βρίζει και προκαλεί. Μετά τους «κοπρίτες» του Πάγκαλου ήρθαν οι «τζαμπατζήδες» του Πεταλωτή σχετικά με τους πολίτες που συμμετέχουν στο κίνημα «Δεν πληρώνω». Και ακολούθησαν οι «συντεχνίες» του Λοβέρδου και έρχονται κι άλλα. Είναι όλοι τους μέλη του ίδιου κόμματος, που πριν ενάμιση χρόνο μας έλεγε «ΠΑΣΟΚ – Πρώτα ο πολίτης». Σήμερα ο πολίτης έγινε κοπρίτης και τζαμπατζής.
Τσαμπουκάδες κυβερνητικοί υπέρ των κατασκευαστικών εταιριών, τσαμπουκάδες στα διόδια, τσαμπουκάδες στην Κερατέα, τσαμπουκάδες με τους γιατρούς, με τους εργαζόμενους στα μέσα μεταφοράς.
Κι όμως, αυτή η κυβέρνηση μοιάζει με πιτσιρικά που πάει να τα βάλει με μεγαλύτερό του. Βρίζει και τρέχει να σωθεί επειδή βλέπει πως δεν τον παίρνει. Το κίνημα «Δεν πληρώνω» έγινε ο μεγάλος της φόβος και ετοιμάζεται να θεσπίσει νέο νόμο για να καθίσει στο σκαμνί τους πολίτες. Εκεί είναι η «καρδιά» των αντιστάσεων. Στα διόδια της Πιερίας και όλης της Ελλάδας, στις γειτονιές της Κερατέας κατά της χωματερής και στα βουνά των Χανίων κατά του αιολικού πάρκου. Κάπου δίπλα είναι και τα συνδικάτα, που ακολουθούν ασθμαίνοντας αλλά χωρίς να φοβίζουν πια.
Ο μόνος φόβος έρχεται από τα κάτω πια και εκεί ακριβώς χτυπούν οι Πάγκαλοι και οι Πεταλωτές. Μιλούν για «τζαμπατζήδες» και ελπίζουν να βρουν συμμάχους στους διπλανούς νοικοκυραίους, που πλήρωσαν κανονικά το εισιτήριο ή το διόδιο. Τους άλλους συμμάχους, περιστασιακούς ή μόνιμους τους βρήκαν ήδη στα κανάλια, στην Τρέμη αλλά και στον Κουβέλη (δυστυχώς), που καταδικάζει εξίσου το νομοσχέδιο για την υγεία αλλά και τους «καταληψίες» γιατρούς.
Τώρα αυτοί που απομένουν είστε εσείς. Οι διπλανοί νοικοκυραίοι που πληρώνετε ακόμα το εισιτήριο και το διόδιο. Γιατί αν ο μπροστινός που σήκωσε τη μπάρα είναι «τσαμπατζής» τότε εσείς είστε ένα κλικ πιο πάνω, εσείς δεν έχετε ακόμα ανάγκη. Τους λέει τζαμπατζήδες ο Πεταλωτής, αλλά δε στοχεύει αυτούς. Στοχεύει εσένα που ακύρωσες κανονικά το εισιτήριο γιατί δε γουστάρεις μπελάδες και θες να πας ήσυχα και ωραία στη δουλίτσα σου.

Κάπου εδώ όμως, έρχεται η ώρα να αποφασίσει κανείς με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει…

Delete…

2011-02-06T11:55:00.000+02:00

Το κόλπο για να μην απογοητεύεσαι είναι να μη γοητεύεσαι... Λόγια σοφότερων από μένα, που γίνονται πολλές φορές επίκαιρα με αυτή την κυβέρνηση και αυτόν τον πρωθυπουργό. Θα την πω και εγώ την αμαρτία μου, είχα μερικές προσδοκίες από τον Γιώργο. Είχα σίγουρη, ας πούμε, την έφεσή του στην τεχνολογία. Ένας τύπος που έκανε προεκλογική καμπάνια με το laptop στη μασχάλη και που μόλις βγήκε, μας άρχισε τα opengov και τα e-book και τα ρέστα…
Δεν μπορεί έλεγα, κακός, στραβός, αλλά από τεχνολογία ξέρει. Ξέρει πόσο σημαντικό είναι να μαθαίνουν τα πιτσιρίκια σχεδόν από την κούνια να χειρίζονται τον υπολογιστή. Όχι σαν κι εμένα, που το έμαθα το μαραφέτι στα 22 και βάλε. Γιατί χωρίς υπολογιστές σήμερα δεν πάνε πουθενά, όση Γεωγραφία και όση Ιστορία και να μάθουν.
Και μετά έρχεται η είδηση ότι καταργείς το μάθημα της Πληροφορικής στα σχολεία. Και πώς θα μάθουν να το χειρίζονται το ρημάδι το e-book αν δεν κατέχουν τα βασικά; Και πως θα σου στείλουν τις απόψεις τους μεθαύριο στο opengov αν δεν τους έχεις δείξει από το σχολείο να σερφάρουν και να ψάχνουν όλα όσα τους χρειάζονται για να διαμορφώσουν γνώμη;
Επαναπαύεσαι επειδή κάπου θα τη βρούνε τελικά την άκρη αφού είναι διαόλια. Στην αρχή στα τσοντο-site, μετά στο facebook και άμα πάρουν χαμπάρι ότι το χρειάζονται μπορεί να πάνε και σε κάνα «κέντρο εκμάθησης» για να βγάλουν και αυτοί με τις σχολές ένα μεροκάματο.
Κι όμως, εσύ είχες την ευκαιρία να τους τα μάθεις στο σχολείο. Σωστά και μεθοδικά. Αλλά καταργείς το μάθημα. Έτσι λένε οι πληροφορίες. Η κρίση λέει, και το μνημόνιο και τα ρέστα. Το μάθημα της πληροφορικής κόβεται από την κυβέρνηση που βγήκε με πρώτη προεκλογική δέσμευση το ένα δισεκατομμύριο ευρώ επιπλέον για την Παιδεία. Κόβεται από σένα που είσαι χάι τεκ και γκατζετάκιας.
Απογοητευμένοι από σένα και οι 8000 καθηγητές πληροφορικής σου έστειλαν επιστολή στις 2 Φλεβάρη (με e-mail φαντάζομαι) και σου λένε για την απογοήτευσή τους ως προς το «ψηφιακό σχολείο» που ετοιμάζεις, όπως μας έλεγες προ μηνών.
Αλλά είπαμε, το κόλπο για να μην απογοητεύεσαι είναι να μη γοητεύεσαι…

Υ.Γ.
Το νου σου γιατί στα χέρια των πιτσιρικάδων υπάρχει και το delete…

Απογραφή

2011-01-31T23:03:00.001+02:00

Πλάκα έχουν οι απογραφές. Μου βγάζουν αυτή την εκ φύσεως ανάγκη οργάνωσης, που όλοι κάπου κρύβουμε μέσα μας. Από 30 Μαρτίου έως τις 13 Απριλίου θα κάτσουμε να μετρηθούμε, να οργανωθούμε. Πως είναι όταν μετράς κεφάλια για να βάλεις σερβίτσια στο τραπέζι, ένα τέτοιο πράγμα. Μόνο που εδώ ξέρεις εκ των προτέρων πως θα κάνεις λάθος. Γιατί πάλι πλασματικά θα είναι τα νούμερα, πάλι εικονική θα είναι η ανεργία, πάλι κάποιοι θα μείνουν χωρίς φαγητό, πάλι κάποιους θα τους προσπεράσουμε στο μέτρημα. Αλήθεια, στο κτίριο των 300 μεταναστών θα πάνε οι υπάλληλοι για να μετρήσουν; Υπάρχουν αυτοί ή δεν υπάρχουν; Κι αν υπάρχουν μήπως τους προτιμάμε ως στατιστικό λάθος, που έτσι κι αλλιώς δικαιολογείται από την επιστήμη;

Αφήστε τα νούμερα, δε λένε τίποτα από μόνα τους. Μη μετράτε μόνο το απ’ έξω, μετρήστε και το από μέσα. Ρωτήστε τις μονάδες αν είναι ακέραιοι αριθμοί ή μήπως τους πήραν κάτι. Ρωτήστε κι άλλα με την ευκαιρία, τώρα που θα έχετε τη δυνατότητα να μας βρείτε έναν – έναν. «Είστε χαρούμενος;», «Φάγατε καλά σήμερα;» «Κρυώνετε;»
Στους καταυλισμούς των τσιγγάνων θα πάτε; Σ’ αυτούς που καθαρίζουν τζάμια στα φανάρια; Σ’ αυτούς που έχουν σπίτι χαρτόκουτο στην Κλαυθμώνος και στην Κουμουνδούρου;. Αυτοί περιλαμβάνονται στον πληθυσμό της πόλης ή όχι;
Ρωτήστε κι αυτούς που περνιούνται για παραπάνω από μία μονάδα. Αυτούς που κατάφεραν να πάρουν διπλή και τριπλή μερίδα στο τραπέζι, που μέτρησαν με κομπιουτεράκι της siemens το δικό τους το μπόι.
Τη θυμάμαι την προηγούμενη απογραφή. Άλλος ένας τρόπος να αναλογιστείς πώς πέρασε μια ολόκληρη δεκαετία Κι από τότε μετράμε, μετράμε. Το χρέος, τα σκάνδαλα. το έλλειμμα, τη δόση για το δάνειο, τη μείωση στο μισθό, την αύξηση στον ΦΠΑ.
Τελικά. Να το ξέρετε, μόνο η Στατιστική Υπηρεσία θα γράψει θετικό πρόσημο. Μπορεί και να πλησιάσουμε τα 12 εκατομμύρια λένε.
Εμείς εδώ, που να πάρει, μετράμε, μετράμε και όλο κάτι χάνουμε, κι όλο λιγότεροι βγαίνουμε.

Αγάλματα

2011-01-26T00:36:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν πήρε καθόλου το μάτι σας αυτή τα φασαρία που έγινε για το άγαλμα του (θείου) Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη. Πριν τα αποκαλυπτήρια είχε γίνει μεγάλη φουρτούνα για το αν πρέπει να μπει και σε ποιο σημείο της πόλης θα ήταν καλύτερο να στηθεί. Μια πόλη, μια χώρα που παιδεύεται ακόμα πού θα βάλει τα αγάλματά της, προς τα πού θα κοιτάνε και ποιανού το μέρος θα παίρνουν ανάλογα με τη συγκυρία. Το γλαφυρό της όλης υπόθεσης ήρθαν να συμπληρώσουν οι εκδηλώσεις λατρείας στο πρόσωπο του Καραμανλή (όχι του θείου, του ανιψιού, που βρέθηκε στην εκδήλωση). Ακούστηκαν, λέει, κάτι «γύρνα πίσω Κώστα», κάτι «πρόεδρε μη μας αφήνεις» και άλλα τέτοια ωραία από τους ιθαγενείς Μακεδόνες Νεοδημοκράτες.

Την εβδομάδα που πέρασε, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο πάνω, στο Ομπερχάουζεν της Γερμανίας ένα άλλο άγαλμα ξεκίνησε τη δική του ζωή για τα μάτια του φιλοθεάμονος κοινού. Με ύψος 1,80, το χταπόδι Πολ, που μάντεψε σωστά όλα τα αποτελέσματα του Μουντιάλ, πέρασε στην ιστορία με έναν ανδριάντα ίσα με δέκα φορές το μπόι του, για να θυμίζει τις δικές του ένδοξες μέρες. Έχει μάλιστα και χρυσή τεφροδόχο από κάτω όπου φυλάσσεται η τέφρα του διασημότερου (ψητού πλέον) χταποδιού στον κόσμο.

Γιαυτό είναι μπροστά οι Γερμανοί. Γιατί έφτασαν πια στο σημείο να κάνουν αγάλματα για χταπόδια ενώ εμείς ακόμα παιδευόμαστε με τις πολιτικές μας οικογένειες. Ξέρω πως τα κατάφεραν όμως. Επειδή κάτι τέτοιοι σαν τον ανιψιό Καραμανλή αγόραζαν αβέρτα υποβρύχια που γέρνουν. Και τα πλήρωνες εσύ την ώρα που αμέριμνος έβλεπες το μουντιάλ και θαύμαζες τις ικανότητες του χταποδιού. Βρήκαν και τα κάνανε θα μου πεις αλλά μας την έφεραν, παραδέξου το. Και τώρα εκείνοι κάνουν άγαλμα το χταπόδι και εσύ τσακώνεσαι που θα βάλεις τον ανδριάντα του Καραμανλή. Τους ζηλεύω τους μπαγάσηδες.

Άσε που μας άφησαν και κάτι απολειφάδια των δικών τους άθλιων ημερών να χαιρετάνε ναζιστικά στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Μια χαρά μας τη φέρανε σου λέω…

Νικήσατε αλλά δε με πείσατε

2011-01-17T08:49:00.000+02:00

Λοιπόν το ματς έληξε. Οι καπνιστές νίκησαν το κράτος και ο αντικαπνιστικός νόμος έγινε καπνός και κατέπεσε στην πράξη. Είναι η πρώτη και μοναδική ως τώρα ολοκληρωτική νίκη των πολιτών ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου. Από λάθος μέτρο ξεκινήσαμε όμως σύντροφοι…

Η κυβέρνηση αφού βλέπει ότι δεν μπορεί να επιβάλει την απαγόρευση έρχεται να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Επιβάλλει φόρο. Ετοιμάζεται να ανακοινώσει πως τα μαγαζιά θα μπορούν τελικά να φιλοξενούν καπνιστές αν πληρώνουν ένα νέο καπνο-φόρο ανάλογα με τα τετραγωνικά τους. Πουλάει δηλαδή στους μαγαζάτορες το δικαίωμα των πολιτών της στην υγεία και με τα λεφτά που θα βγάλει θα εξοπλίσει, λέει, τα νοσοκομεία για να τους γιατρεύει όταν θα αρρωστήσουν. Μιλάμε για μεγαλοφυές σχέδιο, μεγαλοφυούς πολιτικού του διαμετρήματος Λοβέρδου. Ίσως η πιο άτιμη, η πιο αισχρή συναλλαγή που πρότεινε ποτέ το ελληνικό κράτος: «Δώσμου το τσιγαρόσημο και άστους να πεθάνουν».

Στην καμπάνια κατά της απαγόρευσης μπήκαν γνωστοί καλλιτέχνες, φορείς και οργανώσεις, πολλοί γνωστοί μου και φίλοι και φυσικά οι μαγαζάτορες. Εδώ που μένω οργάνωσαν και «δημοψήφισμα» λέει, για να δουν τι θέλει ο κόσμος. Ξέχασαν να πουν στους φτωχούς ότι θέματα όπως η υγεία και τα δικαιώματα εν γένει δεν μπαίνουν σε δημοψήφισμα, πώς να το κάνουμε.
Κερδίσατε, αλλά δε με πείσατε..

Δε με πείσατε ότι έπεσε ο τζίρος του μαγαζιού επειδή ο κόσμος αποφάσισε να κάτσει σπίτι και να καπνίζει όσο θέλει από το να έρθει στο μαγαζί σας και να ζορίζεται χωρίς τασάκι. Κι όσοι έκατσαν σπίτι, είναι γιατί δεν έχουν λεφτά, να είστε σίγουροι. Δε με πείσατε ότι δεν ανέχεται ο Έλληνας τέτοια πράγματα και ότι είναι στη φύση του το τσιγαράκι για να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Δε με πείσατε ότι δε θα μπορούσε να συνηθίσει να βγαίνει κάθε τόσο έξω από την πόρτα αν θέλει ντε και καλά να καπνίσει. Δε με πείσατε ότι το γούστο των καπνιστών μετράει περισσότερο από το δικαίωμα των υγειών, μόνο και μόνο επειδή οι πρώτοι είναι περισσότεροι.

Δε με πείσατε, αλλά κερδίσατε.
Κι αν αυτή έμελλε να είναι η πρώτη σαρωτική νίκη του κινήματος, πανηγυρίστε τη κι αφήστε με να ελπίζω πως θα δώσει τουλάχιστον αφορμή και για μερικές ακόμα πιο σοβαρές που περιμένω.

Να γίνει ο φράχτης...

2011-01-13T09:19:00.000+02:00

Να τον φτιάξουμε τον φράχτη. Να αφήσουμε απ’ έξω τους ξένους και όλους τους βρωμιάρηδες που δεν τους θέλουμε ούτε εμείς ούτε η Ευρώπη. Να τον κάνουμε ψηλό και ηλεκτροφόρο και να τους κόψουμε το βήχα. Αλλά όχι μόνο σ’ αυτούς…

Να αφήσουμε απ’ έξω και τους κοπρίτες που λέει ο Πάγκαλος, και αυτούς που τα φάγαμε μαζί, και τους κωλοέλληνες του Σαββόπουλου, και τα παιδιά των φαναριών και τις πόρνες που ξεδίνουν οι πιτσιρικάδες και όσους βλασφημούν τα θεία και όσους κάνουν διαδηλώσεις και κλείνουν τους δρόμους και όσους ρίχνουν μολότοφ και όσους δεν πληρώνουν διόδια και όσους δεν ορκίζονται με θρησκευτικό όρκο στο δημοτικό συμβούλιο και όσους έδειραν το Χατζηδάκη και όσους δεν χειροκρότησαν με σθένος την ομιλία του υπουργού.

Κι άλλους:
Να αφήσουμε έξω από το φράχτη τους γιατρούς που δεν δουλεύουν τσάμπα εφημερίες, τους αναπληρωτές δασκάλους που θέλουν να πληρωθούν από τώρα τα λεφτά του Σεπτέμβρη, τους επιταγμένους ναυτικούς και τους φορτηγατζήδες, τους μαθητές που έκαναν καταλήψεις, τους φοιτητές που δε θα επιτρέψουν τις μεταρρυθμίσεις στα πανεπιστήμια, τους δημοσιογράφους που ακόμα παλεύουν να κάνουν μια απεργία της προκοπής και τους ανάπηρους που επιβαρύνουν το σύστημα υγείας. .

Κι άλλους έχω στη λίστα:
Πίσω από τον φράχτη πρέπει να μείνουν οι τσιγγάνοι που τα σπάσανε για το θάνατο του κοριτσιού από μπάτσο στο Μενίδι, οι πολίτες που διαμαρτυρήθηκαν για τον θάνατο του ξένου εργάτη στο υπουργείο Εργασίας, οι οδηγοί λεωφορείων που αντιδρούν, οι Αφγανοί πρόσφυγες που κάνουν απεργία πείνας, οι ΠΑΜίτες που κλείνουν τις τράπεζες και τα λιμάνια και φυσικά οι συμβασιούχοι που κλείνουν την Ακρόπολη.

Βάζω, βάζω και δεν τελειώνει ο κατάλογος…
Θέλω να φέρετε το φράχτη πιο δω για να μείνουν απ’ έξω όσοι τους φαίνονται πολλά τα πέντε ευρώ για μια εξέταση στο νοσοκομείο, όσοι δεν τακτοποίησαν ακόμα τον ημιυπαίθριο, όσοι άργησαν να πληρώσουν τα τέλη και όσοι αναρωτιούνται πως γίνεται ενώ δεν έχουμε να φάμε να βλέπουμε τόσες εκπομπές για υψηλή μαγειρική…

Και μια που βρεθήκαμε και φαίνεται πως μπορώ να διαλέξω, θέλω πολύ να μείνουν απ’ έξω από το φράχτη η αγενής κυρία στο ταμείο της τράπεζας και ο από κάτω, που μου τη σπάει επειδή πιάνει δύο θέσεις στο παρκάρισμα.

Πολλοί μαζεύτηκαν από πίσω από το φράχτη κύριε Παπουτσή. Τόσο που να αναρωτιέμαι σε ποιους απαγορεύει την είσοδο. Σε κείνους ή σε μας;

Πίσω από τις κουρτίνες έχει ειδήσεις...

2011-01-02T09:13:00.002+02:00

Η ανακοίνωση στις αρχές Δεκέμβρη έλεγε πανηγυρικά ότι μέσα στο 2010 σκοτώθηκαν εν ώρα δουλειάς μόνο 80 άνθρωποι στην Ελλάδα. Και αυτό είναι καλό γιατί πέρυσι σκοτώθηκαν 119. Και άρα η κυβέρνηση δουλεύει.

Εκείνος όμως που έχει το επόμενο νούμερο, το 81, ήρθε να ξεμπροστιάσει με το θάνατό του και τις ανακοινώσεις και τις κυβερνήσεις και τα πανηγύρια.
Δυστυχώς, αυτός ο θάνατος μετράει περισσότερο από όλους τους άλλους (με όρους δημοσιογραφικούς και πολιτικούς και μόνο, για να μην παρεξηγηθώ).

Γιατί όταν ένας εργάτης σκοτώνεται πέφτοντας ενώ καθαρίζει τα τζάμια του υπουργείου, είναι θέμα. Αν ο εργάτης είναι ανασφάλιστος είναι θέμα, αν δούλευε και σκοτώθηκε την Κυριακή είναι θέμα, αν το υπουργείο που δούλευε είναι το «Εργασίας», που φροντίζει να τηρείται το εργατικό δίκαιο είναι ακόμα πιο μεγάλο θέμα και αν το υπουργείο προσπαθεί να κρύψει το θάνατό του είναι πια θέμα που φωνάζει και σε τραβάει από το μανίκι.

Πριν από δύο χρόνια ήταν η Κούνεβα στον ΗΣΑΠ και η ΟΙΚΟΜΕΤ του κυρίου Οικονομάκη. Και τότε το υπουργείο θα έπαιρνε μέτρα και τότε η ΓΣΕΕ έκανε πως φωνάζει. Μετά αποκαλύφθηκε πως και στη ΓΣΕΕ εταιρία με ανασφάλιστους εργαζόμενους καθαρίζει. Και πως η προσωπάρχης της ΟΙΚΟΜΕΤ ήταν υποψήφια με την παράταξη του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου στον Πειραιά. Τελικά ο Οικονομάκης ακόμα καθαρίζει με την εταιρία του τον ΗΣΑΠ και άλλους φορείς του Δημοσίου, η Κούνεβα περιμένει δικαίωση και ο Παναγόπουλος παραμένει πρόεδρος της ΓΣΕΕ.

Σήμερα είναι ο Emad Aziz και η εταιρία DYNACLEAN κάποιων κυρίων Δ. Σιρμόπουλου και Μ. Κουμπαρού. Τώρα το έγκλημα αφορά το ίδιο το κτίριο του υπουργείου εργασίας. Και τώρα το υπουργείο λέει πως θα κάνει ελέγχους και θα επιβάλει κυρώσεις. Και τώρα η ΓΣΕΕ κάνει πως φωνάζει. Δεν ξέρω ακόμα για προσωπάρχες και άλλες περίεργες σχέσεις και διαδρομές.

Δυστυχώς δεν είναι όλοι οι θάνατοι ίδιοι. Ετούτος εδώ ο σκοτωμένος ξεβράκωσε κυριολεκτικά ένα σύστημα που είναι τόσο βουτηγμένο στη βρώμα ώστε όλου του κόσμου οι εταιρίες καθαρισμού δε φτάνουν για να το ξεπλύνουν. Και η μόνη άμυνα του υπουργείου ήταν να το κρύψει και να εξαφανίσει και το θέμα και τον ίδιο τον σκοτωμένο. Αλλά η κυρία Κατσέλη, έπαιξε κι έχασε.

ΥΓ. Κυρία υπουργέ, την επόμενη φορά που θα μας καλέσετε για συνέντευξη, τραβήξτε τις κουρτίνες από πίσω. Εκεί είναι η είδηση, έξω, πίσω από τα τζάμια. Κυρία υφυπουργέ Άννα Νταλάρα, ζητήστε στο σπίτι το βράδυ να σας ξανατραγουδήσουν εκείνο το παλιό, «λιώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη, με τα κομμάτια μας δένει τ’ ατσάλι….»

Εφτά νομά…

2010-12-29T22:40:00.000+02:00

Η κατάσταση έχει καταντήσει γελοία. Μιλώ για τις «βολές» των κυβερνητικών βουλευτών που μονοπωλούν το ενδιαφέρον στον προϋπολογισμό φτάνοντας μέχρι το βήμα αλλά όχι μέχρι την ψήφο. Το χειρότερο είδος πολιτευτών με ονόματα και επώνυμα:

Η Βάσω Παπανδρέου (Β’ Αθηνών), είπε πως ο προϋπολογισμός δεν είναι αξιόπιστος και πως ορισμένα «όχι» έχουν μεγαλύτερη αξία από τα στρατευμένα «ναι». Και αφού τα είπε αυτά και ξεθύμανε, συστρατεύθηκε και αυτή με τα στρατευμένα «ναι». Ο Δημήτρης Κρεμαστινός (Δωδεκάνησα), είπε πως η κατάσταση μοιάζει με τον πόλεμο του 40, μόνο που οι πολίτες δεν πιστεύουν πως θα νικήσουμε και δεν είναι μαζί μας. Παρόλα αυτά, ψήφισε και αυτός υπέρ. Ο Κώστας Καρτάλης (Μαγνησίας) είπε πως η κυβέρνηση αποδομεί το κοινωνικό κράτος που ήταν η «ψυχή» του ΠΑΣΟΚ και πως «πουλάμε την ψυχή μας στο διάολο». Και μετά μάζεψε τη διχαλωτή του ουρά και ψήφισε και αυτός «ναι». Ο Έκτορας Νασιώκας (Λάρισας) ζήτησε να περικοπούν οι χρηματοδοτήσεις στα κόμματα και οι μισθοί των βουλευτών. Ψήφισε και αυτός «ναι» περιμένοντας σε λίγες μέρες τον μισθό του Γενάρη. Ο Θωμάς Ρομπόπουλος (Α’ Θεσσαλονίκης) κάρφωσε δημοσίως τον πρωθυπουργό, που τον έχει γράψει κανονικά για το ραντεβού που του ζήτησε ώστε να του εκφράσει τις διαφωνίες του. Είπε πως αυτόν δεν θα προλάβουν να τον διαγράψουν αλλά θα φύγει μόνος του. Προς το παρόν πάντως, έδωσε κι αυτός ψήφο εμπιστοσύνης στον πρωθυπουργό. Ο Φραγκίσκος Παρασύρης (Ηρακλείου) είπε πως πολλές φορές μέχρι σήμερα έχει σκεφτεί να παραιτηθεί επειδή δεν έχει τι να πει στους πολίτες. Και αυτή τη φορά όμως το ανέβαλε και ψήφισε κι αυτός «ναι». Ο Δημήτρης Λιντζέρης (Β΄Πειραιώς) είπε στον πρωθυπουργό του ότι η οριζόντια μείωση των μισθών δεν μπορεί να βαφτίζεται διαρθρωτική αλλαγή. Και αυτός έριξε το κουκί του όταν ήρθε η ώρα.

Αν οι παραπάνω 7 είχαν τα κότσια να ψηφίσουν «όχι», το 156-142 θα είχε γίνει 149-149 και αυτό θα ήταν ένα πραγματικό μήνυμα. Εφτά νομά σ’ ένα δωμά, την είχαν στα χέρια τους τη λύση και τη χαράμισαν.

Όλα τα άλλα είναι τρίχες, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Τζάμπα μαγκιές τις λένε στο δικό μου χωριό αυτές και τους φέροντες την ιδιότητα «κουραδόμαγκες» και με το μπαρδόν. Η χειρότερη φάρα, τέλος πάντων, και λίγα σας λέω... Και με το χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα.

ΥΓ
Με τα ίδια μέτρα και σταθμά, αλλά και για να είμαι δίκαιος, παρακάτω και όσοι είχαν τα κότσια και καταψήφισαν και ας ξέρουν πως ο αρχηγός δε θα τους ξαναδώσει τη δυνατότητα να τους «κρίνει» ο κυρίαρχος λαός: Σοφία Σακοράφα (Β’ Αθηνών), Βασίλης Οικονόμου (Αττικής), Γιάννης Δημαράς (Β’ Αθηνών), Βαγγέλης Παπαχρήστος (Πρέβεζας).

Ερωτήσεις

2010-12-21T22:27:00.000+02:00

Το βίντεο με τον Χατζηδάκη το είδατε. Και τις φωτογραφίες επίσης. Ελάτε τώρα, ας ξαναπαίξουμε με αυτή την αφορμή το τηλεπαιχνίδι για την καταδίκη της βίας:

- - Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;

- - Ναι την καταδικάζω, ειδικά αν προέρχεται από τις κυβερνήσεις που «ψηφίζουν ζούγκλα», όπως είπε και ένας από τους δικούς τους.

- - Μιλώ για την επίθεση στον πρώην υπουργό.

- - Και εγώ μιλώ για την επίθεση στα δικαιώματά μου.

- Μιλάτε με κλισέ

- Μόνο αυτά μου έμειναν να με υποστηρίζουν

- Είναι δυνατόν οι γνωστοί άγνωστοι να γρονθοκοπούν ένα δημόσιο πρόσωπο;

- Δεν ήταν γνωστοί άγνωστοι. Είχαν ξεσκέπαστα τα πρόσωπα και από τα βίντεο πολύ γρήγορα θα αναγνωριστούν.

- Ποιοι ήταν;

- Δεν ξέρω Μπορεί να ήταν από τους εργαζόμενους στην Ολυμπιακή, από αυτούς που πήρε στο λαιμό του ο Χατζηδάκης όταν ξεπουλούσε την Ολυμπιακή στον Βγενόπουλο και που σήμερα απολύονται από τον Mr MIG.

- Τους δικαιολογείτε;

- Τους καταλαβαίνω

- Κι αν ήταν πασόκοι που ήθελαν να αποπροσανατολίσουν και να δείξουν ότι για όλα φταίει η ΝΔ;

- Φταίει και η ΝΔ

- Προς τί η βία; Οι πολιτικοί δεν κρίνονται στις εκλογές;

- Κρίνονται αλλά δεν τιμωρούνται.

- Είναι ένας από τους εκπροσώπους του λαού, γρονθοκοπήθηκε η Δημοκρατία.

- Γρονθοκοπείται καθημερινά. Από την κομματική πειθαρχία, από τη διαδικασία του κατεπείγοντος.

- Νιώσατε ικανοποίηση με την εικόνα του αίματος στο πρόσωπό του;

- Ένιωσα απόγνωση. Αυτή η μπουνιά έβαλε ερωτήσεις. Με ρώτησε: «μήπως δεν υπάρχει άλλος τρόπος;» Και δεν έχω απάντηση.

- Με μπουνιές θα λύνουμε πια τα προβλήματά μας; Όχι με διάλογο;

- Τώρα μιλάτε εσείς με κλισέ. Που είναι ο διάλογος; Στη Βουλή, στις συναντήσεις ΣΕΒ – ΓΣΕΕ, στο ξύλο της αστυνομίας στους διαδηλωτές, στις εντολές του ΔΝΤ;

- Δε διδαχθήκατε ποτέ για την αξία του διαλόγου;

- Σας είπα, η μπουνιά έβαλε ερωτήσεις. Με ρώτησε: «από πότε έχει να δώσει αποτελέσματα ο διάλογός μας»

- Είστε αναρχικός;

- Δεν ξέρω

- Τι εικόνα δίνουμε για τη χώρα στο εξωτερικό;

- Την πραγματική.

Ένας Ρεν για τη Βασούλα

2010-12-14T22:24:00.000+02:00

Πόσο την απολαμβάνω την κυρία Βάσω Παπανδρέου ώρες ώρες. Είναι δικιά μας, λέω μέσα μου. Λόγος με φαντασία και πυγμή. Όχι ξύλινα λόγια και οικονομικά στοιχεία. Τα είπε για τα καλά και στον Στρος Καν και στον Όλι Ρεν. Μαθαίνω μάλιστα πως και στις δύο συνεδριάσεις της επιτροπής οικονομικών υποθέσεων πήρε πρώτη πρώτη το λόγο ως πρόεδρος της επιτροπής.

Στον κύριο ΔΝΤ του είπε πως σε όποια χώρα έχει πάει ο συγκεκριμένος οργανισμός τα έχει κάνει μαντάρα. Στον άλλο, τον Επίτροπο, του είπε πως με αυτά τα μέτρα δημιουργείται στην Ελλάδα μια «χαμένη γενιά», και πως αυτά τα μέτρα είναι τα σκληρότερα που επιβλήθηκαν μεταξύ όλων των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Βρε πως λύνεται η γλώσσα άμα δεν έχεις υπουργείο…

Όχι, να το γράψω ολόκληρο και ακριβώς, με copy paste, να το εμπεδώσουμε…
Στον Όλι Ρεν είπε: «Με αυτή την πολιτική την περιοριστική που ακολουθείτε συνολικά, δεν φοβάστε ότι με την ανεργία και την απελπισία που δημιουργείται θα δημιουργήσουμε μια χαμένη γενιά;»

Να τη και η «απελπισία», δεν την είχα προσέξει πιο πριν.
Την ίδια λέξη χρησιμοποίησε και ο Τσίπρας στην ίδια συζήτηση. «Απελπισία».
Σας λέω, δικιά μας είναι αυτή, να την πάρουμε στο ΣΥΡΙΖΑ. Κι αφού τα λέμε τόσο καλά μεταξύ μας και συνεννοούμαστε να κάνω και γω μερικές ερωτήσεις:

Αυτό το Ταμείο και τον Στρος Καν, τον τύπο που τα κάνει μαντάρα όπου πάει, εσείς δεν τους φέρατε εδώ; Ψηφίσατε ή όχι αγαπητή Βάσω;
Αυτά τα μέτρα που προκαλούν απελπισία εσείς δεν τα ψηφίσατε;
Το μνημόνιο, το ασφαλιστικό; Σε ποια μεριά καταγράφηκε η ψήφος σας;
Τι έχετε να δείξετε από το παρελθόν που διασφάλισε καλύτερο μέλλον σε αυτή τη γενιά, τη δική μου, που σήμερα κατηγορείτε τον κ. Ρεν ότι τη μετέτρεψε σε «χαμένη»;.

Αφήστε το κυρία Βάσω,.
Στο κάτω κάτω προτιμώ τους αυθεντικούς, Και τον Ρεν και τον Στρος Καν.
Και τον Γεωργίτση στο «Ένας ιππότης για τη Βασούλα», με την μεγάλη Καρέζη .
Πιο πειστικό ήταν το δικό τους το παραμύθι.

10% λιγότερος

2010-12-07T22:14:00.000+02:00

Από την επόμενη μέρα ήταν 10% λιγότερος. Δεν ήταν τόσο ο μισθός, όσο το άδικο. Αυτό που άκουγε μέχρι τότε ως σύνθημα. Αν έφταιξε κατά 10% για την κρίση ας την πλήρωνε κι αυτός. Αλλά έφταιξε όντως;
Πήγε 10% λιγότερος στη δουλειά, φίλησε τη γυναίκα του 10% λιγότερο, έβγαλε να πιει, πείνασε, κάπνισε, έκανε έρωτα, έβρισε στο φανάρι, όλα 10% λιγότερο.
Ήταν ο ίδιος, 10% λιγότερος.

Ήταν δυο χρόνια πριν, τέτοιες μέρες του Δεκέμβρη, που πίστευε ότι σε δυο χρόνια θα είναι πιο πολύς, θα είναι δυνατότερος και δε θα τολμήσει ποτέ κανείς να του κόψει το 10%. Γιατί τότε, αυτοί που κόβουν ποσοστά από τους ανθρώπους, τα είχαν κάνει πάνω τους με το ποτάμι που ανέβαινε ορμητικό, κόντρα στην κατηφόρα της Σταδίου και της Φιλελλήνων. Γιατί τότε κυλούσε κι αυτός μέσα στο ποτάμι εκείνο, που θα έπνιγε όποιον τολμούσε να τον κάνει 10% λιγότερο.

Σήμερα το ποτάμι δεν είναι εκεί. Η ανάμνησή του δίνει αφορμές για μνήμες και οι καινούριες λεπτομέρειες κάθε χρόνο θα δίνουν τροφή για εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ με ή χωρίς σύνορα. Αλλά το ποτάμι δεν είναι εκεί, δυστυχώς.
Κάπου είναι, λουφάζει, προσπαθεί να διασώσει το υπόλοιπο 90% του καθενός από τα μέλη του, ξεχνώντας την πολλαπλασιαστική δύναμη που είχαν όλες οι στάλες μαζί, ξεπερνώντας το εκατό και το χίλια ακόμα.

Στις 15 έχουμε απεργία. Οι άλλοι από πάνω, ακούγεται ότι τα βρήκανε. Εμείς έχουμε απεργία. Μουδιασμένα, δειλά, να ακουστεί και κάτι. Μήπως δε γίνεται αλλιώς; Αρχίζει να ρωτά, να το πιστεύει. Το είπαν και τα κανάλια. Μήπως δε γίνεται αλλιώς; Κι εκείνος βουτά τα ποδαράκια στο ποτάμι να παίρνει τζούρες δροσιάς. Κι ελπίζει να σκάσει μια πέτρα βαριά μέσα, να τραντάξει το νερό και να τον κάνει μούσκεμα. Και να πάρει το 90% που του απέμεινε και να το βάλει αντάμα με τα υπόλοιπα.

Μα η πέτρα αργεί. Μάλλον το ποτάμι, όπως και την προηγούμενη φορά, θα ξυπνήσει από αυτούς που δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Ούτε ένα 10%.
Εμείς στις 15 θα πάμε στην απεργία.

Οι άλλοι από πάνω, ακούγεται ότι τα βρήκανε...

Ισότητα

2010-12-01T14:16:00.000+02:00

Είναι μερικές λεπτομέρειες που κάνουν τις ειδήσεις πιο πικάντικες. Για την κατάπτυστη εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ασφαλώς ήξερα. Ο τίτλος του νομοσχεδίου όμως, ήταν αυτός που με εξέπληξε...
Λοιπόν, ο νόμος που θα αναγκάζει σε λίγα χρόνια και τις γυναίκες να δουλεύουν μέχρι τα 65 για να πάρουν σύνταξη έχει τον τίτλο: «Περί ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών». Μεγαλειώδες πραγματικά.
Το διαβάζεις και λες, μα καλά, τι κάφροι είναι αυτοί που διαφωνούν. Είναι δυνατόν να μη θέλουν την ίση μεταχείριση; Μεγαλειώδες σας λέω. Βγάζω το καπέλο σε αυτόν που το σκέφτηκε.
Προς στιγμή νόμιζα ότι ήταν από άλλη εποχή, από τότε που τους δίναμε δικαίωμα ψήφου, που τις αφήναμε να βγαίνουν ασυνόδευτες από το σπίτι. Μετά από αυτές τις κατακτήσεις, η επόμενη που τους παραχωρούμε είναι να δουλεύουν κι αυτές σαν τα σκυλιά μέχρι να δουν τη σύνταξη, όπως κι εμείς. Ισότητα κύριοι. Αυτά είναι.
Υποψιάζομαι ότι οι επόμενοι νόμοι θα προβλέπουν και για εκείνες να παθαίνουν περισσότερα εμφράγματα όπως κι εμείς, να μειωθεί ο μέσος όρος ζωής τους στα επίπεδα του δικού μας, να πηγαίνουν υποχρεωτικά και στο στρατό.
Ίση μεταχείριση, όλα κι όλα.

Προσπαθώ να μπω στη δική τους θέση. Να σου κόβουν 15 χρόνια από την ζωή που είχες υπολογίσει, από την προσφορά σου στην οικογένεια, στην κοινωνία και στον εαυτό σου και να στο κάνουν στο όνομα της «ίσης μεταχείρισης». Ξέρω κάτι πενηντάρες που τα ‘χαν έτοιμα τα φάσκελα κατά Βουλή μεριά, την ώρα που το ψηφίζανε. Κι όλες αυτές, ενσαρκώνονται σε μία. Σα να τη βλέπω την κυρία Νεφέλη τη Σμυρνιά, με τα χέρια στη μέση, να κουνάει τον κορμό της δεξιά αριστερά και να μονολογεί φωναχτά: «Ήθελα και να ‘ξερα, αυτονών των κερατάδων που ψηφίζουν το νόμο, οι μανούλες δούλευαν μέχρι τα γεράματα για να τους μεγαλώσουν και να τους στείλουνε εκεί μέσα;»

Δίνει το περιθώριο για κάτι τέτοια κόλπα η Δημοκρατία καμιά φορά, κυρία Νεφέλη, που είναι να απορείς αν είναι το καλύτερο πολίτευμα. Και Δημοκρατία έχεις, και Ελευθερία και Ισότητα.
Δούλευε λοιπόν μέχρι τα 65 τώρα, στο όνομα της ίσης μεταχείρισης.

*κρήτη: Καταλήψεις λεωφορείων για φθηνά εισιτήρια

2010-11-30T11:48:00.001+02:00

Το «μπελά» της έχει βρει το τελευταίο διάστημα η διοίκηση τους αστικού ΚΤΕΛ Ηρακλείου από τις συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις των φοιτητών που διαμαρτύρονται για την υψηλή τιμή του εισιτηρίου. Οι φοιτητές, κυρίως από τα ΤΕΙ, προχωρούν σε συντονισμένες μαζικές επιβιβάσεις στο λεωφορείο της γραμμής χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο και μοιράζοντας σχετικό ενημερωτικό υλικό στους υπόλοιπους επιβάτες του οχήματος. Δεν έχουν λείψει οι εντάσεις από τις κινητοποιήσεις αυτές καθώς σε κάποιες περιπτώσεις ο οδηγός ακινητοποίησε το όχημα και κάλεσε την αστυνομία. Σε όλες τις περιπτώσεις πάντως οι φοιτητές τελικά μετακινήθηκαν χωρίς να καταβάλλουν το αντίτιμο του εισιτηρίου.

Οι φοιτητές τονίζουν πως οι αστικές συγκοινωνίες στο Ηράκλειο είναι από τις ακριβότερες στην Ελλάδα, ενώ ουσιαστικά δεν υπάρχει έκπτωση για τους φοιτητές που χρειάζεται να χαλάνε περίπου «μισό ενοίκιο» για να πηγαινοέρχονται στη σχολή τους. Το «φοιτητικό» εισιτήριο στο Ηράκλειο σήμερα είναι 90 λεπτά όταν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη είναι 50.

*κρήτη: Η Creta Farm πνίγει το «Αρχιπέλαγος»

2010-11-29T11:14:00.002+02:00

Στα δικαστήρια με αιτήματα υπέρογκων αποζημιώσεων στέλνει η Creta Farm, όσες φωνές δεν κατάφερε να καταπνίξει μέσω της διαφήμισης ή άλλων χρηματοδοτήσεων σχετικά με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις από τη λειτουργία της, στην περιοχή του Λατζιμά Ρεθύμνου. Αυτό υποστηρίζει στο Δρόμο ο διευθυντής του ινστιτούτου «Αρχιπέλαγος» Θοδωρής Τσιμπίδης, ο οποίος πλέον βρίσκεται αντιμέτωπος με αγωγή ύψους 1.000.000 ευρώ από την Creta Farm.

Την ίδια τύχη έχει και ο επικεφαλής του εργαστηρίου Ανόργανης & Αναλυτικής Χημείας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), Στέλιος Λιοδάκης, ο οποίος έχει παρουσιάσει συγκεκριμένα στοιχεία για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον από την ασύδοτη λειτουργία της εταιρίας.

«Αν χαλούσαν όσα λεφτά έχουν ξοδέψει για να κλείσουν στόματα θα είχαν βελτιώσει κατά πολύ τις συνθήκες της παραγωγής τους και θα είχαν μειώσει σημαντικά τις επιπτώσεις στο περιβάλλον», λέει για τους ιδιοκτήτες της Creta Farm ο κ. Τσιμπίδης, μιλώντας στο Δρόμο ενώ δηλώνει βέβαιος για τη δικαίωση της οργάνωσης Αρχιπέλαγος και για τα αδιάσειστα στοιχεία που έχουν παρουσιάσει μετά από συνεχόμενες αυτοψίες και μετρήσεις. «Εξάλλου, ακόμα και στην αγωγή δεν αρνούνται ουσιαστικά την τρομερή επιβάρυνση της περιοχής του Λατζιμά», συμπληρώνει ο επικεφαλής της οργάνωσης.

«Οικοπεδοφάγοι»

Από την πλευρά της εταιρίας οι επίσημες θέσεις εκφράζονται πλέον μέσω της δικαστικής οδού. Σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, οι ιδιοκτήτες της Creta Farm, Μανόλης και Κώστας Δομαζάκης, χαρακτήρισαν «ψευτο-οικολόγους» όσους αντιδρούν ενώ επικαλέστηκαν έγγραφο της τοπικής Διεύθυνσης Περιβάλλοντος, το οποίο χαρακτηρίζει το νερό στην ακτή καθαρό και κατάλληλο για κολύμβηση. Ο κ. Κώστας Δομαζάκης μάλιστα, είχε μιλήσει τότε και για συμφέροντα ντόπιων οι οποίοι θέλουν να εκμεταλλευτούν οικόπεδα στην περιοχή. Αργότερα έγινε γνωστό πως η καταγγελία του αυτή αφορούσε τον ίδιο τον μελετητή κ. Λιοδάκη. Η εντοπιότητά του αλλά και η συγγενική του σχέση με άλλο κάτοικο της περιοχής ο οποίος δραστηριοποιείται στον τουρισμό και ασφαλώς πλήττεται από την ασύδοτη λειτουργία της εταιρίας, στάθηκαν ικανά στοιχεία για να «ακυρώσουν» την εγκυρότητα των μετρήσεων που είχε κάνει το Εργαστήριο Ανόργανης & Αναλυτικής Χημείας του ΕΜΠ.

Μιλούν τα στοιχεία

Οι μετρήσεις εκείνες περιελάμβαναν αναλύσεις τόσο στον υδροφόρο ορίζοντα και το έδαφος όσο και στον αέρα. Είχε βρεθεί πως στον αέρα εκπέμπονται κυρίως αμμωνία και υδρόθειο αλλά και ακόμα 330 οργανικές ουσίες μερικές από τις οποίες είναι εξόχως επικίνδυνες όπως οι τοξίνες. Στον υδροφόρο ορίζοντα είχε παρατηρηθεί πως στις πλησιέστερες γεωτρήσεις υπάρχουν μεγάλες συγκεντρώσεις σε αμμωνιακά, νιτρικά και νιτρώδη ενώ σε κάποιες περιπτώσεις οι ουσίες αυτές βρίσκονταν σε συγκεντρώσεις 10 φορές μεγαλύτερες από τις επιτρεπόμενες για πόσιμο νερό. Τέλος στο έδαφος, είχε παρατηρηθεί οξίνηση, η οποία προκαλείται από την αμμωνία που σε μεγάλες ποσότητες προκαλεί αλλαγή στη σύσταση του εδάφους, ενώ από τις μετρήσεις ήταν σαφές, όπως είχε δηλώσει και τότε στον Δρόμο ο κ. Λιοδάκης, πως «όσο περισσότερο πλησιάζουμε στη χοιροτροφική μονάδα τόσο αυξάνονται και τα επίπεδα της ρύπανσης».

Ομοίως αποκαλυπτικά ήταν και τα στοιχεία που παρουσίασε η οργάνωση «Αρχιπέλαγος» δύτες της οποίας έκανα αυτοψία από τη θάλασσα στο παραλιακό τμήμα ακριβώς κάτω από τη ν Creta Farm. Κατά την έρευνα που έγινε , μέσω παρατήρησης στην παράκτια ζώνη και κατάδυσης σε απόκρημνα σημεία, εντοπίστηκε υπερχείλιση και εξαγωγή ακαθαρσιών μέσα από τα ασβεστολιθικά πετρώματα των βράχων, οι οποίες κατέληγαν στη θάλασσα. Από τα δείγματα που πάρθηκαν από τη θαλάσσια περιοχή του Λατζιμά τα αποτελέσματα των αναλύσεων έδειξαν υψηλή περιεκτικότητα σε ολικά κολοβακτηρίδια (E.Coli), η οποία καθιστά την ποιότητα των νερών επικίνδυνη για την δημόσια υγεία και τα οικοσυστήματα. Παράλληλα, όπως επισημάνθηκε από όλους τους φορείς, η αποπνικτική δυσοσμία στην περιοχή από τα λύματα των χοιροτροφικών μονάδων ενίσχυε ακόμα περισσότερο τις αρχικές υποψίες για την πηγή της ρύπανσης.

Αρχιπέλαγος: Συνηθισμένο στις φουρτούνες

Το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» είναι μία μη-κερδοσκοπική, μη-κυβερνητική περιβαλλοντική οργάνωση, που δραστηριοποιείται από το 1998 σε διάφορες περιοχές των ελληνικών θαλασσών (Ιόνιο Πέλαγος, Κεντρικό Αιγαίο, Λιβυκό Πέλαγος, Ανατολικό Αιγαίο, κα). Από το 2000, το Αρχιπέλαγος διατηρεί κύριες ερευνητικές βάσεις στην Ικαρία και τη Σάμο, ενώ το πεδίο δράσης της Οργάνωσης καλύπτει το σύνολο των ελληνικών θαλασσών και σταδιακά επεκτείνεται στην ευρύτερη περιοχή της ΒΑ Μεσογείου, ενώ στο κέντρο της Αθήνας λειτουργεί συντονιστικό γραφείο διεκπεραίωσης. Με την περιοχή του Λατζιμά και την Creta Farm ασχολήθηκε μετά από σωρεία καταγγελιών από τους κατοίκους του Πρίνου, ενός χωριού που γειτνιάζει με τις εγκαταστάσεις της εταιρίας αλλά και του Πολιτιστικού Συλλόγου Πρίνου – Γεροποτάμου, που άρχισαν να κινούν την υπόθεση προς όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες, χωρίς όμως ανταπόκριση.

Μετά την αγωγή ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ, η ανακοίνωση της οργάνωσης «Αρχιπέλαγος» κάνει λόγο για μια «ιδιότυπη επιχειρηματικής τρομοκρατίας, που επί χρόνια κεντούσε μεθοδικά η Creta Farm, και που απλώνεται σήμερα πάνω από τους πολιτιστικούς και περιβαλλοντικούς συλλόγους της περιοχής, το Αρχιπέλαγος, τον καθηγητή κ. Λιοδάκη, ακόμα και δημοσιογράφους που τολμούν να αγγίξουν το ζήτημα». Στην ίδια ανακοίνωση αφήνονται σαφείς αιχμές για τη λειτουργία των αρμόδιων υπηρεσιών καθώς όπως αναφέρεται «πλήθος καταδικαστικών αποφάσεων για πολεοδομικές και υγειονομικές παραβάσεις εις βάρος της Creta Farm μένουν ανεφάρμοστες και τα πρόστιμα που έχουν επιδικαστεί στη βιομηχανία είτε δεν εισπράττονται είτε διαγράφονται».

Ο κ. Τσιμπίδης τονίζει στο Δρόμο πως είναι πλέον αναγκασμένοι να δημοσιοποιήσουν το θέμα και εκτός συνόρων και ζητά από τους επιθεωρητές περιβάλλοντος να κάνουν άμεσα αυτοψία στην περιοχή ενώ επισημαίνει πως θα το Αρχιπέλαγος θα αγωνιστεί για να λάμψει η αλήθεια στη δικαστική αίθουσα αξιοποιώντας ένα δίκτυο εθελοντών νομικών που θα αποδείξουν τη βασιμότητα των μετρήσεων της οργάνωσης.

Στο Δαφνί

2010-11-15T10:44:00.000+02:00

Την εβδομάδα που πέρασε διάβασα πως υπάρχει ένας αριθμός πολιτών που καταφεύγουν στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Δαφνί προσποιούμενοι τους ψυχασθενείς. Οι περισσότεροι ζητούν μόνο τροφή και στέγη. Κάποιοι μπορεί να θέλουν να ξεφύγουν και από τα χρέη. Το επιβεβαιώνουν οι γιατροί από κει. Ο καθηγητής ψυχιατρικής Νίκος Τζαβάρας δηλώνει στην Ελευθεροτυπία πως πρόκειται κυρίως για άνδρες ηλικίας μεταξύ 40 και 60 ετών.
Κάποιοι απλά «το παίζουν», αλλά ο γιατρός βλέπει να πολλαπλασιάζονται στ’ αλήθεια οι «ήπιας μορφής αντιδραστικές νευρωτικές καταθλίψεις» εξαιτίας της δυσχερούς οικονομικής κατάστασης.

Και μόνο η λέξη «Δαφνί» έχει συνδεθεί με αισθήματα αποστροφής στο συλλογικό μας υποσυνείδητο. Πιτσιρικάδες κοροϊδεύαμε τα παιδιά που έρχονταν στο σχολείο και ήταν από αυτή την περιοχή. Περνούσαμε στην εθνική οδό έξω από το «τρελάδικο» και κοιτάζαμε με τρόμο στα κάγκελα τους δύστυχους που περιφέρονταν αναζητώντας λίγη συμπόνια από τους περαστικούς.

Μετά έμαθα για την ιστορική Μονή Δαφνίου με τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες που ήταν στη γειτονιά μου και για τις μυστηριακές πομπές των Ελευσινίων που περνούσαν από εκείνο το σημείο στην αρχαία Ιερά Οδό. Μετά καταργήθηκε η γιορτή κρασιού γιατί ήταν κακόφημη και μάζευε εκεί άλλους «τρελούς», από την αρρώστια του οινοπνεύματος. Περίεργη ενέργεια είχε πάντα αυτή η περιοχή.
Αργότερα είδα εκείνη την παλιά ταινία με τον αξέχαστο Σταυρίδη το 61 να λέει «Ευτυχώς τρελάθηκα» και να κλείνεται σε τρελοκομείο για να γλιτώσει από τα χρέη, τους δανειστές του, την Εφορία και το ΙΚΑ.

Από το 1961 πέρασαν 50 χρόνια για να αποδειχτεί πως είμαστε και πάλι εκεί. Δεν ξέρω ακριβώς αν κάναμε κύκλο και ξαναγυρίσαμε ή μήπως δεν ξεκολλήσαμε ποτέ από εκείνη τη φάση. Αλλά τώρα το λένε και οι γιατροί πως πολύς κόσμος χτυπάει την πόρτα στο Δαφνί όχι για να βγει αλλά για να μπει και να γλιτώσει από την τρέλα του δικού μας κόσμου. «Τρελαμένοι», που δεν μπόρεσαν ακόμα να απαντήσουν αν αυτό που ζουν είναι σοσιαλισμός η βαρβαρότητα...

Περίεργη η ενέργειά μας τούτες τις μέρες, Και ‘μεις ξαναψηφίσαμε ΠΑΣΟΚ γιατί φοβηθήκαμε τις εκλογές. Και επειδή θέλουμε σιγουριά και όχι περιπέτειες. Αναρωτιέμαι καμιά φορά πού είναι οι πιο «τρελοί». Μπροστά ή πίσω από τα κάγκελα….

Δώρο από τον παππού

2010-11-10T10:25:00.003+02:00

Με πόνεσε η προτροπή του Προβόπουλου να κλείσουν τα ΚΑΠΗ επειδή, λέει, κοστίζουν στο κράτος πιο πολλά απ’ όσα προσφέρουν. Με πόνεσε γιατί τυχαίνει να ξέρω, από τον δικό μου παππού και τη γιαγιά. Να έχω δει πόση ζωή τους έδιναν οι εκδρομές και οι εκδηλώσεις του ΚΑΠΗ στο Χαϊδάρι. Τις αφορμές για δημιουργικότητα και συμμετοχή παρά το βάρος των χρόνων στις πλάτες τους.

Ευτυχώς που έφυγε προ δύο μηνών ο παππούς μου και δεν πρόλαβε να στενοχωρηθεί με αυτόν τον απίθανο δούλο των αριθμών και των οικονομικών μεγεθών.

Έγραφε, που λέτε, ο παππούς, έτσι για το κέφι του. Όποτε έβρισκε την αφορμή σκάρωνε στιχάκια χωρίς πολλές λογοτεχνικές περγαμηνές αλλά με τις δικές του αλήθειες. Με το σεισμό του 99 το ΚΑΠΗ στην περιοχή μας σχεδόν έπεσε. Όταν ανακατασκευάστηκε, ένα χρόνο μετά, έφτιαξε και διάβασε τούτο εδώ τη μέρα των εγκαινίων. Νομίζω πως κι εκείνος θα ήθελε να το προσφέρω σήμερα στον Προβόπουλο, δώρο πολύτιμο δίπλα στους ισολογισμούς του. Να τα βάλει δίπλα δίπλα και να μετρήσει κόστη και οφέλη, κέρδη και ζημιές…

Τα εγκαίνια γιορτάζουμε
για μας χαρά μεγάλη
άνθισε το χαμόγελο
σ’ όλων τα χείλη πάλι

Στο κάλεσμά σας ήρθαμε
εμείς αλλού δεν πάμε
εδώ είναι το σπίτι μας
κι όλοι μας τ’ αγαπάμε

Μοιάζει λιμάνι απάνεμο
μα αυτό αντί για πλοία
ανοίγει την αγκάλη του
στην τρίτη ηλικία

Στην αγκαλιά του τη ζεστή
τις μέρες μας περνάμε
κι αν έχουμε προβλήματα
κοντά του τα ξεχνάμε

Σήμερα σας δηλώνουμε
όλοι μας μ’ ένα στόμα
με το ΚΑΠΗ θα ζήσουμε
τα υπόλοιπά μας χρόνια

+ Κωνσταντίνος Μάρκου
1924-2010

*κρήτη: Όσα δεν είπαμε πριν τις Δημοτικές Εκλογές...

2010-11-06T08:29:00.005+02:00

Το "πράσινο νησί" περιμένει ακόμα τα έργα. Και ενώ άκουσε πολλά προεκλογικά είναι βέβαιο πως δεν άκουσε γιατί έμεινε τόσο πίσω στις δημόσιες υποδομές ώστε ακόμα να θρηνεί 100 νεκλρούς το χρόνο στο οδικό δίκτυο. Έχει ενδιαφέρον το πώς οι οι υποσχέσεις των υποψηφίων στην Κρήτη διαψεύδονταν πριν καλά καλά ειπωθούν.

Εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης από όλη την Κρήτη σχολιάζουν την προεκλογική περίοδο στο νησί. Απαντούν αν άνοιξαν τα ζητήματα της Κρήτης, αν υπήρξε ενδιαφέρον από τους πολίτες και αν θα εξαχθούν πολιτικά συμπεράσματα από το αποτέλεσμα των εκλογών. Μιλούν από το Ηράκλειο ο δημοσιογράφος της εφημερίδας ΠΑΤΡΙΣ Αλέκος Ανδρικάκης, από τα Χανιά ο αρχισυντάκτης του τηλεοπτικού καναλιού ΚΥΔΩΝ Μανώλης Κονσολάκης, από το Ρέθυμνο η αρχισυντάκτρια της εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ Πόπη Παπαδάκη και από το Λασίθι η Πόπη Κοζύρη, διευθύντρια της εφημερίδας Ανατολή.

Το νησί

2010-10-31T11:34:00.001+02:00

Δεν έχω καταφέρει ακόμα να δω τη σειρά αλλά μαθαίνω ότι πέφτει πολύ κλάμα… Βλέπω κόσμο έτοιμο να συγκινηθεί, να βρεθεί την επομένη και να μιλήσει στο γραφείο για το σίριαλ.
Μια συγκίνηση ομαδόν κάθε Δευτέρα βραδύ. Για ανθρώπους και για στίγματα που πλήγωσαν αυτή τη χώρα πριν από δεκαετίες. Αναρωτιέμαι για ποια δικά μας «στίγματα» θα γυρίζουν σειρές το 2070. Ποια δική μας «λέπρα» θα συγκινήσει τους τηλεθεατές εκείνη την εποχή.
Σε ποια νησιά εξορίζονται σήμερα οι ένα εκατομμύριο άνεργοι; Και πόση θλίψη θα βγάλει η σκηνή στη βάρκα που παίρνει εκείνον ή εκείνη στην απέναντι όχθη… Αυτή του ταμείου ανεργίας;
Ποιες ιστορίες αγάπης θα γίνουν θέμα τότε, επειδή δυστυχούν σήμερα περιμένοντας να εκπληρωθούν ανάμεσα σε ελαστικές δουλειές και διαφορετικά ωράρια, επειδή δε φτάνει ο χρόνος να βρεθούν μαζί στο κρεβάτι και επειδή δε το βρήκε έγκαιρα το φάρμακο ο γιατρός λαός στους δρόμους;
Με τρομάζουν οι μαζικές συγκινήσεις. Βλέπω πόσο έτοιμοι είμαστε να δακρύσουμε με το δράμα προ εξήντα ετών αλλά δεν κάνουμε τίποτα για τις μικρές ή μεγάλες δυστυχίες που συναντάμε το επόμενο πρωί κάτω από το σπίτι. Ούτε καν για τις δικές μας.
Και η Αριστερά, βαρκάρης να πηγαινοφέρνει μονάχα με λόγια συμπόνιας τους στιγματισμένους, χωρίς λύση και πολύ χειρότερα, με τις δικές τις τρύπες που μπορεί να σε πάνε στον πάτο μια ώρα αρχύτερα.
Με τρομάζουν οι μαζικές συγκινήσεις γιατί έχω την εντύπωση ότι ξοδεύονται άσκοπα τα αποθέματα του καθενός μας. Γιατί αναπληρώνουν και ένα χρέος ίσως, να συγκινηθώ, να νοιαστώ, για την άτυχη δασκάλα του χωριού.
Κι ας μη δίνω δεκάρα για τον μετανάστη, για τον διαφορετικό, για τον ανήμπορο, για τον διπλανό. Τρελαίνομαι με τη σκέψη πως ο συμπολίτης μου που πάτησε (ναι έγινε κι αυτό) με το αγροτικό τον Πακιστανό, επειδή εκείνος επέμενε να του καθαρίσει τα τζάμια, είναι ο ίδιος άνθρωπος που συγκινήθηκε το προηγούμενο βράδυ με το Νησί μαζί με την οικογένειά του μπροστά στο γυαλί.
Μια γιαγιά από κει, μου λέει πως ακόμα και οι λεπροί επαναστάτησαν κάποτε κι ας μην είχαν πολλή ζωή να ζήσουν μπροστά.. Και σήκωσαν μαύρες σημαίες στη Σπιναλόγκα, για να τα ζήσουν καλύτερα όση χρόνια τους έμεναν.
Ελπίζω όταν το κάνω κι εγώ, να το δει ο σκηνοθέτης και να συγκινηθεί κάποιος μελλοντικός τηλεθεατής…

*κρήτη: Διώχνουν τα πουλιά για να βάλουν κλουβιά

2010-10-20T12:17:00.001+02:00

Κάποιος μας κάνει πλάκα…
(Περιοδικό ΜΟΝΙΤΟΡ - 15 Οκτωβρίου 2010)

Ξύπνησαν μια μέρα οι προύχοντες της πόλης και αναρωτήθηκαν:
- «Τι να φτιάξουμε με 30 χιλιάδες ευρώ;»
Και η απάντηση ήταν έτοιμη από τους μελετητές – συμβουλάτορες:
- «Ένα κλουβί. Ένα μεγάλο κλουβί, από μεταλλικό πλέγμα, γυαλί και μπετόν. Να χωράει πολλά πουλιά μέσα και να περνούν οι διαβάτες να τα χαζεύουν και να υμνούν τους πολυχρονεμένους προύχοντες που το έβαλαν εκεί, να ομορφαίνει τη ζωή τους».
- «Που εκεί;» ρώτησε ο τρελός του χωριού…
- «Στο Πάρκο Γεωργιάδη».
- «Μα εκεί έχει ήδη πουλιά, που πετούν ελεύθερα» είπε ο τρελός…
- «Στο κλουβί θα φαίνονται καλύτερα», είπαν οι προύχοντες, και η προμελέτη προωθήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο. Μέχρι κι ο Βενιζέλος από απέναντι κοίταζε περίεργα προς το πάρκο κι ας ήταν ο μόνος που είχε προσωπικό συμφέρον από την υπόθεση. Ανεχόταν επί χρόνια την ταπείνωση από τις κουτσουλιές, αλλά είχε και κάποια παρέα με τα πουλιά. Έτσι κι αλλιώς κανείς άλλος δεν του δίνει σημασία πια…
Όσοι διάβασαν την προμελέτη του έργου νόμιζαν ότι κάποιος τους κάνει κακόγουστη πλάκα. Η καταστροφή του ενός τρίτου του πάρκου με σκοπό τη δημιουργία υπόγειου παρκινγκ ήταν η «αιτία πολέμου» και οι τεχνικές λεπτομέρειες του έργου έδιναν όλες τις διαστάσεις του παραλογισμού. Μετά το κόψιμο των δέντρων προβλέπεται η εγκατάσταση ενός τεράστιου κλουβιού (κόστος 29.350ευρώ), αλλά και παιχνίδια για τα παιδιά: Ομοιώματα jet ski, scooter και διθέσιου αυτοκινήτου.
«Μα αυτά είναι παιχνίδια που βάζουν τα παιδιά στη λογική του αυτοκινήτου ενώ το πάρκο θα έδινε αφορμή για να έρθουν τα παιδιά πιο κοντά στη φύση», είπε ο τρελός του χωριού, αλλά έτσι κι αλλιώς κανείς δεν τον άκουγε πια.

Συνωστισμός δραστηριοτήτων στο νέο Πάρκο

Η προμελέτη μας ήρθε το 2005 από την Αθήνα. Συγκεκριμένα από τη «Μελετητική ΕΠΕ», του κ. Αλέξανδρου Τομπάζη, με έδρα στο Πολύδροσο Αμαρουσίου. Εκεί φαίνεται πως λείπουν τα πουλιά και μόνο σε κλουβιά μπορούν να τα θαυμάζουν...
Στο κείμενο της προμελέτης προβλέπεται η εγκατάσταση δεκάδων άλλων αντικειμένων και δράσεων σε ένα πάρκο που θα μείνει κατά τα δύο τρίτα σε σχέση με το σημερινό. Εκτός από τους «εξομοιωτές» μηχανοκίνητων μέσων για παιδιά, προβλέπονται ακόμα: εξομοιωτής για αναρρίχηση, περισσότερα τραπεζοκαθίσματα για το υπάρχον αναψυκτήριο, επίπεδο σκάκι, γιγαντοοθόνη (που δε διευκρινίζεται τι ακριβώς θα προβάλλει, ίσως και εκεί πουλιά), ξύλινα όργανα γυμναστικής, πίστες skateboard, γλυπτό μετταλλόφωνο, πιάνο δαπέδου, περίπτερο πληροφόρησης κοινού, μια σβούρα (;), υπαίθριο θέατρο, ποδηλατόδρομος, θέσεις στάθμευσης ποδηλάτων, μια κινητή ρόδα – κάθισμα, ένα φωτιζόμενο συντριβάνι, δύο παραβολοειδή ηχητικά κάτοπτρα (;), ένα ξύλινο τρενάκι, έναν «κόκκινο μύλο», ένα μουσικό περιστρεφόμενο τρίγωνο, μια τσουλήθρα – πύργος αλλά και μία λίμνη 120 τετραγωνικών.
- «Που θα χωρέσουν όλα αυτά στο μισό από το σημερινό πάρκο;» αναρωτήθηκε ο τρελός του χωριού, αλλά μόνο ο Βενιζέλος από απέναντι έδειξε να τον καταλαβαίνει.

Εκτός από τον τρελό όμως, υπάρχουν κι άλλοι, επιστήμονες, σπουδαγμένοι στα εξωτερικά που λένε ότι το πάρκο θα χαλάσει για ένα σκοπό που δεν αξίζει τόσο, όσο νομίζουν οι προύχοντες. Το πρόβλημα στάθμευσης, που έχει το Ηράκλειο, δε λύνεται στο κέντρο αλλά στην περιφέρειά του. Αν φτιάξεις ένα παρκινγκ στο κέντρο είναι σα να λες σε όλους «Πάρτε το αυτοκίνητό σας και κατεβείτε. Εγώ θα φροντίσω που να το βάλετε». Κι έτσι, όλοι οι υπήκοοι θα κάνουν το ίδιο μια που θα υπάρχει το παρκινγκ. Μα σε λίγο θα γεμίσει κι αυτό και θα χρειάζονται κι άλλα. Και τότε οι προύχοντες θα ψάχνουν το επόμενο πάρκο για να χαλάσουν.

«Άχρηστα τα παρκινγκ στο κέντρο»

Οι συγκοινωνιολόγοι επισημαίνουν πως η διεθνής πρακτική επιβάλει την κατασκευή παρκινγκ έξω από τα κέντρα των πόλεων, περιφερειακά, με παράλληλη ανάπτυξη δικτύων μέσων μαζικής μεταφοράς. Τα παρκινγκ εντός πόλεως «ενθαρρύνουν» την έλευση των αυτοκινήτων στο κέντρο και τελικά λειτουργούν επιβαρυντικά για το κυκλοφοριακό και την αστική ρύπανση. Χαρακτηριστική ήταν η πρόταση που κατέθεσε ο Σύλλογος Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων δια του αντιπροέδρου του Πέτρου Κρητικού, το 2008 για το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Θεσσαλονίκης και ειδικότερα ως προς τη χωροθέτηση χώρων στάθμευσης: «Η δημιουργία νέων χώρων στάθμευσης πρέπει να επικεντρωθεί στις παρυφές των κεντρικών περιοχών, όπου θα διασφαλίζεται η ταχεία μετεπιβίβαση στα μέσα μαζικής μεταφοράς». Κι όμως οι προύχοντες του Ηρακλείου δεν ακούν τους ειδικούς. Προβλέπουν παρκινγκ 605 θέσεων ενώ στην ίδια τη «Μελέτη Βιωσιμότητας Υπόγειου Σταθμού Αυτοκινήτων», τον Ιούνιο του 2004 παραδέχονται πως η περιοχή έχει μεγάλη προσέλευση αυτοκινήτων η οποία ενδέχεται να μεγαλώσει ακόμα από την αύξηση των αναγκών των κατοίκων είτε από την προσέλευση επισκεπτών στην περιοχή. Συνεπώς, περιμένουμε όλο και περισσότερα αυτοκίνητα και άρα το παρκινγκ θα είναι επικερδές…

Εκτός από επιβαρυντικά για την κίνηση τα παρκινγκ είναι συνήθως και ακριβά. Αν και μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει καμία αναφορά σε πιθανές τιμές στάθμευσης, η μελέτη του Δήμου ακολουθεί το παραδοσιακό μοντέλο χρέωσης με την ώρα σε συνδυασμό με την ενοικίαση ενός μέρους των θέσεων με το μήνα. Το παράδειγμα της Κυψέλης με το τεράστιο πρόβλημα στάθμευσης και τα δεκάδες παρκινγκ της ευρύτερης περιοχής να παραμένουν άδεια, δείχνει πως το κόστος της στάθμευσης είναι τελικά αυτό που καθορίζει τη χρήση του παρκινγκ. Σε κάθε περίπτωση πάντως για οποιαδήποτε συζήτηση βιωσιμότητας η χρέωση των τριών ευρώ ανά ώρα πρέπει να θεωρείται βάση. Το θέμα είναι αν τις τιμές θα τις αντέξει και το πορτοφόλι των Ηρακλειωτών.

Σημείο τριβής αποτελεί και ο τρόπος υλοποίησης του έργου καθώς αυτό πραγματοποιείται με τη μέθοδο της «Μελέτης – Κατασκευής», η οποία εγγυάται πλήρη αδιαφάνεια και αδυναμία ελέγχου, αφού ο εργολάβος θα εκπονήσει την τελική μελέτη στα μέτρα του και αφού ήδη θα του έχει ανατεθεί το έργο. Στις αναθέσεις τέτοιου είδους έχει ήδη αντιταχθεί σθεναρά το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος και ο Δήμος Ηρακλείου έχει ήδη λάβει προειδοποίηση πως αν προχωρήσει με αυτό τον τρόπο θα ασκηθούν ένδικα μέσα για την ακύρωση της δημοπρασίας.

Εξηγήσεις από τον Δήμο

Μετά τις πρώτες αντιδράσεις ο δήμαρχος Γιάννης Κουράκης αλλά και ο πρόεδρος της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτισμού, Τουρισμού και Ανάπτυξης Γιώργος Παρασύρης έδωσαν στο Δημοτικό Συμβούλιο και σε τηλεοπτικές εκπομπές προφορικές δεσμεύσεις πως «στο πάρκο δεν πρόκειται να κοπεί ούτε ένα δέντρο». «Αόριστες» χαρακτηρίζει τις δεσμεύσεις αυτές η Πρωτοβουλία Πολιτών για την προστασία του Πάρκου Γεωργιάδη. Αυτό που έχουμε δει μέχρι σήμερα, λένε, είναι η προμελέτη και εκεί το κείμενο είναι σαφές: «Τα τεχνικά έργα που θα γίνουν για την κατασκευή του Σταθμού Αυτοκινήτων έχουν αποτέλεσμα την κοπή όλων των φυτών που βρίσκονται ανατολικά του κεντρικού διαδρόμου, μέχρι το Ηρώο, αρκετά στη νησίδα πρασίνου νοτιοδυτικά αυτού και όλα τα φυτά του πρανούς βόρεια του πάρκου».

Με αυτά τα δεδομένα οι τρελοί του χωριού αρχίζουν να γίνονται περισσότεροι. Η Πρωτοβουλία των Πολιτών, η Οικολογική Παρέμβαση Ηρακλείου, το Τεχνικό Επιμελητήριο, οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο και οι χιλιάδες καθημερινοί επισκέπτες του πάρκου βλέπουν πια τον παραλογισμό του σχεδίου. Αναμένεται να το δουν εν καιρώ και οι πολυχρονεμένοι ηγέτες τους…

ΜΑΤ Tours

2010-10-18T11:29:00.000+02:00

Τους βλέπω στα παράθυρα να κραυγάζουν όταν μένει κλειστή η Ακρόπολη. Η εθνική μας ντροπή και τα ξένα δίκτυα που δίνουν σε όλο τον κόσμο την εικόνα του κλειστού αρχαιολογικού χώρου. Και οι τουρίστες.
Κοντεύω να γίνω ρατσιστής με τους ξένους. Όχι με τον Αφγανό και τον Πακιστανό. Αυτός ξέρει τι θα πει δουλειά, την έχει φάει με το κουτάλι. Και ξέρει τι είναι να σου λείπει…

Με τον Βρετανό τα έχω και με το Γάλλο και με το Βέλγο και τον Γιαπωνέζο. Που ακουμπάνε τόσο καιρό τα χρήματά τους στην Ελλαδίτσα και που αν δούνε κλειστή την Ακρόπολη για μια μέρα δε θα ξανάρθουνε ποτέ. Και θα πούνε και στους φίλους τους να μην ξανάρθουνε για να μας εκδικηθούν. Και θα καταστραφούμε. Και θα φταίνε οι συμβασιούχοι του υπουργείο Πολιτισμού.
Άρα ΜΑΤ και δακρυγόνα και χειροπέδες για να δοθεί άμεση λύση και να προφυλαχτεί η εικόνα της χώρας.

ΜΑΤάδες τουρ οπερέϊτπορς, και φωτογραφικά σουβενίρ με αλυσοδεμένους διαδηλωτές. Αυτή είναι η Ελλάδα και αυτός ο Πολιτισμός της.

Ανέκαθεν εξάλλου, το αρχαίο πνεύμα δεν ήταν ανεκτικό με τους στασιαστές. Κι αν οι όμηροι συμβασιούχοι επαναστατήσουν, τότε τους πιάνει όμηρους πραγματικούς η Ελλάδα και τους σπρώχνει κάτω από το χαλί για να μη χαλάνε τη μόστρα.
Αναρωτιέμαι, δε βρέθηκε κανένας από δαύτους τους τουρίστες να ρωτήσει τι γίνεται εδώ και γιατί διαμαρτύρονται αυτοί οι τρελοί Ρωμιοί; Δεν αναρωτήθηκε μήπως έχει και σημερινούς υπηκόους αυτό το προνομιούχο χωράφι, που έτυχε να το καλλιεργούν πολλές χιλιάδες χρόνια πριν. Το λένε, είμαι σίγουρος, αλλά δε φτάνουν τέτοιες ερωτήσεις μέχρι τα παράθυρά σας…

Χωρίς πλάκα, αναδεικνύονται σε νούμερο ένα εχθρό της χώρας και των πολιτών οι τουρίστες. Χωρίς να το ξέρουν οι καψεροί αλλά ζουν ανάμεσά μας και μας υπονομεύουν. Όταν πας να αντιδράσεις είναι εκεί και προσφέρουν ένα πλάνο για το δελτίο των 9, μόνο και μόνο για να ντύσει το σπικάζ που λέει για απογοήτευση και για κακή εικόνα.

Ευτυχώς, όσο φουντώνει ο παρουσιαστής κατά των απεργών, τόσο ακούω και γύρω μου να έρχεται η απάντηση. Στα καφενεία στα σπίτια και παντού. Απάντηση πιο μεστή και πιο καίρια από όσα γράφω εγώ σε μια στήλη. Με μια φράση μόνο, που σπάει κόκκαλα στο διακαναλικό ελληνικό σύμπαν:

- «Άει στο διάλο πια με τους τουρίστες…».

*κρήτη: Μεγάλα έργα με… φάπες

2010-10-14T11:41:00.003+02:00

(ή το όραμα του αξιότιμου κυρίου Λαμπρόπουλου)

Με κατάπληξη άκουσαν το προηγούμενο Σάββατο οι μηχανικοί της Κρήτης τον γενικό γραμματέα Συγχρηματοδοτούμενων Έργων να ξεδιπλώνει το όραμά του για τον τρόπο εκτέλεσης των δημοσίων έργων στη χώρα: «Θα προσλάβουμε νέους, 30-35 χρονών, που θα έχουν διάθεση, θα θέλουν να μάθουν, θα δουλεύουν και 15 ώρες τη μέρα με ελάχιστα χρήματα, ή και χωρίς χρήματα και θα ανέχονται να φάνε και καμιά φάπα...» Ο κ. Σέργιος Λαμπρόπουλος προσπαθούσε να απαντήσει σε καταιγισμό ερωτήσεων που δέχθηκε στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ηρακλείου για τους όρους και τον τρόπο λειτουργίας της νέας εταιρίας «ΚΡΗΤΗ Α.Ε.» που στα πρότυπα της «ΕΓΝΑΤΙΑΣ Α.Ε.» θα αναλάβει την υλοποίηση των μεγάλων έργων στο νησί. Η έκπληξη για τους Κρητικούς ήταν μεγάλη. Στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα όμως είχαν από καιρό ανοιχτούς λογαριασμούς με τον κ. Λαμπρόπουλο.
Ο σημερινός γραμματέας του υπουργείου Υποδομών, βρέθηκε στη συγκεκριμένη θέση με «ευμενή μετάταξη» αμέσως μετά τις τελευταίες εκλογές. Η προηγούμενη καρέκλα που κατείχε ήταν αυτή του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρίας «Νέα Οδός Α.Ε.», η οποία έχει υπογράψει τις λεόντειες συμβάσεις παραχώρησης εκμετάλλευσης των εθνικών οδών με τις κυβερνήσεις Καραμανλή, την προηγούμενη πενταετία.

Με τη Νέα Οδό βρίσκονται ήδη στα δικαστήρια, ακτιβιστές του κινήματος «Δεν πληρώνω» κατά των διοδίων σε όλη την Ελλάδα και ο κ. Λαμπρόπουλος αποτελούσε ήδη προ των εκλογών το «κόκκινο πανί» ειδικά για τη Συντονιστική Επιτροπή Φορέων & Κατοίκων Β.Α. Αττικής, που βλέπουν τα διόδια να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια γύρω από τα σπίτια τους.

Σέργιος κερνά, Σέργιος πίνει...

Ο τότε βουλευτής της αντιπολίτευσης Γιάννης Μαγκριώτης κατακεραύνωνε τις συγκεκριμένες συμβάσεις λέγοντας πως «η κυβέρνηση της ΝΔ μεταθέτει στις πλάτες των πολιτών το κόστος για τα δημόσια έργα». Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν κατήργησε τις συμβάσεις αυτές, αλλά στη θέση του υφυπουργού Υποδομών είναι ο ίδιος ο κ. Μαγκριώτης που ασφαλώς τις ανέχεται και στη θέση του γενικού γραμματέα διορίστηκε ο (προφανώς κατάλληλος άνθρωπος) Σέργιος Λαμπρόπουλος.
Η υπόθεση ξεπερνά τα όρια της κοροϊδίας στην περίπτωση του νέου σχεδίου για ηλεκτρονικά διόδια στους κόμβους Λυκόβρυσης, Καλυφτάκη, Βαρυμπόμπης και Αγίου Στεφάνου. Στην περίπτωση αυτή το Δημόσιο (δηλαδή ο κ. Λαμπρόπουλος) ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να απαγορεύσει την εγκατάσταση διοδίων γιατί δεσμεύεται από τη σύμβαση που υπέγραψε επί Νέας Δημοκρατίας με τη Νέα Οδό (δηλαδή με τον κ. Λαμπρόπουλο). Σε διαφορετική περίπτωση η εταιρία της οποίας ο διευθύνων σύμβουλος (δηλαδή ο κ. Λαμπρόπουλος) υπέγραψε τότε τη σύμβαση έχει το δικαίωμα να κινηθεί νομικά κατά του Δημοσίου (δηλαδή κατά του κ. Λαμπρόπουλου)...

Το όραμα για την Κρήτη

Για την Κρήτη ο κ. Λαμπρόπουλος επιφυλάσσει ακόμα καλύτερη τύχη. Η εξαγγελία της «ΚΡΗΤΗ Α.Ε.» είχε από καιρό «θολά» σημεία τα οποία ο κ. Λαμπρόπουλος φρόντισε πλέον να ξεκαθαρίσει. Θα βασιστούμε σε έναν «μικρό πυρήνα δημοσίων υπαλλήλων και πολλούς εξωτερικούς συνεργάτες που θα ελέγχουν τα έργα προσυμβατικά αλλά και κατά την παράδοση» ενώ κάπου εκεί προσέθεσε και το σχέδιο για τους νέους μηχανικούς που θα ανέχονται να δουλεύουν τσάμπα και να τρώνε φάπες…
«Ένα τέτοιο σχήμα θα λειτουργήσει ως εγγυητής της διαπλοκής και όχι ως εγγυητής της διαφάνειας» τονίζει στον Δρόμο η Βάνα Σφακιανάκη μηχανικός και μέλος της παράταξης των Αυτόνομων Μηχανικών Ανατολικής Κρήτης και συμπληρώνει: «Ο κ. Λαμπρόπουλος μας εξέπληξε όταν είπε ότι η «Κρήτη Α.Ε.» θα εκπονήσει ολοκληρωμένο σχέδιο για τις υποδομές της Κρήτης με ιεράρχηση αναγκών και με χρονοδιάγραμμα της υλοποίησης των έργων. Μας εξέπληξε, όχι μόνο γιατί δεν θεώρησε αναγκαίο να το συσχετίσει με τον όποιο χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό υπάρχει ή με την περίφημη αποκέντρωση, αλλά κυρίως γιατί μια τέτοια αναγκαιότητα που χρόνια τώρα τονίζουμε και επιζητούμε έρχεται να συνδεθεί με τις δυνατότητες και τα προαπαιτούμενα μιας Ανώνυμης Εταιρείας, τη στιγμή που έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί προτεραιότητα του δημόσιου τομέα κι αυτό σε εφαρμογή συγκεκριμένης πολιτικής των κυβερνήσεων»,

Καστέλι: Διαβούλευση σε ανώμαλη προσγείωση

Το νέο αεροδρόμιο Καστελίου αποτελεί αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο δημόσιο επενδυτικό σχέδιο της Κρήτης αλλά και ολόκληρης της χώρας. Η φιλολογία γύρω από την αναγκαιότητά του στηρίζεται κυρίως στην αδυναμία κάλυψης των αυξημένων τουριστικών αναγκών από το υπάρχον αεροδρόμιο στην Ν. Αλικαρνασσό. Το θέμα ανακινείται συνήθως πριν από κάθε εκλογική διαδικασία χωρίς ωστόσο μέχρι σήμερα να έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένες πληροφορίες ή στοιχεία για το έργο. Πρόσφατα έγινε γνωστό ότι άλλαξε η μελέτη κατασκευής του αεροδρομίου κάτι που αυτομάτως θα σήμαινε και αναθεώρηση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για τη γύρω περιοχή.

Στη σύσκεψη του περασμένου Σαββάτου ο κ. Λαμπρόπουλος ρωτήθηκε από τους μηχανικούς της Κρήτης τι προβλέπει η νέα Μελέτη Κατασκευής, τι θα γίνει με τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που αφορούσε στην παλιά μελέτη, τι θα γίνει με τις προσφυγές, με τα αναπάντητα ερωτήματα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης αλλά και τι θα γίνει με την περίφημη «διαβούλευση» γύρω από το έργο. Σε όλα αυτά τα ερωτήματα η μόνη απάντηση που πήραν από τον κ. Λαμπρόπουλο ήταν: «Η διαβούλευση έχει τελειώσει»…

Λοβέρδος

2010-10-13T11:21:00.000+02:00

Αυτός ο Λοβέρδος έχει ξεφύγει τελείως. Μας βάζει όρους, λέει, για να παραμείνει στο υπουργείο Υγείας. Και χάρη μας κάνει που μένει μέχρι σήμερα δηλαδή. Αν δεν οργανωθεί το διπλογραφικό σύστημα στα νοσοκομεία θα φύγει είπε, και ένα βουβό ρίγος πέρασε στα επείγοντα μη τυχόν μας βρει τέτοια καταστροφή.
Είναι πολύ σοβαρό πράγμα η λειτουργία του συγκεκριμένου τομέα του κράτους. Όταν πλήττεται το ΕΣΥ, εκτός από την υγεία και την τσέπη σου, πλήττεται και η αξιοπρέπειά σου.
Γιατί είναι θέμα αξιοπρέπειας να αλλάζουν τα σεντόνια στο κρεβάτι του πόνου, να έχει χαρτί στις τουαλέτες, να φοράνε γάντια ή μάσκες όταν σε πασπατεύουν.
Κι όταν φτάνει να λείπει το χαρτί, μοιάζει γελοίος ένας υπουργός που με απειλεί να παραιτηθεί.
Τον θυμάμαι πριν από μήνες να μου λέει πόσο άσχημα αισθανόταν όταν υπέγραφε το Μνημόνιο. Και λίγο νωρίτερα όταν μου έλεγε «δώστε μου την ευκαιρία να διαπραγματευτώ με την Τρόικα». Να στη δώσουμε, έλεγα τότε, αλλά έτσι και δεν τα καταφέρεις, να σου δώσουμε και την ευκαιρία να πας σπίτι σου;
Τελικά έμεινε.
Μανούλα στην επικοινωνία ο Λοβέρδος. Έτσι κυβερνιόμαστε, με «επικοινωνία» και τρικάκια μαγικά. Τι τρικ να κάνεις όμως για να κρύψεις τις κλειστές εντατικές, τις τεράστιες ελλείψεις σε υλικά, τις ανύπαρκτες εφημερίες, τα παιχνίδια των εταιριών που σε αφήνουν χωρίς φάρμακα μέχρι να ακριβύνει και η ανάγκη σου και να χρειάζεσαι περισσότερα για να την καλύψεις.
Αυτά γιατί δεν τα βάζει ως όρους για να παραμείνει;
Νοσοκομεία μετράνε τα αποθέματά τους μέρα με τη μέρα. Εγχειρίσεις επείγουσες αναβάλλονται λόγω έλλειψης υλικών. Μέχρι και οι ιατροδικαστές έχουν ελλείψεις και το Σαββατοκύριακό οι υπηρεσίες μένουν κλειστά. Μπορείτε πλέον να πεθαίνετε από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή και κατά προτίμηση σε ώρες γραφείου..
Είπε θα φύγει ε; Δυστυχώς δεν ελπίζω πια ούτε να φύγει.
Γιατί αν φύγει θα έρθει κάποιος άλλος...

Κάρτα του πολίτη

2010-10-02T11:11:00.000+02:00

Εφόσον η τεχνολογία υπάρχει και αφού ξέρω ότι μπορείτε να το κάνετε, θέλω μια χάρη, τώρα που ετοιμάζετε τις κάρτες του πολίτη.
Μια που όταν θα την περνάω από το μηχάνημα θα γράφει τον ΑΦΜ μου, τον αριθμό ταυτότητας και Ασφάλισης, τον εκλογικό αριθμό και όλες τια αρρώστιες που έχω περάσει από παιδί, κάντε και σεις ένα τσιπάκι παραπάνω να βάλουμε μερικές ακόμα πληροφορίες μέσα…

Θέλω να βλέπει ο υπάλληλος με ποια αισθήματα γιορτάζω τον ένα χρόνο της κυβέρνησης στα χρόνια του Μνημονίου και της Τρόικας. Δε θα χρειάζεται να του πω τίποτα, θα το βλέπει στην οθόνη και θα μου χαμογελάει κρυφά.Νε χτυπήσουν κόκκινο τα μηχανάκια από την απέχθεια για τις συνδικαλιστικές μου ηγεσίες. Για τον Παναγόπουλο που αποφάσισε πως η ΓΣΕΕ δε χρειάζεται να κάνει άλλες απεργίες και για το Σωματείο μου που δεν μπορεί να επιβάλει μια απεργία της προκοπής όταν απολύονται συνάδελφοι δεξιά κι αριστερά μου στα μέσα ενημέρωσης. Να τα δείξει η οθόνη όλα αυτά κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου.
Ούτως ή άλλως θα τις έχω. Ξέρανε ήδη από καιρό τι σκέφτομαι. Ας το βλέπουν κι όλας στην οθόνη.
Αν είναι να διευκολυνθεί η επαφή μου με το κράτος, ας μην κουράζομαι τουλάχιστον. Να γράφει από μόνη της η κάρτα ότι τα χω πάρει τώρα που θυμάμαι που μου έλεγαν «λεφτά υπάρχουν». Να ξέρει πώς νιώθω για τον Πάγκαλο που λέει ότι τα φάγαμε μαζί. Να ξέρει η κάρτα ότι είμαι με τους φορτηγατζήδες τώρα που όλοι τους βρίζουν. Να γράφει η κάρτα στη μνήμη όλες τις φορές που έκλεισα εγώ το δρόμο και ζητούσα κατανόηση, όταν ήμουνα αγρότης, έμπορος ή λιμενεργάτης και να μη με αφήνει να τσακώνομαι σήμερα με αυτούς που παλεύουν για το μεροκάματο.
Να θυμάται η άτιμη η καρτούλα του πολίτη. Κυρίως να θυμάται. Αυτό είναι το σημαντικότερο. Να έχει καταγράψει τι κέρδισα και τι έχασα και εγώ και οι πατεράδες μου ακόμα, από διασπάσεις και αριστερές πολυγλωσσίες .
Και κυρίως να προβλέπει. Να βάζει κάτω όλα μου τα δεδομένα και να ξέρει ποιος πολίτης θα είμαι αύριο μπας και το μάθω και γω και με βρω περισσότερο προετοιμασμένο…

Πετραίωση….

2010-09-28T11:05:00.001+02:00

Με προβλημάτισε ο μπαγάσας ο Πάγκαλος.

Είπε ότι τα λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί σε αυτή τη χώρα και ξεπετάχτηκαν οι ερινύες από τα ντουλάπια που τις είχα κλειδαμπαρώσει. Και άρχισα τους λογαριασμούς:

Για τα «μαύρα» κι άραχνα που έπαιρνα επί χρόνια σε διάφορα μαγαζιά της δημοσιογραφίας.

Για το φοιτητικό πάσο που είχα για καιρό, ακόμα και όταν τελείωσε η ιδιότητα του φοιτητή.

Για τα εισιτήρια του αστικού, που έσβηνα με τη γόμα το μελάνι που είχε πάνω από το πρώτη ακύρωση, όταν είχα αφραγκιές κι έπρεπε να πάρω το λεωφορείο.

Για όλες τις συναυλίες που μπήκα χωρίς εισιτήριο από τα βραχάκια, μέχρι και για μια ξύστρα στη δευτέρα Δημοτικού, που τη λιμπίστηκα και τη βούτηξα από τον Βσιλάκη τον διπλανό μου.

Sorry ρε Βσιλάκη. Αλλά ήσουν κι συ προκλητικός με την ξύστρα - αυτοκινητάκι. Κι εκείνη εκεί, ολοκόκκινη, απροστάστευτη και πρόθυμη να πέσει στη χούφτα μου.

Και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσουμε, λέει ο Θόδωρος…

Ωραία.

Βάλτε κάτω ξύστρες , συναυλίες, πάσο, εισιτήρια και στείλτε μου το λογαριασμό.

Μετά βάλτε του Πάγκαλου κάτω και υπολογίστε: Το ένα εκατομμύριο του Τσουκάτου για το ΠΑΣΟΚ, τα λεφτά που χάθηκαν το Χρηματιστήριο, ή και στα pampers ακόμα. Τα λεφτά που έφυγαν γενικώς για τη siemens. Τα λεφτά των προμηθειών από τα εξοπλιστικά προγράμματα. Τα 10 σπίτια πρώην υπουργών του ΠΑΣΟΚ και τόσα άλλα…

Σήμερα λέει δεν έχουν υλικά στα νοσοκομεία και αναβάλλονται τα χειρουργεία. . Ποιος φταίει λες περισσότερο από τους δυο μας;

Θόδωρε, δε βγαίνουν…

Δεν πατσίζουμε με τίποτα. Δε σας φτάνω εκεί στο ΠΑΣΟΚ και επειδή με έχετε ρίξει πολύ σε σχέση με τιε δικές μου παρανομίες σου προτείνω να κάνουμε μια περαίωση τώρα στα γρήγορα. Γιατί αλλιώς έρχεται η «πετραίωση»…

Και θα μου ζητάς πάλι να καταδικάσω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται…

Τροπάρια για ...τζούρες

2010-09-20T10:57:00.000+02:00

Δεν καπνίζω πολύ. Αραιά και που, έτσι, καμιά φορά το βράδυ με καλό κρασί και καλούς φίλους. Άρα, μάλλον δεν μπορώ να καταλάβω τον νταλκά που νιώθουν όσοι αντιδρούν στην καπνο-απαγόρευση που επιβάλλει η κυβέρνηση.

Η υπόθεση όμως σηκώνει τσιγάρο όταν μερίδα του καλλιτεχνικού – πνευματικού κόσμου της χώρας συντονίζει τις δυνάμεις της για να ανατρέψει τον άδικο (κατά τα λεγόμενά τους) νόμο. Δε λέω, επί της ουσίας μπορεί να έχουν δίκιο. Όμως, άλλο είναι εκείνο που με πνίγει εμένα (εκτός από το ντουμάνι που προκάλεσαν στον Ιανό την Τετάρτη…)

Είναι που ενώ με βλέπουν τόσο καιρό να βουλιάζω στα σκατά του ΔΝΤ και του Μνημονίου, εκείνοι μάχονται να μου εξασφαλίσουν το δικαίωμα για ένα τσιγάρο. Φροντίζουν να πάρω την τελευταία ρουφηξιά πριν από την τελευταία ανάσα.

Πόσο περίμενα τον Θάνο Μικρούτσικο να μιλήσει δε λέγεται. Να πάρει παραμάσχαλα το Σταυρό του Νότου, τη Φουέντε Οβεχούνε και τα Τροπάρια για Φονιάδες και να τους τα τρίψει στη μούρη όταν ψήφιζαν το μνημόνιο και την περικοπή των συντάξεων (ίσως και της δικής του).

Και τη συγγραφέα Ζηράνα Ζατέλη και τον ποιητή Δημήτρη Αρμάο και τον Σταμάτη Κραουνάκη με τα «κόκκινα» γυαλιά του. Πόσο τους περίμενα όλους αυτούς να μιλήσουν, να πούνε «φτάνει», να πάρουν θέση ρε αδερφέ, έστω κι αν δεν έβγαινε τίποτα…

Αλλά και τον καθηγητή και πρώην υποψήφιο Γιάννη Πανούση και τον εκδότη της Ινδίκτου Μανώλη Βελιτζανίδη. Από όλους αυτούς περίμενα πολλά.

Και τώρα τα έφερε έτσι ο καιρός και η ιστορία και συνωμότησε το καλλιτεχνικό, συγγραφικό, ποιητικό, πανεπιστημιακό σύμπαν υπέρ του δικαιώματός μου να καπνίζω.

Διαβάζω μάλιστα πως την εκδήλωση διοργάνωσε το συντονιστικό της συμπαθούς τάξης των Επαγγελματιών Καφέ Μπαρ Εστιατορίων, οπότε προφανώς, ο σκοπός ήταν ιερός…

Άκουσα τον Μικρούτσικο να λέει πως δεν επιτρέπει σε κανέναν να τον σώσει. «Ούτε στην κυβέρνηση ούτε σε κανέναν. Να δοθεί η δυνατότητα της επιλογής, ώστε όλοι να έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε τα λάθη μας. Πρόκειται για μέτρο απολυταρχικό, μέτρο φασιστικό» είπε. Νόμιζα πως μιλούσε για την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης των γυναικών, για την απελευθέρωση των απολύσεων, για την κατάργηση του 13^ου μισθού έστω...

Αγαπητοί, μην ενοχλείστε… Σας χαίρομαι όταν παρεμβαίνετε. Σημαίνει πως είστε εκεί. Ίσως κάποτε να είστε και όταν σας χρειάζομαι πραγματικά...

Πάμε να κάνουμε μια τζουρίτσα τώρα μαζί…

Ο γυρισμός από την εκδρομή

2010-09-13T10:36:00.000+02:00

Πριν από δυόμισι χρόνια, τον Μάρτιο του 2008, δημοσίευα το κείμενο που ακολουθεί. Τότε που φύσαγε πολύ ο «δημοσκοπικός» αέρας. Ανέτρεξα σε αυτό τώρα, μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Τώρα που ζόρισαν περισσότερο παρά ποτέ τα πράγματα. Τώρα που θα με καλέσουν 5 ή 6 υποψήφιοι από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και της Οικολογίας να στείλω μέσω αυτών μήνυμα κατά του Μνημονίου.

Το ξαναδιάβασα και το ξαναδημοσιεύω.

Έτσι, για να θυμηθώ πόσο όμορφα ένιωθα τότε.

(Εκδρομή - 18/3/2008)

Στην Πανελλαδική Σύσκεψη του Σύριζα πηγαίνω με μεγάλες ελπίδες αλλά και με κάποια ανησυχία. Όχι λόγω των δημοσκοπήσεων, ή όχι μόνο λόγω αυτών.

Κυρίως εξαιτίας αυτής της μυρωδιάς που τον τελευταίο καιρό μας έχει κατακλύσει. Ένα αεράκι δυνατό που μερικές φορές μπορεί και να σε φοβίζει μη τυχόν και δυναμώσει απότομα και δε σε βρει έτοιμο να το αισθανθείς και να το απολαύσεις.
Η κατάσταση μου θυμίζει εκδρομή με το αυτοκίνητο. Στην Εθνική με μεγάλη ταχύτητα. Εσύ στο πίσω κάθισμα κι άλλοι τέσσερις μέσα. Και να καπνίζουν όλοι σα φουγάρα. Και συ να λες «ανοίξτε βρε παιδιά κάνα παράθυρο, θα σκάσουμε».

Όταν όμως το ανοίγει ο μπροστινός, σου ‘ρχεται τόσος αέρας στα μούτρα, που μετά την πρώτη ανακούφιση, δεν μπορείς να πάρεις ανάσα.
Και λες άστο, κλείσ’ το.
Και αφού πάρεις μια τζούρα από θυμάρι και ρίγανη της εξοχής, ξαναγυρνάς στο ντουμάνι και συμβιβάζεσαι με τον εξαερισμό στα πόδια των μπροστινών.
Δεν έχει φιλοδοξίες πολιτικής ανάλυσης αυτό το σημείωμα, αλλά μου φαίνεται πως αυτός ο αέρας δυναμώνει πολύ. Και δυναμώνει εξαιτίας αυτών που αδόκιμα «εντάσσουμε» στους «ανένταχτους». Που άκουσα, από αυτούς που ξέρουν, ότι είναι πια περισσότεροι από τους «ενταγμένους».
Αυτοί είναι οι τύποι με τις μηχανές, που μέχρι τώρα προσπερνούσαν ελεύθεροι κι ωραίοι. Και έχουν ήδη κάνει την καρδιά τους πέτρα για να δοκιμάσουν να μπουν στο αυτοκίνητο και να ανέχονται το ντουμάνι του καθενός.
Αλλά μετά πάλι λες, δε βαριέσαι. Αφήστε όλα τα παράθυρα ανοιχτά και ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει…

ΥΓ: «Κι όποιος αντέξει», θα έγραφα σήμερα.

Από όλες τις εκδρομές όμως, κάποτε γυρίζεις…

Ίσως για να ετοιμάσεις την επόμενη. Τι άλλο μας μένει εξάλλου;

Η τέχνη της πρόκλησης

2010-09-07T10:09:00.000+02:00

Εδώ και καιρό διαπιστώνω πως ο εχθρός (ταξικός, πνευματικός, και κάθε άλλου είδους) κατέχει καλά την τέχνη της πρόκλησης. Αυτής της κατάμουτρης, της αναιδούς, που σε αφήνει άφωνο, ακριβώς επειδή είναι τόσο αναιδής και αναπάντεχη.
Πώς να εξηγήσω διαφορετικά ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα λάβει βραβείο από τους Γερμανούς για την «Κοινωνική του Προσφορά». Το διαβάζω και νομίζω πως κάποιος εκεί στην εφημερίδα κάνε πλάκα. Άφωνος κυριολεκτικά. Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις με μια τέτοια είδηση; Ας έπαιρνε για ό,τι άλλο ήθελε. Για τη συλλογή με τα γραμματόσημα, βρε αδελφέ, ή για τα καλά του ελληνικά. Αλλά «για την κοινωνική του προσφορά»; Ε, αυτό πάει πολύ…

Μετά τις κομμένες συντάξεις, τα δώρα, τα επιδόματα, τις επαχθείς αλλαγές στα εργασιακά και το ασφαλιστικό; Αναρωτιέμαι πραγματικά για ποιο από όλα τα παραπάνω θα πάρει το βραβείο;
Από την άλλη ο Τσοχατζόπουλος, που τον καλούνε στη Βουλή και ισχυρίζεται πως υπάρχουν άνομα συμφέροντα που στρέφονται κατά της πολιτικής και των πολιτικών γενικότερα. Και όταν η εξεταστική του λέει «Εντάξει κουμπάρε, υπάρχουν συμφέροντα. Πες μας μερικά ονόματα..». «- Δεν μπορώ» λέει εκείνος, κοροϊδεύοντάς μας πάλι μέσα στα μούτρα.
Από κοντά και ο Μαντέλης, που τον εκτίμησε λέει η siemens, και για αυτό του έβαλαν μπόλικα χιλιάρικα ευρώ στον λογαριασμό του. Τι εκτίμησαν ακριβώς; Δε θα μάθουμε ποτέ ασφαλώς για ποιο από τα προτερήματά του εκτιμήθηκε…
Μέχρι κι ο Τσόκλης μας προκαλεί, με την επανάληψη μιας χαζομάρας για τις ευθύνες τις βιασθείσας αντί του βιαστή (!!). Σκάνε όλοι μαζί από παντού και σε προκαλούν. Και επειδή συνήθισες μετά τις πολλές προκλήσεις, δε βρίσκεις πια το κουράγιο να αντιδράσεις. Όλοι ακολουθούν το ίδιο κόλπο. Πρόκληση στην πρόσκληση. Για να χωνεύεις την προηγούμενη και να πηγαίνεις στην επόμενη.
Αναρωτιέμαι αν είναι η ώρα για την αντίστοιχη απάντηση, Για ανταρτοπόλεμο προκλήσεων και εκπλήξεων, για αναίδεια που θα τους ξαφνιάσει, που θα βγάλει από τα ρούχα τους τους αστέρες των τηλεπαραθύρων.

Υ.Γ. Το φετινό βραβείο Quadriga θα δοθεί στον Γ. Παπανδρέου μεταξύ άλλων και επειδή «απέτρεψε την πτώχευσης της χώρας» Είναι σα να φτάνεις στο λιμάνι μετά από ταξίδι και να δίνεις στον καπετάνιο βραβείο επειδή δε βούλιαξε το πλοίο. Κάπως έτσι…

*κρήτη: Πέφτουν τα ρημάδια…

2010-08-29T09:09:00.004+02:00

Συνήθως πάνω στους χαμένους ανθρώπους ενός δυστυχήματος λέμε τη φράση «δεν είναι ώρα τώρα». Δεν είναι ώρα για σοβαρότερες κουβέντες, για ευθύνες και βαθύτερα αίτια. Εκείνο που προέχει είναι η ζωή των τραυματιών και η συμπαράσταση στις οικογένειες των σκοτωμένων. Λοιπόν, με τη σκέψη στον νεκρό του F16 και στον δεύτερο χειριστή που χαροπαλεύει την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο, θα υποκύψω στην ασέβεια…

Επειδή ακριβώς το κόλπο είναι πάντα το ίδιο και επειδή αύριο θα έρθουν άλλες ειδήσεις να «καπακώσουν» αυτή τη σημερινή, λέω πως ακριβώς τώρα είναι η ώρα να πούμε πως και τούτοι οι δύο είναι θύματα μια παράλογης, ανούσιας, ηλίθιας κατηφόρας εξοπλισμών και αμυντικών δαπανών (σε χρήματα και ζωές). Όπως και οι άλλοι δύο του Απάτσι πριν από ενάμιση μήνα, όπως και τόσοι άλλοι που έπεσαν την ώρα του καθήκοντος. Ποιού καθήκοντος; Του καθήκοντος να προστατεύουν την πατρίδα από εκείνους που την επιβουλεύονται. Δηλαδή του καθήκοντος να δικαιολογούν στα μάτια των υπηκόων τις αλόγιστες δαπάνες σε όπλα που κάνει η Ελλάδα (και) εν μέσω κρίσης. Δηλαδή του καθήκοντος να νομιμοποιούν την δρομολόγηση τεράστιων ποσών από τη χώρα προς τις αμυντικές βιομηχανίες των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Προς εκείνους δηλαδή, που επικρίνουν την Ελλάδα για τις υπέρογκες δαπάνες στην Υγεία, στην Παιδεία, στην Κοινωνική Ασφάλιση. Εκείνους που αποφασίζουν το κόψιμο των μισθών και των συντάξεων, ακόμα και των πιλότων των F16. Τραγική ειρωνεία;

Όμως αφού τα αγοράζουμε πρέπει και να εκπαιδευόμαστε σε αυτά. Σε «ασκήσεις εικονικής αναχαίτισης» λέει η ανακοίνωση του Επιτελείου. Δηλαδή εκπαίδευση σε παιχνιδάκια πολέμου που αυξάνουν κι άλλο τα κέρδη των προμηθευτών μας. Κι αν τυχόν ηρεμήσουν τα πράγματα για λίγο, πάλι ένα «θερμό επεισόδιο» θα είναι εκεί για να ξαναβάλει μπροστά τη μηχανή.

Μόνο που καμιά φορά πέφτουν τα ρημάδια. Και τα ελληνικά και τα τουρκικά. (Αλήθεια γιατί δεν μαθαίνουμε τα δυστυχήματα από την άλλη πλευρά;) Και τότε στις μανάδες και τις γυναίκες των σκοτωμένων λένε για εθνικό καθήκον και για ηρωικές θυσίες.

Τρίχες κατσαρές. Ποιος θα βρει το θάρρος να πει σε αυτές τις γυναίκες την αλήθεια…

*κρήτη: Παναγιά η Φυσεκλιώτισσα

2010-08-28T08:59:00.001+02:00

Ένα ευτυχισμένο πιτσιρίκι κρατά το δώρο που μόλις πήρε από το πανηγύρι της Παναγίας (μεγάλη η χάρη της). Ανάμεσα στην τσίκνα από τα σουβλάκια και τα ψητά ξεπροβάλλει ένα μεγάλο παραλληλόγραμμο κουτί κι από πίσω δυο πόδια. Το κουτί μοιάζει να περπατάει μόνο του αφού είναι λίγο ψηλότερο από τον ευτυχισμένο μπόμπιρα, που το κουβαλάει με την ίδια ευλάβεια που κρατάει η μάνα του τη λαμπάδα, ίσα με το μπόι της κι αυτηνής για να την ανάψει στην Παναγία (μεγάλη η χάρη της).

Κοιτάζω καλύτερα να δω που οφείλεται η ευτυχία του μικρού και βλέπω ένα Καλάσνικοφ. Χωρίς πλάκα. Σαν αληθινό. Πλαστικό μεν αλλά ίδιο μέγεθος (το λέει και πάνω στο κουτί – «αυθεντική απομίμηση» γράφει στα αγγλικά ή κάτι τέτοιο). Ο μπόμπιρας το κρατά σφιχτά και δε βλέπει την ώρα να τελειώνει με τα κεριά και τα τάματα και τις λειτουργίες για να πάει στη γειτονιά να ξεκάνει με τη μία όλους τους φίλους του μαζί με τις μανάδες και τους πατεράδες τους.

Λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο όμως γιατί το γειτονάκι έχει πάρει το πολυβόλο ΑΚ47 (ή κάπως έτσι) που με ένα πάτημα στη σκανδάλη ρίχνει πενήντα σφαίρες. Στο κουτί μάλιστα έχει δυο τρία φυσεκλίκια από ψεύτικες σφαίρες. Το ένα σέρνεται όπως και στα αληθινά πολυβόλα πάνω στο όπλο όσο πατάει ο πιτσιρικάς τη σκανδάλη και τα άλλα δύο τα ζώνεται ο μικρός σταυρωτά σαν τον Βελουχιώτη.

Έκατσα μια ώρα στο μοναστήρι της Παναγίας της Παλιανής (μεγάλη η χάρη της), καμιά 30αριά χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου. Είδα τουλάχιστον πέντε πιτσιρίκια τρισευτυχισμένα με τα καινούρια τους όπλα. Είδα τους πάγκους των μικροπωλητών (Κινέζοι ως επί πλείστον) να ξεχειλίζουν από απομιμήσεις κάθε είδους όπλου που μπορούσα να φανταστώ. Φαντάζομαι πως το ίδιο συμβαίνει και στα υπόλοιπα πανηγύρια. Και στην Παναγιά την Παλιανή και στην φυσεκλιώτισσα, και στην καλανισκοφορούσα και στην πολυβολήτρια (μεγάλη η χάρη τους).

Οι βουλευτές και η νομάρχης στο Ηράκλειο έχουν πάρει «πρωτοβουλία για τη μείωση των όπλων» για να μη σκοτώνονται οι κρητικοί σαν τα σκυλιά στα αμπέλια. Είμαι σίγουρος ότι όπως όλοι οι γονείς με τα παιδιά τους έτσι και οι «αρμόδιοι» περνάνε δίπλα από τους πάγκους αυτούς πηγαίνοντας να προσκυνήσουν την Παναγία. Μεγάλη η χάρη της.

Γάζα ερχόμαστε (εσύ μη βλέπεις…)

2010-08-15T07:27:00.005+02:00

Τη Δευτέρα (16/8) ο Γιώργος υποδέχεται τον πρωθυπουργό του Ισραήλ. Εκείνος του ανταποδίδει την προ ημερών επίσκεψη στο Τελ Αβίβ, την ιστορική, πρώτη επίσκεψη έλληνα πρωθυπουργού εκεί. Έχουν περάσει δυο μήνες και κάτι από τις 31 Μαΐου. Από τη δολοφονική επίθεση στον Στόλο της Ελευθερίας μέχρι σήμερα, οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ έχουν γίνει τόσο σφιχτές όσο δεν ήταν ποτέ.

Άραγε τα παιδιά στη Γάζα έχουν τηλεόραση να δουν τις καλές ειδήσεις;

Ντρέπομαι για τους 9 σκοτωμένους στο τουρκικό πλοίο. Θυμώνω για λογαριασμό του Πισσία που πονάει ακόμα από τα βασανιστήρια των ισραηλινών. Για τους συναδέλφους μου, τη Μαρία, την Κατερίνα και τον Άρη που είδαν από κοντά τη φρίκη. Για τον καπετάνιο τον Ζαχαρία, που είναι έτοιμος να ξαναπάει. Και για τους άλλους που δεν ξέρω προσωπικά, που φαντάζομαι πόσο θα θυμώνουν διαβάζοντας αυτές τις ειδήσεις. Ο λαός της Ελλάδας είναι τόσο κοντά στους αποκλεισμένους της Γάζας. Και ο πρωθυπουργός της κάνει διπλωματία και δημόσιες σχέσεις. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ λένε πως ενισχύει τον ρόλο της χώρας στη Μέση Ανατολή. Τρίχες. Δηλώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο που είναι τα «συμφέροντά» μας. Πάντα με τον ισχυρό. Ελπίζω η Γάζα να μη βλέπει.

Να μη βλέπει τη διπλωματία στην πλάτη των σκοτωμένων παιδιών της. Στο ίδιο τραπέζι με τον σφαγέα τους, τον Εχούντ Μπάρακ, αντιπρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με πρόεδρο τον δικό μας πρωθυπουργό. Ντροπή και θυμός. Άραγε μια που πήγε εκεί, μήπως απαίτησε να επιστραφούν τα ελληνικά πλοία και οι προμήθειες που κατάσχεσαν οι Ισραηλινοί; Ντροπή. Χειραψίες. Χαμόγελα. Ξεφτίλα.

Θυμώνω μέσα από την ασφάλεια του γραφείου μου. Αναρωτιέμαι πόσα περιθώρια θα μου είχαν μείνει αν ζούσα εκεί. Ξαναδιαβάζω τις ειδήσεις για τους ζωσμένους με εκρηκτικά Παλαιστίνιους «τρομοκράτες». Αναρωτιέμαι για τα περιθώρια που έχουν αυτοί κάθε φορά που βλέπουν χαμόγελα και χειραψίες. Ελπίζω να μη βλέπουν.

Βρείτε στο Youtube και δείτε το «Γάζα Ερχόμαστε».
Γιώργο και σύ. Δείξτο και στον Δρούτσα...

ΥΓ. Έτσι, από γινάτι, ακόμα μια στήλη για το ίδιο θέμα. Σε πείσμα της γαμημένης της επικαιρότητας που συνεχώς τα ανακατεύει φέρνοντας κάθε μέρα πάνω πάνω μια νέα είδηση. Για να ξεχάσουμε αυτό που έγινε πριν από δυο μήνες ή πριν από δυο ώρες.

*κρήτη: Δικαίωμά μας η ελεύθερη κατασκήνωση

2010-08-10T15:18:00.013+02:00

Επίδειξη δύναμης εις βάρος των ελεύθερων κατασκηνωτών έκανε για ακόμα μία φορά η αστυνομία ικανοποιώντας τα κέφια των ιδιοκτητών ξενοδοχείων και ενοικιαζόμενων δωματίων. Αυτή τη φορά η μαζική επιχείρηση έγινε στην περιοχή Πρέβελης στο Ρέθυμνο, όπου συνελήφθησαν συνολικά 22 «εγκληματίες» κατασκηνωτές που τόλμησαν να αψηφήσουν το κυρίαρχο μοντέλο του μαζικού τουρισμού και των rooms to let.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Δρόμος και το βίντεο είναι από το TV Creta)

Η επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας μιλά για ναρκωτικά (τσιγάρα χασίς) που βρέθηκαν στην κατοχή τεσσάρων εκ των 22 συλληφθέντων. Ωστόσο, όχι μόνο οι κάτοχοι των τσιγάρων αλλά και όλοι οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο μόνο και μόνο επειδή κατασκήνωσαν.
Μεταξύ των συλληφθέντων ο Γιάννης Φιλίππου και η Λίνα Καμπούρογλου, καταγγέλλουν τις συνθήκες που τους επεφύλαξαν οι αστυνομικοί στο Ρέθυμνο και κυρίως την εννιάωρη κράτησή τους που συνοδεύτηκε από λήψη αποτυπωμάτων, συνεχείς προσωπικές ερωτήσεις και τελικώς από υποβολή μηνύσεων με την κατηγορία της παράνομης κατασκήνωσης.

«Κάνουμε το αυτονόητο, επιλέγουμε την άμεση επαφή με τη φύση στις διακοπές μας, πάντα με σεβασμό στο περιβάλλον. Έφτασα να νιώθω εγκληματίας μέσα από μια γελοία διαδικασία μόνο και μόνο επειδή κατασκήνωσα στη φύση», λέει στο δρόμο η Λίνα, της οποίας μάλιστα οι αστυνομικοί έχασαν και την ταυτότητα και της υποσχέθηκαν να την επιστρέψουν «όταν βρεθεί». Ο Γιάννης προσθέτει πως ο νόμος είναι αναχρονιστικός. Ο ίδιος μετά το περιστατικό δηλώνει πως θα συνεχίσει το ελεύθερο κάμπινγκ με ακόμα μεγαλύτερο πείσμα. «Είναι δικαίωμά μου να βρίσκομαι κοντά στη φύση, και είναι υποχρέωσή μου να την προστατεύω» τονίζει ενώ χαρακτηρίζει και αυτός αδιανόητη την παραμονή τους για εννιά ώρες στο αστυνομικό τμήμα Ρεθύμνου, σα να επρόκειτο για εγκληματίες.

Τυπικά παράνομοι…

Οι συλλήψεις και τα αυτόφωρα δικαιολογούνται τυπικά με βάση τον νόμο 2160/93 ο οποίος απαγορεύει την ελεύθερη κατασκήνωση. Ο νόμος αυτός ορίζει ως παράνομη ακόμα και την κατασκήνωση σε ιδιωτικό οικόπεδο με την άδεια του ιδιοκτήτη και έχει φτιαχτεί για να προστατεύει μόνο τις οργανωμένες μονάδες camping, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια και τα ξενοδοχεία ως επιτρεπόμενες υποδομές. Το πρόστιμο που προβλέπεται για τους παραβάτες είναι 150 ευρώ.

Ωστόσο, το Κίνημα για την Ελεύθερη Κατασκήνωση δυναμώνει όλο και περισσότερο ακυρώνοντας στην ουσία τον αναχρονιστικό νόμο. Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη το Διεθνές Καραβάνι για την ελεύθερη κατασκήνωση σε όλη την Ελλάδα. Έχει ξεκινήσει από τις 24 Ιουλίου από τη Λευκάδα, μεταξύ 30 Ιουλίου και 1ης Αυγούστου βρέθηκε στο Πήλιο, αυτό το Σάββατο 7 Αυγούστου βρίσκεται στη Λέσβο και συγκεκριμένα στο Νησέλι αλλά και στο Κεδρόδασος στα Χανιά ενώ στις 14 Αυγούστου δίνει ραντεβού με τους κατασκηνωτές στη Νάξο. Ακολουθούν ο Ρούκουνας στην Ανάφη (21 Αυγούστου), η Χιλιαδού στην Εύβοια (28 Αυγούστου) και η Αγία Τριάδα της Γκιώνας στις 17 Σεπτέμβρη.

INFO: http://freecampgr.blogspot.com/

Πολιτικό ζώον

2010-08-01T10:10:00.005+02:00

«Η κ. Πιπιλή είναι αντικείμενο ψυχιάτρου. Δεν είναι αντικείμενο πολιτικού σχολιασμού». Λόγια του πολιτικού ανδρός Γιώργου Βουλγαράκη.

Το τι γίνεται στα εσωτερικά της ΝΔ λίγο με ενδιαφέρει. Διατηρώ δε, βάσιμες υποψίες πως έχει και ελάχιστες συνέπειες στις κενώσεις των φοράδων στα αλώνια της ελληνικής επικράτειας. Υπάρχουν όμως και οι σοβαρές παράπλευρες απώλειες. Και θα εξηγηθώ αμέσως.

Τον τελευταίο καιρό αυξάνονται δραματικά τα ποσοστά αυτοκτονιών, λόγω της κρίσης. Μόνο στην Κρήτη έφτασαν τις 13, οι βεβαιωμένες λόγω χρεών μέσα σε ενάμιση χρόνο. Το ρεπορτάζ για τις αιτίες και τους τρόπους αντιμετώπισης, με έβγαλε στον ψυχίατρο, πρόεδρο της ΜΚΟ «Κλίμακα», Κυριάκο Κατσαδώρο.

Μερικές από τις απαντήσεις του γιατρού στις ερωτήσεις μου:
«Δεν είναι μόνο τα χρέη, υπάρχει κάτι άλλο από κάτω, που σε δύσκολες καταστάσεις έρχεται στην επιφάνεια με ασφυκτικό τρόπο. Υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποι που χρειάζονται ψυχιατρική υποστήριξη. Πρέπει να σπάσουμε το ταμπού. Όποιος θέλει ψυχιατρική υποστήριξη δεν είναι τρελός και επικίνδυνος. Να πάψουμε να θεωρούμε ότι απειλούμαστε από το γείτονά μας αν ξέρουμε ότι βλέπει έναν ψυχίατρο. Ίσα – ίσα, να τον παροτρύνουμε να το κάνει αν ξέρουμε ότι έχει πιεστεί. Το μισό φορτίο φεύγει μόνο με το να μιλήσεις σε κάποιον που θα είναι εκεί να σε ακούσει».

Και στο καπάκι έρχεται ο Βουλγαράκης…

Η Πιπιλή τον είπε «πολιτικό ζόμπι» και αυτός για να την προσβάλει της είπε ότι χρειάζεται ψυχίατρο. Και αυτό για τον κ. Βουλγαράκη είναι προσβολή. Έτσι το αντιλαμβάνεται, αγνοώντας τις συνέπειες της φράσης του αυτής σε ανθρώπους που ίσως πράγματι χρειάζονται ψυχιατρική φροντίδα. Σε ανθρώπους που δε θα καταφέρουν ποτέ να βγουν από το καβούκι της γειτονιάς και του περίγυρου για να συζητήσουν το πρόβλημά τους. Σε ανθρώπους που ίσως αυξήσουν τις λίστες της αστυνομίας με τα περιστατικά αυτοχειρίας. Ιδίως τώρα, εν μέσω κρίσης.

Ψιλά γράμματα θα μου πείτε.
Έχω όμως ακόμα την ελπίδα πως κάτι τέτοια «ψιλά» πρέπει να τα προσέχεις όταν μιλάς δημόσια. Ειδικά μάλιστα αν εσύ που μιλάς είσαι «πολιτικό ζώον».

Εκτός αν είσαι απλά ζώον…

Να συλληφθεί ο Ριέρα

2010-07-28T14:39:00.004+02:00

Περίπου δυόμισι χιλιάδες οπαδοί του ολυμπιακού αποθέωσαν, λέει, τον παιχταρά στο αεροδρόμιο. Άλλοι τόσοι θα είναι και οι πράσινοι όταν έρθει ο άλλος παιχταράς. Και αναρωτιέμαι ρε γαμώτο…

Μανάδες αυτοί δεν έχουνε; Θειάδες που τους κόψανε τη σύνταξη, ξαδέρφες θυγατέρες χωρίς επιδόματα πια; Αδερφές που δε θα δούνε σύνταξη ποτέ…;

Που πάνε όλοι αυτοί ρε συ; Για να μαζέψεις δυόμισι χιλιάδες σε πορεία για τα μέτρα πρέπει να την οργανώνεις ένα μήνα πριν. Ετούτοι εδώ περίμεναν να μάθουν τι ώρα έρχεται το τζετ και ξεμυτίσαν από τα σπίτια να τους είχαν κλειδωμένους για χρόνια στο Κωσταλέξη. Δεν πάει καλά ο κόσμος.

Βέβαια δεν είναι και λίγο πράγμα να δεις από κοντά ένα παλικαράκι που κοστίζει 22 εκατομμύρια. Και ο ιδρώτας του, που λέει ο λόγος, να στάξει πάνω σου κάτι θα αξίζει…

Αλήθεια ο πρόεδρος πού τα βρήκε τα 22 εκατομμύρια και το προσωπικό λίαρ τζέτ που τον έφερε; Με την Εφορία είναι εντάξει; Τα χρέη των ομάδων προς το κράτος αγγίζουν τα 240 εκατομμύρια ευρώ. Πόσα από αυτά αναλογούν στην ομάδα του και σε κάθε ομάδα; Και αυτό το κράτος, ενώ περιμένει να εισπράξει, βλέπει να περνάει από μπροστά του ο μπαλαδόρος. Βλέπει 22 εκατομμύρια να μπαίνουν σε μια λιμουζίνα και να πηγαίνουν στο ξενοδοχείο. Και σε λίγο θα τους πληρώσει και από πάνω με τα τηλεοπτικά δικαιώματα της ΕΡΤ.

Λοιπόν η λύση είναι η κατάσχεση, ή έστω η προσωρινή δήμευση. Όπως θα μου πάρει εμένα το οικοπεδάκι στα Κιούρκα η έφορος αν δεν πληρώσω τα χρωστούμενα έτσι και από τις ΠΑΕ. Τα περιουσιακά τους στοιχεία είναι και οι παίχτες. Και η πρόκληση είναι μεγάλη ειδικά τώρα, μέσα στην κρίση.

Να τους συλλάβει λοιπόν. Ή έστω να τους «δημεύσει». Να μην μπορούν να παίξουν στο πρωτάθλημα. Αν δεν ξεπληρώσεις φίλε στο κρατικό ταμείο δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις την περιουσία που μου δείχνεις προκλητικά ότι μόλις απέκτησες. Τελεία και παύλα.

Το τολμάει κανείς; Την άλλη μέρα θα έχουν 250 χιλιάδες στους δρόμους έτσι για πλάκα.

Γιαυτό το σύστημα έπρεπε να χτυπηθεί από μέσα. Γιαυτό έγινε πρόεδρος ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Τον περιμένω από ώρα σε ώρα να ξεπηδήσει από τον πράσινο δούρειο ίππο και να κατατροπώσει όλη αυτή τη μαφία…

ΜΑγαΖΙ και Barθelonica

2010-07-22T21:51:00.007+02:00

Δύο παραδείγματα αυτοδιαχείρισης και επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της ιδιοκτησίας με έβαλαν σε σκέψεις τις τελευταίες ημέρες.

Στη Θεσσαλονίκη οι εργαζόμενοι του εστιατορίου "Barθelonica", ανέλαβαν οι ίδιοι τη διαχείριση του μαγαζιού όταν οι ιδιοκτήτες τους ανακοίνωσαν ότι πηγαίνουν για κλείσιμο και για μαζικές απολύσεις. Πλέον διαχειριστής είναι η «γενική συνέλευση» ενώ οι αποφάσεις για την λειτουργία του λαμβάνονται με πλειοψηφία. Ό,τι περισσεύει από τα έσοδα μοιράζεται ισότιμα σε όλους ενώ αποφάσισαν να παρέχουν και έκπτωση σε όλους τους πελάτες κατά 30%.

Στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης, οι κάτοικοι έσπευσαν και γέμισαν με ρούχα έναν χώρο που διέθεσε ο Δήμος για να στεγαστεί η αγορά ενδυμάτων και υποδημάτων σε τιμές από 1 έως 5 ευρώ. Τα παλιά ρούχα, που δεν χρειάζονται οι δημότες καταλήγουν πια εκεί και οι «πελάτες» συνεισφέρουν με αυτά τα μικροποσά ώστε να μπορεί να συντηρηθεί και το «ΜΑγαΖΙ» όπως το ονόμασαν τονίζοντας την έννοια της συλλογικότητας, του «μαζί».

Πολλές είναι οι σκέψεις γύρω από τις πρωτοβουλίες αυτές. Αναλογίζομαι αν αυτές οι ενέργειες είναι «σημάδια παρακμής» όπως θα τα περιέγραφαν τα αστικά ηλεκτρονικά μέσα. Αν είναι φαινόμενα αντίστοιχα με την Αργεντινής όπου σταδιακά στήθηκαν και καζάνια στο δρόμο, όταν ο κόσμος δεν είχε πια ούτε να φάει. Καταστροφολογική σκέψη; Ίσως.

Αναρωτιέμαι όμως αν υπάρχει και διαφορετική οπτική σε όλα αυτά. Αν αυτή η βεβιασμένη από την κρίση συλλογικότητα και αυτοοργάνωση, θα αφήσει κάποια σημάδια πίσω της όταν με το καλό περάσει η μπόρα. Θα συνεχίσει με συλλογική διοίκηση το "Barθelonica", αν αύριο το πρωί βγούμε από την κρίση. Θα συνεχίσει να μαζεύει ρούχα το ΜαγαΖΙ;

Ο υπεύθυνος εκεί πάντως μου είπε πως στόχος του είναι να το …κλείσει. Να μην υπάρχει κανείς που να έχει την ανάγκη του, εννοώντας ότι μακάρι να έχουν σύντομα όλοι οι κάτοικοι του Αγίου Νικολάου τη δυνατότητα να αγοράσουν τα απαραίτητα. Μετά όμως τι θα γίνει;

Μετά θα είμαστε και πάλι καθένας με τα ρουχαλάκια του και καθένας με το εστιατόριό του; Θα μάθουμε κάτι ίσως από όλα αυτά;

Ίσως είναι λίγο νωρίς για τέτοιες σκέψεις όταν δε φαίνεται καν φως στο τούνελ. Αλλά μια που είμαστε εδώ, μήπως να δώσουμε λίγη περισσότερη προσοχή σε αυτά;

όπεν γκοβ και κις μάι ας

2010-07-21T08:07:00.006+02:00

«Πρέπει να αλλάξεις εσύ για να αλλάξει το κράτος. Αν δεν αλλάξεις νοοτροπία και συνήθειες πώς θα πάει μπροστά ο τόπος»;

Ίσως η πιο εύγευστη καραμέλα των κυβερνήσεων που πέρασαν από τον τόπο. Πατάει γερά σε μια υπαρκτή δόση αλήθειας, για έναν λαό που τον συνήθισαν στο ρουσφέτι και το φακελάκι. Και από εκεί κάνει ένα νοηματικό άλμα στα βαθιά νερά της συλλογικής μας ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Όταν ο Γιώργος έλεγε «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» μιλούσε στο πρώτο πληθυντικό. Μας είπε “Πάμε...” και πάλι σε πρώτο πληθυντικό. Μας θύμισε λίγο από το «είμαστε στο εμείς» του Μακρυγιάννη και τον ψηφίσαμε...

Όταν όμως έλεγε «λεφτά υπάρχουν» δεν χρησιμοποίησε πρώτο πρόσωπο. Δεν είπε λεφτά έχουμε, ή έχετε. «Υπάρχουν», γενικώς... Και μετά αποδείχτηκε πως εννοούσε τα δικά σου και τα δικά μου, τη σύνταξη της μάνας σου και το επίδομα της χήρας. Επειδή όμως πληρώνω εδώ και δεκαετίες, τώρα πια, στην ερώτηση «εσύ τι κάνεις για να σωθεί η χώρα;» έχω περισσότερες από μία απαντήσεις:

Περιμένω να πάρετε τα 4 δις το χρόνο που θα απέδιδε η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας (Για να μην υπολογίσω τα αναδρομικά τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και δώθε…).
Περιμένω να εξοικονομήσουμε λεφτά από τα 6 δίς των ετήσιων εξοπλιστικών μας δαπανών.
Περιμένω να μαζέψετε τα 7 εκατομμύρια που χρωστάει στην εφορία ο κ. Βοσκόπουλος.
Περιμένω να βρείτε πόσα υπέκλεψε με τις off shore ο Βουλγαράκης και όταν τα βρείτε να τα πάρετε πίσω.
Περιμένω να μάθετε με ποια λεφτά έφτιαξε τα 15 σπίτια ο Τσοχατζόπουλος και να τα πάρετε και αυτά πίσω φυσικά.
Περιμένω να επιστρέψετε το 1 εκατομμύριο μάρκα που πήρε ο Τσουκάτος για το ΠΑΣΟΚ από τη SIEMENS και τα 250.000 ευρώ του Μαντέλη και να βρείτε που είναι τα υπόλοιπα 98 εκατομμύρια που λέει η siemens ότι έδωσε σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Περιμένω να πληρώσουν οι ομάδες τα 240 εκατομμύρια που χρωστάνε στο Δημόσιο (φαντάζομαι θα είναι και το πρώτο μέλημα του Κωνσταντόπουλου σε ό,τι αφορά τον Παναθηναϊκό).
Περιμένω να πάρετε από τον Χατζηγάκη τα 20 εκατομμύρια που σπαταλήθηκαν σε “ροζ” και άλλα τηλέφωνα στην ΑΓΡΟΓΗ

Περιμένω γενικώς…

Μέχρι τότε, στο «εμείς» βρίσκονται τα κορόιδα. Τις δύο συντάξεις τις έκοψαν μέσα σε μια νύχτα. Ένα “χραπ” και να τα λεφτά. Ενώ για όλους τους παραπάνω «οι υποθέσεις θα πάρουν τον δρόμο της Δικαιοσύνης». Κι όμως, δε με νοιάζει αν θα πάνε φυλακή. Τα λεφτά να δώσουν…

Και ενώ εγώ πληρώνω και περιμένω, μου πιπιλάς την καραμέλα της συλλογικής ευθύνης και της μεγάλης εθνικής προσπάθειας. Συμμετοχική δημοκρατία και ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Πράσινη ανάπτυξη και ιντερνετική διαβούλευση.
Όπεν γκοβ και κις μάι ας…

*κρήτη: Η κρίση και η Κρήτη

2010-07-16T18:54:00.006+02:00

Η Κρήτη βρισκόταν κάποτε στην πρωτοπορία της ανάπτυξης για όλη τη χώρα. Σήμερα συγκλίνει με την υπόλοιπη Ελλάδα προς τα κάτω. Ο ιδιωτικός πλούτος αυξήθηκε αλλά οι Κρητικοί ακόμα σκοτώνονται σε εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους του 1960. Η κρίση στρογγυλοκάθισε και στο νησί και φανέρωσε τις τοπικές αδυναμίες και αντιπαραθέσεις μεταξύ των ανατολικών και δυτικών επαρχιών του. Στο ρεπορτάζ εξετάζονται οι αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα στην κρίση, διερευνάται το αν η ελληνική κουλτούρα είναι πιο κοντά στην ανατολή ή τη δύση, ερευνώνται οι δυνατότητες αλλά και οι αδυναμίες της Κρήτης ενώ μιλάμε και για το ρόλο των Μέσων Ενημέρωσης στην κρίση. Μιλούν ο Γιώργος Γραμματικάκης,πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης, ο Αλέξης Καλοκαιρινός, πρόεδρος της Εταιρίας Κρητικών Ιστορικών Μελετών, ο Μιχάλης Μαρακάκης, πρόεδρος της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων, ο επιχειρηματίας Αντώνης Καράτζης και ο εκδότης της εφημερίδας “Ρεθεμνιώτικα Νέα” Μανώλης Χαλκιαδάκης.

Κωνσταντίνα Κούνεβα

2010-07-16T18:48:00.004+02:00

Το δρόμο για το αρχείο παίρνει, για τρίτη φορά, η υπόθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Για τρίτη φορά αποδεικνύονται ανεπαρκείς οι υποσχέσεις ότι «θα λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι» και «θα βρεθούν οι ένοχοι». Λόγια και ψέματα που λειτουργούν μόνο για τα δελτία των 8. Λες και εκείνοι που βλέπουν, μένουν με την εντύπωση ότι «αφού λένε ότι θα βρεθούν οι ένοχοι, ε, δεν μπορεί, θα βρεθούν…».

Ή μήπως, όντως, μένουν με την εντύπωση αυτή;

Από τον Δεκέμβρη του 2008 την έχουμε αυτή την ανοιχτή πληγή. Και εμείς ακόμα, όταν προκύπτει είδηση την πιάνουμε ευκαιριακά. Και την άλλη μέρα σκάει το επόμενο. Σήμερα «θα βρεθούν οι δράστες», αύριο «θα πάνε φυλακή οι κλέφτες». Και μετά ξεχνιέσαι…
Η Κούνεβα, όμως, μένει εκεί και περιμένει. Και σε κοιτάζει με τα μάτια που της άφησαν μισά, αλλά τόσο διαπεραστικά. Και περιμένει. Γιατί έχεις υποχρέωση να τους βρεις.

Εκεί, για να θυμίζει την κατάντια των εταιριών καθαρισμού που έχουν ακόμα τις δουλειές στον ΗΣΑΠ, το ΙΚΑ και στις άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Ακόμα και στη ΓΣΕΕ ήταν...
Ακούς; Ακόμα και τη ΓΣΕΕ, που μάχεται για το ασφαλιστικό των μανάδων, καθάριζαν γυναίκες-σκλάβες των εργοδοτών.
Η Κούνεβα είναι εκεί και περιμένει. Σου θυμίζει τις καθαρίστριες των 52 ευρώ το μήνα, των ατέλειωτων δρομολογίων για να καθαρίσουν από σχολείο σε σχολείο, μέσα σε μία ώρα, ένα κτίριο μόνες τους. Κι άλλες κι άλλες γυναίκες, εργαζόμενες, μετανάστριες, μανάδες.
Έχεις υποχρέωση να τους βρεις. Είτε είσαι αστυνόμος, είτε δικαστής, είτε δημοσιογράφος, είτε συνδικαλιστής. Είναι εκεί και σε κοιτάζει. Μπορεί να μην το βλέπεις, αλλά το ξέρεις ότι σε κοιτάζει. Βαθιά, μέχρι το μεδούλι.
Πρέπει να τους βρεις. Όχι για εκδίκηση. Για δικαίωση. Για τις άλλες που έμειναν πίσω και παλεύουν ακόμα με τους Οικονομάκηδες.
Οι δικηγόροι της Κούνεβα κάνουν λόγο για ελλιπέστατη ανάκριση και προανάκριση. Ζητούν τη συγχώνευση της δικογραφίας με την εκκρεμή αστυνομική έρευνα. Καταγγέλλουν την αδιαφάνεια και τη μυστικότητα με την οποία έγιναν οι έρευνες και ζητούν να πάρουν όλα τα υπάρχοντα στοιχεία στα χέρια τους.
Ακούς, κύριε ανακριτά;
Να τα δώσεις τα στοιχεία, γιατί η Κούνεβα είναι εκεί και σε κοιτάζει. Κι ας μην τη βλέπεις…

«Έξυπνα σχολεία» με καθαρίστριες των 52 ευρώ

2010-07-01T14:50:00.003+02:00

Καθαρίζει το σχολείο καθημερινά και παίρνει 52 ευρώ το μήνα. Η περίπτωση της καθαρίστριας στο Ηράκλειο, που αποκαλύφθηκε πρόσφατα από την τοπική εφημερίδα ΤΟΛΜΗ, σοκάρει αλλά δεν είναι η μόνη στο συγκεκριμένο χώρο εργασίας. Αντίθετα, είναι αποκαλυπτική των προθέσεων του Υπουργείου Παιδείας αλλά και των πολιτικών που ακολουθήθηκαν τα τελευταία χρόνια στον ευαίσθητο τομέα του καθαρισμού.

Η σημερινή κατάσταση

Περισσότερες από τις μισές καθαρίστριες των δημόσιων σχολείων, Δημοτικών Γυμνασίων και Λυκείων είναι συμβασιούχοι και όχι μόνιμο προσωπικό, παραμένοντας επί χρόνια όμηροι των κυβερνήσεων που εναλλάσσονται στην εξουσία. Ο συνολικός αριθμός των συμβασιούχων ανέρχεται στις 7.500. Το καθεστώς εργασίας τους αποτελεί την αποθέωση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων καθώς αμείβονται ανάλογα με τις ώρες που «απασχολούνται» κάθε ημέρα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται φαινόμενα εισοδήματος 52 ευρώ το μήνα όπως το τελευταίο στο Ηράκλειο.

Ωστόσο, ακόμα κι αν υποτεθεί πως «πληρώνονται για όσες ώρες δουλέψουν» παραμένει το ερώτημα που απεγνωσμένα απευθύνουν εδώ και χρόνια «ποια υπουργός μπορεί να καθαρίσει ένα σχολείο σε δύο ώρες…». Τελικό χτύπημα είναι οι καθυστερήσεις στη μισθοδοσία τους από το Υπουργείο Παιδείας καθώς υπάρχουν καταγγελίες ακόμα και για χρωστούμενα δύο ετών σε κάποιες από αυτές.

Ο σχεδιασμός για το μέλλον

Τα σχέδια της Άννας Διαμαντοπούλου για το «έξυπνο σχολείο» δεν περιλαμβάνουν τις καθαρίστριες. Το «κόλπο» προβλέπει μετάταξη όλων των συμβασιούχων αλλά και των μονίμων στους δήμους έτσι ώστε να απαλλαγεί το υπουργείο από την υποχρέωση της μισθοδοσίας τους. Και όχι μόνον αυτό αλλά χωρίς να διασφαλίζεται η αναγνώριση της προϋπηρεσίας τους πράγμα που σημαίνει πως δεν αναμένουν καμία σοβαρή μισθολογική αναπροσαρμογή και ασφαλώς συνέχιση της ανασφάλιστης εργασίας στην οποία τις έχουν καταδικάσει επί χρόνια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Αντιδράσεις

Στις 10 Ιουνίου οι καθαρίστριες πραγματοποίησαν μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και απαίτησαν συνάντηση με την υπουργό Άννα Διαμαντοπούλου. Μέχρι σήμερα η υπουργός αρνείται έστω και να τις δεχτεί σχεδιάζοντας να επέλθει το οριστικό τέλος της σχολικής χρονιάς και το πρώτο κουδούνι της επόμενης να βρει τις καθαρίστριες υπαλλήλους των Δήμων.

Ανακοινώσεις καταδίκης των σχεδίων της υπουργού εξέδωσαν τόσο η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας όσο και το Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Η ΟΙΥΕ τονίζει ότι η καθαριότητα των σχολείων αποτελεί ευθύνη του Υπουργείου και απαιτεί να σταματήσει η «μαύρη» ανασφάλιστη εργασία των συμβασιούχων καθαριστριών με άμεση καταβολή των δεδουλευμένων τους (σχολικό έτος 2009-2010), την πλήρη ασφαλιστική τους κάλυψη, καθώς και τη διασφάλιση της εργασιακής τους συνέχειας,

Το Εργατικό Κέντρο ζητά από την Υπουργό να ορίσει άμεσα συνάντηση με βάση το Κοινό Υπόμνημα ΓΣΕΕ – ΟΙΥΕ – ΕΚΑ για την επίλυση των αιτημάτων των καθαριστριών ώστε οι λύσεις να είναι προς όφελος των εργαζομένων στην Καθαριότητα και στην ομαλή λειτουργία των Σχολείων.

Ζητείται επίσης να μην επιχειρηθεί εν κρυπτώ, εκ μέρους της υπουργού, η ψήφιση ουδεμίας τροπολογίας, η οποία θα αφορά τον κλάδο των καθαριστριών, τη στιγμή που δεν έχει μέχρι σήμερα προηγηθεί καμία διαβούλευση με τους εργαζόμενους.

«Το έξυπνο σχολείο οφείλει να είναι και καθαρό», καταλήγουν και οι δύο ανακοινώσεις.

Στο Κόκκινο (μερικές εξηγήσεις...)

2010-06-26T15:07:00.006+02:00

Με αφορμή το τέλος της «ραδιοφωνικής» σαιζόν, λίγο πριν τα μπάνια του λαού, ας δώσω μερικές εξηγήσεις σε όσους επί χρόνια συνομιλούσαμε από το Κόκκινο 105,5. Σε αυτούς χρωστάω μια πιο ρεαλιστική εξήγηση από το εύκολο: «Αποχώρησε επειδή βρήκε αλλού δουλειά». Πάμε λοιπόν:

Μετά την διατύπωση της θέσης ότι τα θέματά μας πρέπει να γίνουν πιο αιχμηρά και πιο κινηματικά και ότι πρέπει στο σταθμό να μιλά ο απλός κόσμος της Αριστεράς και όχι συνέχεια τα στελέχη, καταγράφηκα μάλλον ως «υπέρ του δέοντος Συριζαίος». Αργότερα, ήρθαν οι απειλές, όταν μίλησα για το «μάγκωμα» στην προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβριο. (Ήταν αλήθεια όμως, όσοι ήταν εκεί το ξέρουν).

Ένα μήνα μετά απομακρύνθηκα από την πρωινή ζώνη, την οποία ανέλαβε ο ίδιος ο διευθυντής Γιώργος Ανανδρανιστάκης για να μην υπάρχουν ανένταχτες παρεκκλίσεις…
Τους μήνες που ακολούθησαν ζήτησα επανειλημμένα να κάνω ρεπορτάζ για το αν και πώς υλοποιούνται οι αποφάσεις της συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την Ελλάδα. «Όχι» ήταν η μόνιμη απάντηση.

Τον Φεβρουάριο διάλεξα για προσωπικούς λόγους να μετακομίσω εκτός Αθηνών. Ζήτησα να στέλνω ηχογραφημένα ένθετα ρεπορτάζ με τις ιστορίες ανθρώπων που χαρακτήρισαν για 4 χρόνια την εκπομπή «Πίσω Σελίδες» και να συνεχίσω την ανανέωση του site του σταθμού, για την οποία ήδη εργαζόμουν και εκ του μακρόθεν. Βέβαια, πρότεινα μείωση του μισθού μου ζητώντας μόνο την παραμονή μου στο μισθολόγιο για να συνεχίσω να έχω ασφάλιση. Ο διευθυντής μου συμφώνησε και έτσι προχώρησα στην απόφασή μου.

Ο συνάδελφος, σύντροφος και συνδικαλιστής Δημήτρης Στούμπος, ως διευθύνων σύμβουλος, έκρινε πως η παραμονή μου «έβαζε σε κίνδυνο την επιβίωση του σταθμού».
Ο διευθυντής Ανανδρανιστάκης δήλωσε «ανήμπορος» να κάνει κάτι. Ο διευθυντής προγράμματος Βαγγέλης Βέκιος παρέμεινε για ακόμα μία φορά σιωπηλός.
Κι έτσι συμβιβάστηκε το διευθυντικό σύμπαν με τη θεωρία ότι το Κόκκινο κινδυνεύει από τα δικά μου ένσημα των 350 ευρώ. Προς στιγμήν ανησύχησα κι εγώ μήπως έβαζα σε κίνδυνο τα δικά τους διχίλιαρα…

Έστειλα γράμμα στο ΔΣ εξηγώντας πως δε ζητώ αργομισθία (όπως αρκετές που ευδοκίμησαν στο Κόκκινο) αλλά μέρος της δουλειάς που ήδη έκανα και που ξέρω πως μπορούσα να συνεχίσω. Δεν μπήκε στον κόπο να μου απαντήσει κανείς… Μέσα σε μία εβδομάδα ο κ. Αναδρανιστάκης είχε δώσει εντολή να με διαγράψουν από το μισθολόγιο. Ακόμα περιμένω τηλέφωνό του αν μπορεί να περιμένει ένα μήνα μέχρι να εξεταστεί το θέμα μου στο ΔΣ...

Σήμερα δουλεύω αλλού. Ανασφάλιστος. Εκείνοι λένε πως έφυγα μόνος μου. Όσοι άκουγαν την εκπομπή και το Κόκκινο ας σχηματίσουν τη δική τους γνώμη. Ο σταθμός μου χρωστάει ακόμα τα αναδρομικά, τα δώρα και τα επιδόματα που δικαιούμαι..

Καλό καλοκαίρι.

Η Εβίτα στην αγκαλιά του Καραγκούνη

2010-06-26T14:44:00.008+02:00

Μερικές φορές η ζωή κάνει ωραίες πλάκες.
Την Τρίτη το βράδυ η εθνική παίζει με τη Αργεντινή. Οι παίκτες γνωρίζουν ήδη πως αυτά που τους ενώνουν είναι πιο πολλά από αυτά που τους χωρίζουν. Και μόνο τα αρχικά ΔΝΤ φτάνουν….

Θα μπουν στο γήπεδο, με τα γαλανόλευκά τους και οι δύο (κι άλλη ομοιότητα), θα σφιχταγκαλιαστούν και την ώρα που θα ακούγονται οι εθνικοί ύμνοι θα κάνουν ένα ωραίο κωλοδάχτυλο προς την εξέδρα των επισήμων.
Μετά θα πιαστούν σε ζευγάρια, και θα χορέψουν ένα Τάγκο παθιασμένο, άντρας με άντρα, όπως το χόρευαν στα παλιά μπορντέλα του Μπουένος Άυρες κάνοντας επίδειξη για τα μάτια μιας Κάρμεν και μιας Μερσέντες. Μόνο που τώρα θα χορέψουν για μια Moody’s και μια Fitch.
Θα θυμηθούν χορεύοντας, δικτατορίες και ματωμένες συγκεντρώσεις. Θα ψιθυρίσει ο Μέσι ονόματα αγνοουμένων στο αυτί του Καραγκούνη. Θα βουρκώσει ο Τέβες στον ώμο του Κυργιάκου λέγοντας για τη μάνα του, που είχε βγει στο δρόμο με τις κατσαρόλες. Κι εκείνος για τη δικιά του, που της κόβουν δυο συντάξεις.

Κι ύστερα η μουσική θα γυρίσει σε ρεμπέτικο βαρύ.
Από αυτά που μιλάνε για τον πόνο του έρωτα και της απιστίας και μοιάζουν τόσο με το Τάγκο. Γρατζουνισμένες στροφές από τα μεγάφωνα του σταδίου για να χορέψουν μαζί ο Μάρκος με τον Πιατσόλα, η Εβίτα Περόν με την Έλλη Παππά, ο Χαριστέας με τον Μαραντόνα, ο Βιντέλα με τον Πατακό.
Στα μόνιτορ του σταδίου θα παίζουν οι «Μνήμες Λεηλασίας» του Σολάνας και τα «Πέτρινα Χρόνια» του Βούλγαρη και οι βουβουζέλες θα ψέλνουν ωσανά πηγαίνοντας από το «χέρι του θεού» στο «ο θεός να βάλει το χέρι του»…

Κι ύστερα θα αλλάξουν τα ζευγάρια και θα πέσει η Εβίτα στην αγκαλιά του Καραγκούνη και η Έλλη στα χέρια του Βιντέλα. Κι εκεί θα ξυπνήσουν με ένα οφσάιντ και μια κίτρινη κάρτα που θα τους βγάλει η ιστορία για όλους εκείνους που τους άφησαν να τους καταστρέψουν...

ΥΓ
Στο ματσάκι θα χάσουμε. Γιατί χρόνια τώρα, η πολλή φτώχεια πάει παρέα με την πολλή μπάλα. Και οι Αργεντίνοι την έχουν τη χρεοκοπία πιο πρόσφατη. Κάντε υπομονή όμως. Έρχεται η ώρα που θα το πάρουμε εμείς το Μουντιάλ...

Εγώ ψήφισα Ψαριανό

2010-06-26T14:39:00.007+02:00

Στις εκλογές του Οκτωβρίου ψήφισα στη Β’ Αθηνών και ένας από τους τέσσερις σταυρούς πήγε στον Γρηγόρη Ψαριανό. Έτσι, χωρίς πολλή σκέψη, επειδή τον γούσταρα ως ραδιοφωνατζή, επειδή μου άρεσε που δεν ήταν μέλος του κόμματος και κανενός κόμματος, επειδή τα έλεγε χύμα και είχα την αίσθηση ότι πρέπει πια ο ΣΥΡΙΖΑ να τα λέει χύμα, να γίνει αντισυμβατικός, να το παίζει και λίγο τρελός, να ρίχνει και κάνα καντήλι που και που…

Ο Γρηγόρης είναι σήμερα με αυτούς που λένε ότι ο κόσμος τους ψήφισε μέσω του ΣΥΡΙΖΑ ελπίζοντας ότι κάποτε δε θα υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ… Είναι με αυτόν που ανέλαβε να εκπροσωπεί τον ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή επιθυμώντας όμως τη διάλυσή του. Σήμερα και η δική μου ψήφος μπαίνει στο τσουβάλι όσων «ήξεραν τι ψηφίζουν» και (υποτίθεται) επικροτούν την κίνηση των Τεσσάρων.

Λάθος σύντροφε Γρηγόρη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα από τα εγχειρήματα που συγκίνησε εμένα και πολλούς άλλους σαν εμένα. Τον φανταζόμουν με πολύ μεγαλύτερο τσαμπουκά, σαν και τον δικό σου στο ραδιόφωνο. Τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ τον φανταζόμουνα στα πεζοδρόμια όταν πλακώνανε τους μετανάστες στη Σωκράτους και στον Άγιο Παντελεήμονα. Τον ονειρευόμουν επιβάτη στα καράβια για τη Γάζα, τον έβλεπα οδηγό που περνάει τα παράνομα διόδια χωρίς να πληρώσει, κατασκηνωτή στο κάμπινγκ κατά της εκτροπής του Αχελώου, διαδηλωτή που χαλάει τη σούπα των παρελάσεων στις εθνικές επετείους, ακτιβιστή που μπουκάρει με τη βουλευτική του ιδιότητα μέρα παρά μέρα στις φυλακές, χορευτή στο gay parade, υπερασπιστή των αστέγων ξαπλωμένο σε χαρτόκουτα στην Κλαυθμώνος, ποδηλάτη που χώνεται στο ΜΕΤΡΟ διεκδικώντας να βάλει το ποδήλατό του στα βαγόνια, καπνιστή στο αντιαπαγορευτικό φεστιβάλ, αντιεθνικιστή σε διαδήλωση υπέρ του δικαιώματος των Μακεδόνων να λέγονται όπως γουστάρουν.

Λίγα από αυτά έγιναν. Ίσως να φταίτε εσείς οι τέσσερις, ίσως και οι υπόλοιποι, ίσως να φταίω εγώ και η φαντασία μου, που πάντα με γελούσε…

Τη δική μου την ψήφο Γρηγόρη, βγάλτην από το τσουβάλι. Τα πιο μαλακά, τα πιο συναινετικά και πιο μέτρια δεν είναι για μένα.
Γιαυτό λέω πως ίσως τώρα που φύγατε, να τον δω τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως τον φανταζόμουνα.

Αλλιώς θα φύγω εγώ…

Επίθεση στο στόλο της ελευθερίας

2010-06-26T14:19:00.004+02:00

Ένα βίντεο αναδρομής στα γεγονότα της 31ης Μαϊου αλλά και στην επιτυχημένη απόβαση στη Γάζα τον Αύγουστο του 2008, που προβλήθηκε σε ειδική εκπομπή του TV Creta την επομένη της επιστροφής των πρώτων ελλήνων ακτιβιστών. (Στο βίντεο περιλαμβάνονται αποσπάσματα από την ταινία "Γάζα Ερχόμαστε" του Γ. Αυγερόπουλου και του Γιάννη Καρυπίδη).

Ακόμα, μαρτυρίες και τοποθετήσεις για την επιδρομή όπως καταγράφηκαν στην εκπομπή Πίσω Σελίδες, στον ΣΚΑΙ Κρήτης 92,1 fm

Πέτρος Γιώτης, Free Gaza Movement:

Μιχάλης Γρηγορόπουλος, ακτιβιστής - απαχθείς από το Ισραήλ:

Σοφία Σακοράφα, ανεξάρτητη βουλευτής:

Μαρία Ψαρά, δημοσιογράφος - απαχθείσα από το Ισραήλ:

Βάστα καπετάνιε…

2010-06-26T14:11:00.002+02:00

«Επί Νέας Δημοκρατίας μας έλεγαν γυρίστε πίσω, μας έβριζαν. Μπινελίκια σου λέω χοντρά. Τουλάχιστον όμως μας μιλούσαν. Ετούτοι εδώ ήταν εξαφανισμένοι…».

Την Τετάρτη που πέρασε βρέθηκα στο σπίτι του Ζαχαρία Στυλιανάκη, του καπετάνιου του «Ελεύθερη Μεσόγειος», που γύρισε με τους πρώτους έξι απελαθέντες από το Ισραήλ. Έχοντας κάνει και δικό του όνειρο πια το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας, ο άνθρωπος αυτός θυμάται και συγκρίνει την αντιμετώπιση που είχαν από τις ελληνικές κυβερνήσεις οι ακτιβιστές πάνω στα πλοία της ειρήνης που κουμαντάρησε. Συγκρίνει και διαλέγει εκείνους που τον έβριζαν. Δυστυχώς.

«Αυτοί, μια φορά μας μίλησαν μόνο, για να ρωτήσουν τη θέση μας» μου είπε. «Καλά κρασά. Εμείς βλέπαμε τους ισραηλίτες να έρχονται καταπάνω μας και από την Ελλάδα ρωτούσανε που είμαστε…»

Παράπονο έχει αλλά απορίες δεν έχει ο καπετάνιος. Ξέρει καλά πως το δικό του το όνειρο, όπως και όσων βρέθηκαν και θα βρεθούν στα πλοία για τη Γάζα, μπαίνει στις μυλόπετρες των διεθνών σχέσεων, των ισορροπιών δυνάμεων, της λογικής του εχθρού του εχθρού μας, που ξαφνικά έγινε φίλος μας. Σε αυτές τις μυλόπετρες μπήκαν και οι ζωές των αποκλεισμένων παιδιών της Γάζας, σε αυτές μπήκαν και οι νεκροί της τελευταίας πειρατείας.

Μέχρι και η «αριστερή» κυβέρνηση της Κύπρου ζήτησε και πήρε ανταλλάγματα από του Ισραηλινούς και έκλεισε την πόρτα στα πλοία της Ειρήνης. Και έτσι ακυρώθηκε (προς το παρόν) η σύνδεση της Χάιφας με τα κατεχόμενα. Η διπλωματία κέρδισε. Η δικαιοσύνη περιμένει τη σειρά της, εδώ και χρόνια.

Ο Γιώργος καταδικάζει αλλά συνεχίζει να προεδρεύει στη Σοσιαλιστική Διεθνή, με αντιπρόεδρο τον υπουργό Άμυνας του Ισραήλ κ. Μπάρακ, αυτόν δηλαδή που διέταξε να σκοτώσουν τους ακτιβιστές την Κυριακή. Η εικόνα του Δρούτσα που τρώει κράξιμο όταν πήγε να υποδεχτεί τους συλληφθέντες είναι η καλύτερη απάντηση σε όλα αυτά.

Ο καπετάνιος δεν περιμένει βοήθεια από τον ασύρματο. Τα ξέρει πια. Η μόνη βοήθεια είναι στην καρδιά τη δικιά του και του Πισσία και του Γιώτη και των υπολοίπων. Εκεί μόνο. Ετοιμάζεται ήδη για το επόμενο ταξίδι. Μου το είπε και τον πιστεύω.

Υ.Γ. Αυτός ο κύριος Δελαβέκουρας του υπουργείου Εξωτερικών έμαθε πόσοι είναι οι Έλληνες που συνελήφθησαν ή ψάχνει ακόμα;

*κρήτη: Κατερίνα, η πασοκτζού

2010-06-26T14:06:00.003+02:00

«Πρώτα πλήρωνα το ρεύμα της τοπικής του ΠΑΣΟΚ και μετά του σπιτιού μου», μου έλεγε η κυρία Κατερίνα από το Καστέλλι. «Πασοκτζού είμαι όλα μου τα χρόνια και πόνεσα και έτρεξα για το κόμμα. Και τώρα μας παίρνουν το Δήμο από το Καστέλλι».

Καλά, για το Δήμο στενοχωριέσαι, σκεφτόμουν εγώ από μέσα μου. Εδώ αποδεικνύεται πως πλήρωνες το ρεύμα του ΠΑΣΟΚ για να σπουδάσει ο Μαντέλης την κόρη του. Πλήρωνες εσύ το ρεύμα στο Καστέλι για να βλέπουν στην Αθήνα να υπογράφουν σωστά για τις προμήθειες του ΟΤΕ και του ΟΣΕ, πάντα κατά κει απ’ όπου είχαν έρθει οι μίζες.

Το πλήρωνε το ρεύμα η κυρία Κατερίνα, αλλά φως δεν είδε. Και σήμερα την πιάνει το παράπονο. Καλά οι κλεψιές, καλά οι μίζες, καλά τα σκάνδαλα. Εκεί δε μπορεί να κάνει τίποτα. Της έκοψαν και τα δώρα στη σύνταξη, χαλάλι κι αυτά… Αλλά να της χαλάσουνε το Δήμο;

Είναι παλιά «πασοκτζού» αυτή, θυμάται καλά. Θυμάται τον Αντρέα να λέει «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία» και βλέπει τώρα τον Γιώργο να μιλά για «διαβούλευση». Ποια διαβούλευση; Στο Καστέλλι τους είπαν να διαλέξουν, να πουν τη γνώμη τους για το χωροταξικό. Το Α ή το Β; Εκείνοι διάλεξαν το Α και το υπουργείο έκανε το Β. Ξεκάθαρα πράγματα. Η διαβούλευση ακόμα μια φανφάρα για πέταμα.

Σήμερα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στο Καστέλλι είναι κλειστά. Κατέβηκαν στο Ηράκλειο και παρέδωσαν τα κλειδιά στα κεντρικά της νομαρχιακής. Μαζί με μερικά αυγά στα τζάμια. «Και πόσο παίρνει ρε παιδιά στο Καστέλλι το ΠΑΣΟΚ», τους ρωτάω. «Ίσα με 68,3» μου λένε.

Και η κυρία Κατερίνα εκεί, πασοκτζού. Πάντα με πλουμιστά λόγια τη στόλιζαν. Ξεκίνησε από κυρίαρχος λαός κι έγινε τιμημένα γηρατειά. Κι εκείνη εκεί, ΠΑΣΟΚ.

Συμπάθα με αν τις διαβάσεις αυτές τις γραμμές κυρία Κατερίνα, αλλά μου θύμισες την ταινία με τον Κωνσταντάρα ναύαρχο που τον νόμιζαν για πνιγμένο και κατασπάραζαν το βιος του. Και στο μνημόσυνό του, μέσα στα πλουμιστά λόγια, ανάμεσα στα «αξιομακάριστε» και «αξιομνημόνευτε» βρέθηκε ένας μόνο, πραγματικός φίλος, να πει «ήσουν καλός, ήσουν χρυσός, αλλά ήσουν μεγάλο κορόιδο». Συμπάθα με κυρία Κατερίνα, κι εγώ σα φίλος σου στα λέω.

Από τον Γρηγόρη Λαμπράκη στον Σοσιαλισμό

2010-05-29T11:10:00.012+02:00

Δύο ραδιοφωνικά εικοσάλεπτα αφιερωμένα στον σοσιαλισμό. Τη μέρα που τα ξέρασε όλα ο Μαντέλης, τη μέρα που θυμόμασταν τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τη μέρα που οι Ευρωπαίου σοσιαλιστές τρώγαν και πίναν στο Ηράκλειο, τη μέρα που η σοσιαλιστική αστυνομία λειτουργούσε ως υπάλληλος μιας κοινοπραξίας δέρνοντας κόσμο μέσα στο σπίτι του στα Χανιά. Και να σκεφτείς ότι γλιτώσαμε από τη βαρβαρότητα…

Πρωταγωνιστούν ακόμα:
Ένας σοσιαλιστής περιφερειάρχης Υγείας που έλυσε τα πάντα και του περίσσεψε το κτίριο μιας κατάληψης στην πόλη, ένας σοσιαλιστής πρωθυπουργός που πέτυχε δύο στα δύο με τα τότε «δεξιά του χέρια», τέσσερις πέντε σοσιαλιστές που θέλουν να γίνουν περιφερειάρχες Κρήτης, και μια κυρία αγνή πασοκτζού που πλήρωνε πρώτα το ρεύμα στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και μετά το δικό της.
Α, και μια Ντόρα που βγήκε από τα ρούχα της (μεταφορικά) όταν άκουσε για τον Μαντέλη...

27.05.10

28.05.10

Κάπου έχει φωλιά…

2010-05-24T21:54:00.001+02:00

Μαθαίνω πως με τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών είναι και πάλι χαρούμενες η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ. Η πρώτη, αν και ψαλιδίστηκε, δεν έχασε την πρωτιά και η δεύτερη σημείωσε μεγάλη άνοδο, και μάλιστα σε μια περίοδο που το κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση και παίρνει σκληρά μέτρα.

Καταλαβαίνω την αποχή, καταλαβαίνω το σιχτίρισμα όλων (και των αριστερών) φοιτητικών παρατάξεων, καταλαβαίνω την ψήφο σε κάθε αριστερό σχήμα ως (ίσως) μια κάποια διέξοδο. Όλες αυτές τις τόσο διαφορετικές στάσεις τις κατανοώ. Την ψήφο στα δύο «κυβερνητικά» καθρεφτίσματα της πολιτικής ζωής δεν την πιάνω και να με συγχωράτε.

Κάτι πρέπει να έχει γοητεύσει τους πιτσιρικάδες αυτούς.
Ίσως που γλιτώσαμε τη βαρβαρότητα και καρφωθήκαμε γυμνοί στον προεξέχοντα σοσιαλισμό, ίσως που κόπηκε ο 13ος και 14ος μισθός του πατέρα τους, ίσως που έχασαν λίγη από την εθνική του κυριαρχία, ίσως η ευσυνειδησία της Γκερέκου, ίσως το σχέδιο της Άννας για την Παιδεία. Κάτι διάολε, τους έχει γοητεύσει, τους έχει μαγνητίσει προς την ΠΑΣΠ.

Οι άλλοι μισοί είναι ακόμα με την ανάμνηση από το Βατοπέδι, από τη Siemens, από τους Κουμπάρους και από τον νόμιμο και ηθικό Βουλγαράκη που έκανε ρίμα με το «γάμ.. τον π… τον Γιωργάκη» σε μια από τις μνημειώδεις συγκεντρώσεις τους. Ωραία χρόνια…

Αναρωτιέμαι αλήθεια, τι τους γοητεύει εκεί. Η εξουσία που μαγνητίζει, η δική τους διαπλοκή, που είναι προ των πυλών, η συμφοιτήτρια που είναι κόμματος. Να γίνω κι εγώ μέλος του κόμματος...

Κάτι γίνεται παιδιά. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ παντού. Ο διπλανός, ο συνάδελφος, ο γείτονας, ο από πάνω, ο από κάτω. Ζουν ανάμεσά μας, κάπου έχει φωλιά… Απογοητευμένοι κι αυτοί. Εκείνοι είναι που φωνάζουν πως «όλοι ίδιοι είναι», «να πληρώσουν αυτοί που κλέψαν» και «να τα πάρουν από τους πλούσιους». Και μετά ψηφίζουν ΠΑΣΠ και ΔΑΠ.. Εκτός αν φτάνει μια εκδρομή και μια συναυλία του Τσαλίκη για να σε κάνουν να αλλάξεις γνώμη.

Φτάνει πια με τα χάδια στους πιτσιρικάδες. Φταίνε κι αυτοί. Τώρα που φτάσαμε εδώ ας το πάρουν στα χέρια τους το πράγμα.

Αλλιώς ας μείνουν κατ’ εικόνα και καθ΄ ομοίωση..

Η Τζούλια, η Ντούβλη και συ...

2010-05-21T08:41:00.003+02:00

Μερικές τουριστικές σκέψεις, τώρα που έφυγε και η Γκερέκου και το μόνο έργο της στον τουρισμό θα είναι αυτό το dvd με σένα πρωταγωνιστή.

Συγγνώμη εξ αρχής. Ο τίτλος δε συνάδει με το ύφος της στήλης ούτε με του Δρόμου πολύ περισσότερο. Αλλά δεν κρατήθηκα. Η είδηση, αν δεν την ακούσατε, έχει ως εξής… Ο ΕΟΤ ετοιμάζει dvd για να διαφημίσει τον ελληνικό τουρισμό στις ΗΠΑ και πρωταγωνιστής θα είναι ο Γιώργος Παπανδρέου.

Να τους πεις για τη χώρα που έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία και κυβερνάται από το ΔΝΤ. Για τη χώρα που τα κανάλια έπεισαν τον κόσμο ότι είναι πιο σημαντικό να περνάνε καλά οι τουρίστες παρά οι υπήκοοί της. Για τη χώρα που αφαιρεί μισθούς από τους πολίτες της για να αγοράσει όπλα. Να τους πεις πως μπαίνουμε πια στον ίσιο δρόμο. Πάνε πια τα «γκρικ σουβλάκι - γκρικ καμάκι», παρελθόν, μαζί με τα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ» του μπαμπά.

Όπως οι σταρλετίτσες, που δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτα στη ζωή τους και το έριξαν στο πορνό. Έτσι κι εσύ. Αφού δεν κατάφερες να σώσεις τη χώρα και δεν τολμάς ούτε καν να διερωτηθείς αν αυτό που έφτιαξες είναι «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», το ‘ριξες κι εσύ στα dvd. Να το δείξεις στο video τι μας κάνουν οι αμερικανογαλλογερμανοί. Εκεί να δεις πορνό. Παρά φύσιν…

Και για ποιον τουρισμό θα τους πεις ρε μπαγάσα; Τον τουρισμό των κλειστών μουσείων, της κρατικής ανοργανωσιάς, της εκμετάλλευσης των υπαλλήλων στα ξενοδοχεία – κάτεργα ή των γιγαντιαίων παρανομιών στους αιγιαλούς που δεν τις βάζει η δική σου φαντασία ότι συμβαίνουν, αφού εξαντλήθηκες στο γκρέμισμα ενός εγκαταλειμμένου σκυλάδικου;

Να τους πεις ακόμα και για τους πρώην συμβασιούχους της Ολυμπιακής που ξεφόρτωναν τις βαλίτσες των αμερικάνων στο αεροδρόμιο τα καλοκαίρια και τους απέλυαν το χειμώνα. Και τώρα τους ζητάει πίσω ο ΟΑΕΔ τα επιδόματα ανεργίας που έπαιρναν. Χωρίς να ντρέπονται, οι αθεόφοβοι...

Υ.Γ.
Και μια απορία τουριστική, προς ΜΜΕ: Είδα και διάβασα πολλές φορές την Πέμπτη για τα δύο κρουαζιερόπλοια που ταλαιπωρήθηκαν οι επιβάτες τους από την απεργία των πληρωμάτων των ρυμουλκών. Άκουσα πολλές φορές για το πλήγμα στον τουρισμό, για τη χώρα που εκτίθεται κτλ κτλ
Αλλά έτσι, για τα μάτια του κόσμου ρε συνάδελφοι και μόνο: Αυτά τα έρμα τα πληρώματα ΓΙΑΤΙ απεργούσαν; Μπορεί να έχουν άδικο, να καταστρέφουν τον τουρισμό και να βρωμάν τα χνώτα τους. Αλλά ΓΙΑΤΙ απεργούσαν;
Γαμώ τη δεοντολογία μου γαμώ

Δημοσιεύθηκε στον Δρόμο στις 15 Μαϊου 2010

*κρήτη: Ο θάνατος του εμποράκου

2010-05-17T10:21:00.007+02:00

Πέντε λουκέτα, μόνο σε μία γειτονιά, μέσα σε ένα μήνα

Το Καμαράκι, είναι μια γειτονιά του Ηρακλείου που αποτυπώνει με τον πιο τραγικό τρόπο την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά την ώρα που το μεγάλο κεφάλαιο συνεχίζει και εν μέσω κρίσης την επίθεσή του στους μικρούς εμπόρους. Στην περιοχή αυτή, πίσω από την κεντρική αγορά της Καλοκαιρινού, πέντε εμπορικά καταστήματα, το ένα δίπλα στο άλλο, έχουν στη βιτρίνα τους ένα ενοικιαστήριο.

«Και τα πέντε έκλεισαν μέσα σε ένα μήνα» μας λέει μια διπλανή καταστηματάρχης που διατηρεί με νύχια και με δόντια το μαγαζί της με υφάσματα και είδη προικός. «Δεν ξέρουμε από πού να φυλαχτούμε, κάνουμε όσο καλύτερες προσφορές μπορούμε για να κρατηθούμε στην αγορά» συμπληρώνει.

Ο αντιπρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Ηρακλείου Βύρωνας Δοκιμάκης τονίζει πως απαιτείται άμεση λήψη γενναίων μέτρων από το κράτος για τη διάσωση των μικροεμπόρων. «Να επιβάλλουν στους ιδιοκτήτες τη μείωση των ενοικίων» τονίζει, αναφέροντας πως οι πρόσφατες ρυθμίσεις για το ενοικιοστάσιο είναι απλώς «ασπιρίνες»

Η γειτονιά στο Καμαράκι δείχνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο το πρόβλημα. Ο δρόμος έχει ερημώσει, πέντε μαγαζιά κλειστά και ακόμα ένα στα κλεισίματα αφού η επιγραφή «διάλυση τιμών» προμηνύει τα χειρότερα. Δεν είναι όμως η μόνη περιοχή. Ακόμα και στην διπλανή λεωφόρο Καλοκαιρινού, την «Πανεπιστημίου» του Ηρακλείου, κάθε πέντε - έξι μαγαζιά συναντάς ένα ενοικιαστήριο. Τα ίδια και στη Δαιδάλου, τα ίδια και στους υπόλοιπους δρόμους του κέντρου.

Κερασάκι τα Εμπορικά Κέντρα

Το τελειωτικό χτύπημα στο μικροεμπρόριο δίνεται από τους «γίγαντες» της αγοράς που πλέον πολιορκούν τους αρμόδιους φορείς της πόλης για να πάρουν άδεια ίδρυσης τεράστιων εμπορικών κέντρων. Με νύχια και με δόντια «κράτησε» ο εμπορικός σύλλογος τη σχετική απόφαση στο Νομαρχιακό Συμβούλιο προ ημερών, όταν ένας μεγαλοεργολάβος ζητούσε να περικυκλώσει την πόλη με δύο τεράστια εμπορικά κέντρα, ένα στα δυτικά και ένα στα ανατολικά του Ηρακλείου. Η τρίμηνη παράταση που του δόθηκε απλά καθυστερεί μια ήδη προδιαγεγραμμένη εξέλιξη. Σε λίγες εβδομάδες ανοίγει και το Praktiker έτοιμο να «αφανίσει» τα αντίστοιχα μαγαζιά χρωμάτων, σιδηρικών και επίπλων.

«Κάποιοι είδαν το Ηράκλειο ως το σύγχρονο Ελ Ντοράντο» μας λέει ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Μανόλης Κουμαντάκης. «Επιθυμούν εν μέσω κρίσης να δημιουργήσουν ολιγοπωλιακές καταστάσεις στην αγορά έτσι ώστε να επιβιώσουν μόνο οι μεγάλοι και οι μικροί να σβήσουν» προσθέτει, ενώ στη συνεδρίαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου η νομάρχης Βαγγελιώ Σχοιναράκη ανέφερε: «Δεν μπορούμε μονίμως να λέμε όχι σε όσους θέλουν να επενδύσουν. Θα πρέπει και οι έμποροι να τρέξουν με ταχύτερο ρυθμό για να προλάβουν τις εξελίξεις στην αγορά…»

Να τρέξουμε, απαντούν εκείνοι, τρέχουμε ήδη, αλλά με τι δυνάμεις και σε πόσο άνισο αγώνα; Μια σκέψη που έχει μπει ήδη στα σκαριά είναι ο συνασπισμός πολλών μικρών εμπόρων σε ένα πολυμετοχικό σχήμα για τη δημιουργία μιας εμπορικής κοινοπραξίας ως απάντηση στην κρίση.

Όσοι από αυτούς προλάβουν να συμμετάσχουν βέβαια.. Τα ενοικιαστήρια στις βιτρίνες του Ηρακλείου αυξάνονται…

«Βγάζουμε λεφτά στην πλάτη της Ελλάδας»

2010-05-12T11:53:00.003+02:00

Ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, επικεφαλής των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, μιλά για το ελληνικό πρόβλημα. Μιλά για το επιτόκιο δανεισμού, για τους εξοπλισμούς για όλα. Μέσα σε έξι λεπτά ο κύριος αυτός λέει όλη την αλήθεια για τη στάση της Ευρώπης έναντι της Ελλάδας.

(Ξανα)είδα τον Βγενόπουλο

2010-05-05T23:07:00.007+02:00

Έγραφα την περασμένη εβδομάδα για την έπαρση και τον απροκάλυπτο λόγο του Ανδρέα Βγενόπουλου. Μόλις πριν 10 μέρες με το ύφος του ευεργέτη. Είχε προηγηθεί η συνέντευξή του στην τηλεόραση με το ρόλο του τιμητή των πάντων. Ένας επιχειρηματίας στο απόγειο της δημοσιότητας με τα φλας και τις κάμερες να τον αναζητούν σε κάθε του κίνηση…

Όταν είσαι στο απόγειο όμως, η πτώση κάνει μεγαλύτερο θόρυβο. Το βίντεο με τις βρισιές του κόσμου έκανε τον γύρο του Internet αλλά δεν έφτασε στα τηλεοπτικά δελτία. Και δεν περίμενα να φτάσει, το σύστημα δουλεύει κανονικά βλέπετε…

Αλλά, η ουσία δεν αλλάζει. Η εικόνα ενός ανθρώπου φοβισμένου, κρυμμένου πίσω από ένα τείχος μπράβων και αστυνομικών να αποχωρεί από τον τόπο της τραγωδίας. Ο πρόεδρος της MARFIN ξέρει πως πρέπει να δώσει απαντήσεις στον κόσμο αυτό για πολλά πράγματα. Στον κόσμο που μαζί με την οργή για τους φυσικούς αυτουργούς, τους δολοφόνους δηλαδή (γιατί περί τέτοιων πρόκειται ας μην κρυβόμαστε) φώναξε και πολλά «γιατί», αποδέκτης των οποίων ήταν η διοίκηση της τράπεζας.

- γιατί ήταν ανοιχτή η τράπεζα την ημέρα της απεργίας;
- γιατί ήταν εκεί οι εργαζόμενοι; Ήταν όλοι απεργοσπάστες ή εξαναγκάστηκαν να βρίσκονται στις θέσεις τους;
- γιατί δεν έκλεισε το συγκεκριμένο υποκατάστημα εφόσον γνώριζαν ότι ήταν πάνω στη διαδρομή της πορείας;
- γιατί δεν επέτρεψαν στους εργαζόμενους να φύγουν νωρίτερα όταν το ζήτησαν αφού έβλεπαν ότι θα γίνουν στόχος;

Η MARFIN βιάστηκε να βγάλει ανακοίνωση με το γνωστό ύφος Βγενόπουλου, κάνοντας κατά μέτωπο επίθεση. Μόνο που όταν λέει πως «από τύχη δεν είχαμε θύματα σε αντίστοιχες περιπτώσεις» παραδέχεται αυτό ακριβώς που καταλαβαίνουμε όλοι. Ότι και η τράπεζα γνώριζε πως οι άνθρωποι που κράτησε εκεί να δουλεύουν διέτρεχαν μεγάλο κίνδυνο.

Και τώρα ο κύριος Βγενόπουλος με προφίλ «τσαλακωμένο» να δέχεται αντικείμενα και βρισιές από το πλήθος, σε ένα βίντεο που δε θα παίξει στα κανάλια. Σε ένα βίντεο που αν το βάλεις δίπλα στο άλλο, της προηγούμενης εβδομάδας, όπου μας παρακινούσε να πίνουμε γάλα Δέλτα και να καταθέτουμε στη MARFIN βλέπεις καθαρά τις δύο όψεις ενός συστήματος ήδη ξεπεσμένου.

Το σύστημα όμως έχει την ικανότητα να ισιώνει πολύ γρήγορα τις «τσαλακωμένες» εικόνες. Αρκεί να ρίχνεις καλό διαφημιστικό budget στην αγορά...

*κρήτη: Είδα τον Βγενόπουλο…

2010-05-04T23:23:00.007+02:00

Το δόγμα Βγενόπουλου για τη ζωή...

Την εβδομάδα που πέρασε είχα την ανέλπιστη τύχη να γνωρίσω από κοντά τον Ανδρέα Βγενόπουλο. Ήρθε στα Χανιά για να παρουσιάσει την δρομολόγηση ενός από τα καράβια του στη γραμμή προς Πειραιά. Έδωσε συνέντευξη Τύπου μέσα στο πλοίο και όπως συνηθίζουμε να λέμε εμείς οι δημοσιογράφοι «μίλησε για όλους και για όλα».

Τυπικός κεφαλαιοκράτης, συνεπής όσο λίγοι στο ρόλο του εκεί, στην αντίπερα όχθη. Κυνικός και αγοραίος όπου χρειαζόταν, ενσάρκωσε τον νέο ρόλο, το νέο ύφος των εκπροσώπων της τάξης του για την περίοδο της κρίσης.

Χωρίς προσχήματα και περιστροφές μίλησε για επιχειρηματικότητα και για κέρδη, κατήγγειλε τους συνδικαλιστές ότι «δαιμονοποιούν» τους όρους κέρδος και υπερκέρδος. Κατηγόρησε τους εργαζόμενους της πρώην Ολυμπιακής ότι επέλεξαν να τεμπελιάσουν αντί να δουλέψουν για αυτόν. Ζήτησε από τους Κρητικούς να τον αγαπήσουν και να ταξιδεύουν με το πλοίο του για να τον πείσουν ότι αξίζει τον κόπο να βάλει και άλλο καράβι, από το Ρέθυμνο αυτή τη φορά.

Δε διστάζει να εντάξει στο λόγο του λέξεις όπως «κλέφτες» και «τεμπέληδες», πράγμα σπάνιο για ανθρώπους σαν κι αυτόν, τουλάχιστον δημοσίως. Λέξεις που τις ακούς και στο δρόμο καθημερινά. Λέξεις που τον κάνουν έναν από μας. Δηλώνει φορολογούμενος πολίτης εξάλλου σαν και μένα και σαν και σένα…

Ο κύριος αυτός λέει τα πράγματα ξεκάθαρα. «Οι συνδικαλιστές πρέπει πρώτα να αγωνιούν αν θα αποσβέσει το αφεντικό τους την επένδυση που έκανε ώστε να έχουν και τον άλλο μήνα μισθό». Αυτό είναι η ανάπτυξη.

Λοιπόν, από δω και πέρα καμία δικαιολογία, κανένα πρόσχημα… Τα πράγματα θα λέγονται κατάμουτρα και θα νομίζεις πως αυτός που στα πετάει καταπρόσωπο είναι μαζί σου, το κάνει για το καλό σου.

Αστειεύθηκε προς το τέλος και μας περιέγραψε πώς πρέπει να είναι μια τυπική μέρα ενός Χανιώτη. «Να ξυπνάει το πρωί και να πίνει γάλα ΔΕΛΤΑ, να περνάει από τη Marfin για να ελέγξει τον λογαριασμό του, να κολατσίζει ένα κρουασάν Seven Days, να τρώει το μεσημέρι στα Goodys ή στα Everest, να βάζει το αυτοκίνητό του στο νέο καράβι για τον Πειραιά και να παίρνει την επόμενη πτήση της Ολυμπιακής για την Αθήνα». Κάποιοι από πίσω χειροκρότησαν ενθουσιασμένοι…

Μπορώ να ζω και για σας αν θέλετε, σκέφτηκα…
Αλλά δεν το είπα…