Συγνώμη από τους «Ταχρείους»

Και τώρα που οι πλατείες άρχισαν να γεμίζουν, τώρα που το πλήθος έγινε τόσο που να ξεπερνά τη δική μας κακομοιριά, τώρα που διαδήλωσαν οι «δεκάδες χιλιάδες διψασμένοι για πραγματική δημοκρατία» όπως έγραφε η Αυγή την Πέμπτη, ε τώρα, νομίζω ήρθε η ώρα να ζητηθεί μια μεγάλη συγνώμη από αυτούς που ονομάστηκαν «Ταχρείοι».
Όχι γιατί το χρειάζονται, αλλά γιατί εμείς χρειαζόμαστε καλύτερους λογαριασμούς μεταξύ μας και γιατί όλοι αυτοί που μαζεύονται εκεί έξω μας έχουν κυριολεκτικά χεσμένους. Είναι πραγματικά η τελευταία τους σκοτούρα αν θα τα βρούμε, αν τα βρήκαμε και αν αποφασίσαμε τον τρόπο της πάλης μας και τις μεταξύ μας σχέσεις. Και επειδή μυρίζει κάτι σπουδαίο στο Σύνταγμα, στο Λευκό Πύργο, στην Πάτρα, στο Ηράκλειο, στο Βόλο και σε όλη την Ελλάδα, είναι κρίμα να το βλέπεις από τη γρίλια με έναν κρυφό θαυμασμό αλλά και ζήλια.
Βγες μωρέ και απόλαυσέ το, εκεί, κάτω από τη βροχή, μέχρι το μεδούλι, χωρίς ισορροπημένους συσχετισμούς και κρατημένες πισινές.
Για φαντάσου, πριν από μερικούς μήνες τσακωνόμασταν για μερικές ώρες παραμονής στο Σύνταγμα και σήμερα έχει στις πλατείες στημένα αντίσκηνα. Είναι και τόσο γοητευτικό και λυτρωτικό ίσως να σε ξεπερνούν τα γεγονότα. Να σε παίρνουν και να σου δίνουν μια, έτσι ένα «χοπ» και να βρίσκεσαι από  πάνω, στη λιακάδα. Και να βλέπεις πόσο άδικα και άσκοπα εγκλωβισμένος ήσουνα εκεί κάτω να τρώγεσαι με τα ρούχα σου.
Είναι τόσο μα τόσο μαγικά απλό.
Μια συγνώμη χρειάζεται μόνο.

Κόφτε το

Είναι εξόχως δελεαστική η υπόθεση Στρος Καν για να γεμίσεις μια στήλη. Ένας καταπιεστής των λαών και μια καμαριέρα φτάνουν για να φύγει και πάλι η συζήτηση από αυτά που καίνε και από αυτά που έτσι κι αλλιώς, με αυτόν ή χωρίς, έχει επιβάλει και θα επιβάλει το ΔΝΤ στις ζωές μας.
Είναι αλήθεια πως ένα μειδίαμα κρυφό απλώθηκε από την Αργεντινή ως την Ελλάδα και από την Αφρική ως την Ανατολική Ευρώπη για τον συγκεκριμένο κύριο και για όσα συμβολίζει. Από όπου πέρασε το ΔΝΤ, μια απροσδιόριστη ικανοποίηση και ένα «ααχ» από εκείνα που κάνουν οι γυναίκες στις γειτονιές σέρνοντας τις άκρες των δακτύλων τους στο στέρνο τους προς τα κάτω, σα να ήπιαν ένα ζεστό ποτό, βάλσαμο για τα σωθικά τους. 
Επί της ουσίας δεν αλλάζει τίποτα όμως. Το ξεσκέπασμα ενός «άτακτου» προέδρου μπορεί να σημαίνει ότι και ο βασιλιάς είναι γυμνός (στην κυριολεξία) αλλά σε αυτή την περίπτωση,  αυτοί αλλάζουν τον βασιλιά και απλά συνεχίζουν.
Μεγάλη κουβέντα στήθηκε στα δικά μας παράθυρα για το τί αλλάζει για την Ελλάδα η σύλληψη του Στρος Καν και αν αυτό θα μας βγει σε καλό ή σε κακό. Τρίχες, λέω εγώ.
Μπορεί ο κύριος που έλεγε ότι η Ελλάδα είναι βουτηγμένη στα σκατά να παίρνει εκεί σήμερα το μπάνιο του αλλά γιατί, στο θεό σας, να αλλάζει κάτι για την Ελλάδα;  
Και τέλος πάντων, όταν ρωτάς αν αλλάζει κάτι προς το χειρότερο, πάει να πει πως μέχρι τώρα ήσουνα καλά; Γιατί, μέσες άκρες, ο Στρος Καν κοντεύει να παρουσιαστεί ως «φίλος» της Ελλάδας, ως σοσιαλιστής που τα έβαζε με τις αγορές και πάλευε για τις φτωχές χώρες του φτωχού νότου.
Η καμαριέρα τη γλίτωσε αλλά τη νοημοσύνη μας την έχουν στριμώξει για τα καλά και από μπρος και από πίσω μου φαίνεται.
Απλά κόφτε το. Ο τύπος έχει να τα βρει με τη Δικαιοσύνη, με την καμαριέρα και φυσικά με την κυρά του στο σπίτι. Κι εμείς έχουμε να τα βρούμε με τις μισές συντάξεις, με τους μισούς μισθούς και τα ολόκληρα και αναθεωρημένα μνημόνια. Και με τη «συναίνεση»  που πάντα στα δύσκολα γίνεται της μόδας.
Καμία συναίνεση, απολύτως. Στο δρόμο με φωνές. Έτσι, όπως η καμαριέρα... 

Στα μαύρα

Σα να βάλθηκαν να μας αφήσουν όλοι μαζί τούτες τις μέρες που ο άνεμος μας κυνηγά. Και ο Λάκης Σάντας και ο Θανάσης Βέγγος και ο Νίκος Παπάζογλου και ο Μανώλης Ρασούλης. Και ο αγωνιστής Μιχάλης Περιστεράκης και ο Ιάκωβος Καμπανέλης λίγο πριν.
Σα να λένε «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας όπως τα κάνατε». Και πάνε για τις δικές τους κομπανίες, για τους δικούς τους θιάσους και για να υψώνουν τις δικές τους σημαίες.
Και γέμισε κηδείες ξαφνικά το τηλεοπτικό πρόγραμμα ανάμικτες με τη νέα δόση του δανείου και τις αποκαλύψεις για την προσυμφωνημένη έλευση του ΔΝΤ.
Κι ο Σάντας εκεί με τη σημαία υψωμένη, κι ο Βέγγος με το πικρό χαμόγελο για μας που μένουμε εδώ πίσω. Για μας που ώρες ώρες ούτε το χαμόγελο δε μας περισσεύει πια.
Το ακούω συχνά τα κάλεσμα στους πνευματικούς ανθρώπους να πάρουν θέση, να βοηθήσουν στη δύσκολη κατάσταση. Και εγώ το έχω πει και το έχω γράψει παλιότερα.
Εδώ που τα λέμε όμως, γιατί να πάρουν θέση και ποιος είναι έτοιμος να τους ακούσει. Αναρωτιέμαι γιατί δεν ήξερα καλά καλά το πρόσωπο του Σάντα. Πόσοι από αυτούς που μιλούν για τον μεγάλο αγωνιστή θα τον γνώριζαν αν τον συναντούσαν στο δρόμο; Ψάχνω τηλεοπτικές τους συνεντεύξεις και βρίσκω ελάχιστες, την πιο μακροσκελή από την εποχή του Φρέντυ Γερμανού. Παρατηρώ τη νεαρά συνάδελφο που στη ζωντανή σύνδεση μιας ώρας από την κηδεία του Βέγγου λέει πόσο σεμνός και ταπεινός ήταν ο εκλιπών. Λέει πόσο πολύ δε θα ήθελε εκείνος να μεταδίδουν ζωντανά την κηδεία του. Αναρωτιέμαι γιατί τον Ρασούλη τον βρήκανε μέρες μετά το θάνατό του και γιατί ο Παπάζογλου διάλεξε να περάσει  όλη τη ζωή του σε ένα κτήμα στη Θεσσαλονίκη.
Εκείνοι μιλάνε λοιπόν. Και πριν πεθάνουν μιλούσαν με τον τρόπο τους και τώρα όμως συνεχίζουν. Εμείς δεν είμαστε εκεί για να καταλάβουμε τον δικό τους κώδικα.  Κι έτσι, κάποτε σωπαίνουμε, κάποτε φωνάζουμε με σωστό ή λάθος τρόπο και ξεθυμαίνουμε, κάποτε τα παρατάμε…
Και ενώ η σημαία κυμάτιζε μεσίστια στην Ακρόπολη σε ένδειξη τιμής, διαβάζω πως κάποιοι «αμαύρωσαν» την κηδεία του Σάντα φωνάζοντας προδότες τον Παπανδρέου και τη συνοδεία του. 
Πάντα μαύρες ήταν οι κηδείες όμως. Γιατί να γίνουν άσπρες ξαφνικά; 

Ο Σάββας

Τη Δευτέρα δικάζεται και πάλι ο Σάββας Ξηρός.

(Η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Ιουνίου) 
Αυτή τη φορά όχι για τη συμμετοχή του στη 17 Νοέμβρη αλλά για το δικαίωμά του να περισώσει ό,τι έχει απομείνει από την υγεία και την ύπαρξή του. Δικαίωμα που, για όσους διαβάζουν τη στήλη, είμαι σίγουρος πως θεωρείται αυτονόητο.

Τα στοιχεία που παρουσιάζει για την κατάστασή του είναι αδιάσειστα. Επί των στοιχείων αυτών προέκυψε η καταδικαστική για την Ελλάδα απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων πριν από ένα χρόνο. Απόφαση που απαγορεύει στο ελληνικό κράτος να τον κρατά στο κελί του Κορυδαλλού και επιβάλλει πρόστιμο επειδή δεν τον έχει μεταφέρει ακόμα σε ένα νοσοκομείο. Την απόφαση αυτή δε σεβάστηκε το ελληνικό κράτος και προσέφυγε εναντίον της. Η προσφυγή απορρίφθηκε και αυτή πριν από ένα μήνα.

Ο Σάββας Ξηρός έχει ολική τύφλωση από το ένα μάτι και σταδιακά τυφλώνεται και από το άλλο. Έχει φλεβική ανεπάρκεια η επίδραση της οποίας στα κάτω άκρα  δημιουργεί κίνδυνο ακρωτηριασμού. Αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ακοής με κίνδυνο πλήρους απώλειάς της. Έχει σοβαρά νευρολογικά και αγγειακά προβλήματα ενώ πάσχει από χρόνιο άσθμα. Η κατάστασή του συνιστά αναπηρία σε ποσοστό 67%, όπως έχει διαπιστωθεί και πιστοποιηθεί από την αρμόδια κρατική επιτροπή.

Είναι σαφές πως ο άνθρωπος αυτός δεν μπορεί να συνεχίσει να κρατείται σε κελί και χωρίς την απαραίτητη νοσοκομειακή φροντίδα. Το νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ στη Θεσσαλονίκη έχει ήδη δεχτεί να τον νοσηλεύσει ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα υγείας του, που επιδεινώνονται από την εννιάχρονη παραμονή του στον Κορυδαλλό.

Μιλήσαμε για αρκετή ώρα σε μια από τις λίγες συνεντεύξεις του, πριν δύο χρόνια. Από τα αρνητικά σχόλια μετά τη δημοσίευσή της, τα περισσότερα ήταν για τη φράση του «πολλές επιθέσεις τις κάναμε από αγάπη για αυτούς που καταπιέζονταν». Πολλοί διαφώνησαν, τον ειρωνεύτηκαν, τον έβρισαν.

Αν όμως το κράτος έχει άλλη απάντηση για την «αγάπη» οφείλει να το αποδείξει. Όχι επειδή θα τον αγαπήσει ξαφνικά αλλά επειδή του το χρωστάει. Δε χρειάζεται να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί του. Είναι υποχρεωμένο όμως να τον σεβαστεί.

Μέχρι σήμερα απλά τον εκδικείται.