Εγώ λέω όχι...

Τίποτα δε γίνεται τυχαία και σε ανύποπτο χρόνο. Ούτε το πόρισμα του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για τη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ήρθε σε τυχαίο χρόνο ούτε όμως οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ απαντούν με ανύποπτο τρόπο. Και εγώ που είμαι μόνο καταναλωτής και πληρώνω κάθε δίμηνο για να ανοίξω το θερμοσίφουνα, που έλεγε και η Γώγου, έχω μερικές ερωτήσεις προς όποιον ενδιαφέρεται να απαντήσει...
 
Μπορούν να παίρνουν επιδοτήσεις και δάνεια από τη διοίκηση μιας εταιρίας οι συνδικαλιστές που κάνουν αγώνα εναντίον της όταν διεκδικούν τα δικαιώματά τους; Εγώ λέω όχι.
Μπορούν να κάνουν τσάμπα πολυτελή ταξίδια στο εξωτερικό και την άλλη μέρα να είναι εκεί "μια φωνή και μια γροθιά" για τους συναδέλφους τους και για τους καταναλωτές; Εγώ λέω όχι.
Μπορούν οι συνδικαλιστές να παίρνουν 300.000 ευρώ για μια μελέτη που δεν έγινε ποτέ και να μην δίνουν ποτέ πίσω τα λεφτά; Εγώ λέω όχι.
Μπορεί να υπάρχουν τιμολόγια για χρηματοδότηση της συνδικαλιστικής δράσης πληρωμένα από τον ίδιο τον εργοδότη σου; Γίνομαι μονότονος αλλά εγώ λέω και πάλι όχι.  
Είναι αρκετό όταν απαντούν οι συνδικαλιστές να μη δίνουν σαφείς και κρυστάλλινες απαντήσεις αλλά να κατηγορούν τον επιθεωρητή ότι έχει στο σπίτι του καμουφλαρισμένη κεραία τηλεφωνίας από την οποία εισπράττει 15.000 ευρώ; Εγώ λέω όχι.
Μπορεί ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης να έχει στο σπίτι του καμουφλαρισμένη  κεραία και να εισπράττει 15.000 ευρώ; Εγώ λέω όχι.
Είναι τυχαία όλη αυτή η κόντρα, την ώρα που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ξεπουλήσει τη ΔΕΗ; Εγώ λέω όχι.
Τελικά να πουληθεί η ΔΕΗ, αφού σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται έχει ξεπουλημένους συνδικαλιστές; Εγώ λέω όχι και πάλι όχι.

Προς το παρόν όμως το μόνο που κάνω είναι να κλείνω φώτα και τηλεόραση.  Όχι μόνο για να μην τους βλέπω αλλά και για να γλιτώσω κατιτίς από τον επόμενο λογαριασμό.  Γιατί ούτε κεραία έχω από πάνω να μου φέρνει εύκολα λεφτά ούτε συνδικαλιστής είμαι για να έχω μειωμένο τιμολόγιο...

Φύγε όσο είναι νωρίς

Μερικές φορές είναι σα να μην το βλέπεις. Είναι εκεί αλλά εσύ δεν το βλέπεις. Όταν θα μιλάς για αυτό σε εκδηλώσεις ένα ή δύο χρόνια μετά, θα λες «έπρεπε να το είχα δει» ή «τώρα που το σκέφτομαι ήταν αναπόφευκτο». Κι όμως, είναι από τώρα εκεί και περιμένει. Αλλά εσύ δεν το βλέπεις.
Το κακό εννοώ, που παραμονεύει, για να βάλει φωτιά στο βάλτο. Βλέπω τα βίντεο από την Κερατέα, μυρίζει το πράγμα, ότι εκεί κάπου παραφυλάει. Αυτός είναι πόλεμος κανονικός. Δε διαφέρουν και πολύ από τη Λιβύη τα πλάνα. Σειρήνες και φωτιές.
Διαβάζω για εσάς τους αστυνομικούς που διαμαρτύρεστε ότι σας έχουν εκεί να πλακώνονται με τον κόσμο. Συχνά επί 16 ώρες τη μέρα και συχνά χωρίς επαρκές φαγητό και νερό.
Φύγε αγαπητέ υπάλληλε, όσο είναι νωρίς. Καλύτερα και από το μισθό και από τα γαλόνια η επιστροφή στο σπίτι. Αυτή εκεί η μάχη έχει χαθεί, ότι κι αν γίνει. Ακόμα και αν γίνει τελικά η χωματερή, στην Κερατέα το κράτος τη μάχη την έχασε.
Και τώρα το μόνο κόλπο που τους μένει είναι τα κουρασμένα και πεινασμένα σκυλιά όπως εσύ, στη ρωμαϊκή αρένα. Πρόσφατα δε, το παραμύθι απέκτησε και τάφρους, συντόμως και κροκόδειλους...
Άστο σου λέω, χάσατε εκεί. Τώρα πια, μόνο προς το χειρότερο μπορεί αν πάει το πράγμα. Τώρα παίρνει το λόγο ο κακός, κουρασμένος, πεινασμένος εαυτός σου.
Ρίξε μια ματιά γύρω και δες αυτά που βλέπουμε όλοι. Τελευταία σημειώματα αυτών που δεν άντεξαν την κρίση, απογοήτευση των γερόντων όταν μετά από τόσα χρόνια δουλειάς τα φαρμακεία δεν τους δίνουν με πίστωση τα χάπια. Τα δώρα του Πάσχα που αποκλείεται να πληρωθούν μέχρι την Τετάρτη, τις συμβάσεις που διακόπηκαν πριν την ώρα τους.
Και μετά δες τα αβγά στο Λοβέρδο και τη βία (για την οποία πάντα και μονίμως ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει). Και τα γιαούρτια στον Πάγκαλο και τα αίματα του Χατζηδάκη. Είναι εκεί το κακό και παραφυλάει. Δεν έχει σημασία σε ποιο στρατόπεδο θα «κάτσει»
Εσύ φύγε σου λέω, όσο είναι νωρίς…

Ειδήσεις και ντομάτες...

Η τετραήμερη απεργία μας με βάζει σε μερικές σκέψεις και το απεργιακό φύλλο του Δρόμου είναι μια καλή ευκαιρία να μιλήσουμε λίγο και για τα «δικά μας». 

Μπερδεμένα είναι τα πράγματα στη δουλειά μας.
 

Αν είχαμε, ας πούμε, να κάνουμε με μια επιχείρηση που πουλάει κονσέρβες ντομάτας τότε τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Ο ιδιοκτήτης έχει κέρδος μόνο από τις κονσέρβες ντομάτας. Εκμεταλλεύεται τους εργάτες και τα χωράφια με τις ντομάτες. Όσο περισσότερες κονσέρβες πουλήσει, τόσο περισσότερο κέρδος θα έχει. Αν οι πωλήσεις πάνε καλά, θα αποκτήσει πλούτο και τότε θα ανοίξει κι άλλο ένα εργοστάσιο να εκμεταλλεύεται εργάτες και χωράφια ντομάτας. Αν οι πωλήσεις πέσουν τότε θα την πληρώσουν πρώτα οι εργάτες που θα χάσουν τη δουλειά τους και μετά τα χωράφια, που θα πουληθούν για να χτιστεί ένα πολυκατάστημα, που μεταξύ άλλων θα πουλάει και κονσέρβες ντομάτας.
 

Σε μια εφημερίδα όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Διότι ο ιδιοκτήτης πουλάει ειδήσεις αλλά δεν περιμένει να ζήσει από αυτές. Πουλάει ειδήσεις και αγοράζει επιρροή. Την επιρροή την εξαργυρώνει με προμήθειες και δημόσια έργα. Από τα δημόσια έργα εξασφαλίζει διόδια. Με τα έσοδα από τα διόδια φτιάχνει και ένα κανάλι. Και ξαναρχίζει ο κύκλος και ο ιδιοκτήτης εκμεταλλεύεται ξανά από την αρχή τους εργάτες του καναλιού, τους αναγνώστες – τηλεθεατές που επηρεάζει, τους εργάτες στα δημόσια έργα, τους οδηγούς που πληρώνουν τα διόδια.
 

Γίναμε, οι δημοσιογράφοι κρίκος αυτής της αλυσίδας. Ξέρω, δεν είχαμε και πολλές επιλογές. Φταίει το σύστημα, οι ίδιοι το έφτιαξαν στα μέτρα τους. Εξάλλου, είναι ακριβό το σπορ των media. Ο εργάτης στις κονσέρβες τομάτας έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να ανοίξει κάποτε δικό του εργοστάσιο από ότι ο εργάτης του καναλιού να ανοίξει δικό του κανάλι. Και έτσι, το μόνο που μας έμεινε είναι το internet και τα blog που μερικές φορές τους τσούζουν τα πισινά αλλά αμφιβάλω αν θα καταφέρουμε να μην τα κάνουν και αυτά μέρος του συστήματός τους.
 

Τελικά το μόνο που καταφέραμε είναι να έχουμε όργανα που αποφασίζουν 4ημερη απεργία αλλά οι κυριακάτικες εφημερίδες είναι κρεμασμένες από την Πέμπτη στα περίπτερα με μπαγιάτικες ειδήσεις. Ειδήσεις σε κονσέρβα δηλαδή, με μπόλικα συντηρητικά διαφημίσεων. Και έτσι, δεν αλλάζει τίποτα και ο κύκλος της εκμετάλλευσης όλων μας συνεχίζεται κανονικά. Ίσως θα προτιμούσα να δουλεύω στο εργοστάσιο με τις κονσέρβες ντομάτας. Θα ήταν πιο απλά τα πράγματα. Θα ήξερα ότι απολύθηκα επειδή δεν πουλάνε οι ντομάτες. Τώρα προσπαθούν να με πείσουν ότι θα απολυθώ επειδή δεν πλήρωσα διόδια…

Debtocracy - Η δημοσιογραφία στα χέρια των πολιτών

Debtocracy FINAL by BitsnBytes

Ο Άρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη παρουσιάζουν ένα ντοκιμαντέρ για την κρίση. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, οι πολίτες χρηματοδοτούν ένα ντοκιμαντέρ. Το Debtocracy αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.Μιλά για την ανάγκη δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου και για τον όρο του "απεχθούς χρέους"... Μια εξαιρετική δουλειά και ένα επιτυχημένο "πείραμα" για τη δημοσιογραφία των πολιτών. 

Γράμμα από έναν σύνεδρο…

Διαβάζω την είδηση για όσα είπε στο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς ο Γιώργος Παπανδρεόυ και δεν ξέρω από πού να πρωτοξεκινήσω. Λοιπόν, στην πρώτη γραμμή λέει ότι ο Γιώργος έκανε πρόταση στη Δ.Α. για πολιτικό διάλογο με συγκεκριμένη ατζέντα. Για να δω, λέω. Βάζω τον εαυτό μου στη θέση ενός εκ των συνέδρων και πάω παρακάτω, στο πλαίσιο πάνω στο οποίο, όπως είπε, μπορούμε να συμφωνήσουμε:  

1.    Σταθερή ευρωπαϊκή κατεύθυνση της χώρας
2.    Αντιμετώπιση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού
3.    Μη χρήση πυρηνικής ενέργειας
4.    Αλλαγή του Συντάγματος και των νόμων
5.    Προώθηση της Χάρτας Κοινωνικών Δικαιωμάτων
6.    Προστασία του περιβάλλοντος
7.    Προστασία των αδυνάτων

Γιώργο, μου φαίνονται κάπως γενικά και αόριστα, αλλά κατά βάση συμφωνώ. Βασικά, λέω ναι στην Ευρώπη αλλά πια Ευρώπη Γιώργο, αυτή της Μέρκελ; Μαζί σου κατά της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. (Κι ας έλεγες στην Πάτρα προεκλογικά «0% λαθρομετανάστευση»). Όχι στα πυρηνικά, ναι στην αλλαγή του Συντάγματος και των νόμων αλλά προς ποια κατεύθυνση; Ναι και στη Χάρτα Κοινωνικών Δικαιωμάτων κι ας τα κατάργησες όλα. Ναι και στην προστασία του περιβάλλοντος, ναι και στην προστασία των αδυνάτων (αν και αυτό το τελευταίο ήταν λίγο άκομψο προς τον Πάγκαλο). 

Είμαι πολύ ευτυχής σύντροφε Γιώργο, τα βρίσκουμε σε όλα. Επίσης, ξέρω πως αν το συζητήσουμε λίγο θα βρούμε κι άλλα που συμφωνούμε: Όχι στο λιώσιμο των πάγων, ναι στη σεξουαλική απελευθέρωση, να μπει φρένο στην αστυφιλία που μαστίζει την εποχή μας, ναι στη μεσογειακή διατροφή, όχι στα πολλά αναψυκτικά που μας γεμίζουν θερμίδες. Α, και να μην παίρνουμε καραμέλες από ξένους…
Γιώργο, σου λέω εμείς οι δυο θα τα πάμε χάρμα.
Είναι και το Μνημόνιο, είναι και τα μέτρα, είναι και οι αποκρατικοποιήσεις και η ανεργία αλλά αφού συμφωνούμε για τα βασικά, θα τα βρούμε και τ’ άλλα.
Εκείνο που με ανησυχεί Γιώργο, είναι που στο συνέδριο μίλησαν όλοι με τα καλύτερα λόγια για μας τους συνέδρους. Κι εσύ που μας ξεχώρισες από την υπόλοιπη «δογματική» Αριστερά, και ο εκπρόσωπος της ΝΔ που είπε τα καλύτερα λόγια για μας, και η Ντόρα ακόμα, που παρομοίασε τη δική της πορεία με τη δική μας. Μέχρι και ο Μάνος ήταν εκεί και μας είπε πως τα πάμε καλά αλλά δεν είναι ώρα για ιδεολογίες και τέτοιες βλακείες.
Όλοι είστε μαζί μας βρε Γιώργο και με ζώνουν τα φίδια.
Κάτι πρέπει να κάνουμε λάθος…