Κάθε εβδομάδα φτιάχνεται και από ένα μέτωπο. Και κατά μία διαβολεμένη σύμπτωση όλα είναι κατά του μνημονίου. Οι δημιουργοί τους εξαγγέλλουν ότι θα προσπαθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις για την ενότητα μπροστά στην καταιγίδα. Και καλούν σε πανστρατιά μέσα από το δικό τους μέτωπο.
Μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι έχουν χαλάσει όλων τα τηλέφωνα και από κακή τύχη δεν άκουσαν ή δεν έμαθαν ο ένας για το μέτωπο που έφτιαξε μόλις λίγες μέρες πριν ο άλλος.
Και μετά αρχίζει η πρώτη μάχη κάθε μετώπου, να απορροφήσει στους κόλπους του τα υπόλοιπα, ή τουλάχιστον ένα από τα υπόλοιπα.
Σοβαρευτείτε. Όλοι.
Χασκογελούν οι Monty Pythons μέσα από τα κουτιά των dvd όποτε περνώ από μπροστά τους στο ράφι. Ψιθυρίζουν πίσω απ’ την πλάτη μου τους διαλόγους από τη Ζωή του Brian.
Είναι η πρώτη φορά που υπουργός Παιδείας δεν πήγε στο Πολυτεχνείο για να καταθέσει στεφάνι. Δε χρειαζόταν εξάλλου. Η κ. Διαμαντοπούλου προσπάθησε να γυρίσει την κατάσταση. Να φανεί ότι ελέγχει εκείνη το παιχνίδι. Μας είπε πως δε θέλει να πάει στο Πολυτεχνείο, πως προτιμά αντί για στεφάνι να καταθέσει την αλήθεια. Μα η αλήθεια είναι όχι πως δε θέλει, αλλά πως δε μπορεί να πάει στο Πολυτεχνείο. Όπως δεν μπορούν να πάνε οι βουλευτές στην παρέλαση.
Μας μίλησε για «μειοψηφίες» που πρέπει να απομονωθούν ηθικά και πολιτικά. Εννοούσε τους φοιτητές που δεν επέτρεψαν στα μέλη της ΠΑΣΠ να καταθέσουν στεφάνι λέγοντάς τους πως όσοι στηρίζουν το Μνημόνιο δεν έχουν καμιά θέση στην επέτειο. Και όντως δεν έχουν. Κι ας φαίνεται σκληρό αυτό.
Ούτε καρφίτσα δεν πέφτει τώρα τελευταία στις αίθουσες που διοργανώνονται πολιτικές συζητήσεις, οικονομικές αναλύσεις για το χρέος και παρουσιάσεις βιβλίων για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Ο κόσμος διψά για «άλλες λύσεις». Ποιος θα φανταζόταν πριν μερικά χρόνια όρθιους, καρφωμένους επί δύο ώρες σε παρουσίαση βιβλίου ενός καθηγητή ευρωπαϊκών θεσμών; Αν όμως ο τίτλος του βιβλίου είναι «Πειραματόζωο η Ελλάς», τότε το πράγμα αλλάζει.
Μπορεί όλοι αυτοί που ψάχνονται, που χειροκροτούν με θέρμη όποτε ανεβαίνουν οι τόνοι από τον ομιλητή, τελικά να φεύγουν από την αίθουσα και να ξαναψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Αλλά η παρουσία τους και μόνο είναι ενδεικτική για όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες. Γενικώς κάτι κινείται, υπάρχει μια μυρωδιά αλλαγής στις αίθουσες αυτές. Με ονόματα στα πάνελ που μέχρι πρότινος δε συγκινούσαν τις μάζες.
Μαριάς, Καζάκης, Λαπαβίτσας, Βαρουφάκης, Κασιμάτης, Κουβελάκης, Λαπατσιώρας, και μπόλικοι άλλοι, παγκοίνως άγνωστοι (και ας με συγχωρήσουν) για το ευρύ κοινό μέχρι σήμερα.
Ίσως αυτό το σημείωμα να μην έχει προλάβει τις εξελίξεις στην Ελευθεροτυπία. Όπως και πολλά άλλα κείμενα του γραπτού Τύπου δεν προλαβαίνουν τις εξελίξεις με όσα γίνονται τις τελευταίες ημέρες.
Ήδη οι εργαζόμενοι της Χ.Κ. Τεγόπουλος αποφάσισαν απεργία, όντας τρεις μήνες απλήρωτοι και ήδη τους ανακοινώθηκε πως μετά την ακύρωση του δανείου από την ALPHA δεν υπάρχει δυνατότητα συνέχισης της έκδοσης.
Είναι πολλοί που θα χαρούν αν κλείσει η Ελευθεροτυπία. Θα είναι μια ηχηρή νίκη του συστήματος που θεωρεί την κρίση μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να καθαρίσει με αρκετούς που του μπαίνουν στη μύτη.
Και εκεί μέσα υπάρχουν μπόλικοι που του μπαίνουν στη μύτη για τα καλά. Δε λέω για τη διοίκηση. Κάθε διοίκηση, κάθε μεγάλου μέσου ενημέρωσης είναι έτσι κι αλλιώς μέρος του συστήματος, είτε το θέλει είτε όχι.
