Απογραφή

Πλάκα έχουν οι απογραφές. Μου βγάζουν αυτή την εκ φύσεως ανάγκη οργάνωσης,  που όλοι κάπου κρύβουμε μέσα μας. Από 30 Μαρτίου έως τις 13 Απριλίου θα κάτσουμε να μετρηθούμε, να οργανωθούμε. Πως είναι όταν μετράς κεφάλια για να βάλεις σερβίτσια στο τραπέζι, ένα τέτοιο πράγμα. Μόνο που εδώ ξέρεις εκ των προτέρων πως θα κάνεις λάθος. Γιατί πάλι πλασματικά θα είναι τα νούμερα, πάλι εικονική θα είναι η ανεργία, πάλι κάποιοι θα μείνουν χωρίς φαγητό, πάλι κάποιους θα τους προσπεράσουμε στο μέτρημα. Αλήθεια, στο κτίριο των 300 μεταναστών θα πάνε οι υπάλληλοι για να μετρήσουν; Υπάρχουν αυτοί ή δεν υπάρχουν; Κι αν υπάρχουν μήπως τους προτιμάμε ως στατιστικό λάθος, που έτσι κι αλλιώς δικαιολογείται από την επιστήμη;

Αφήστε τα νούμερα, δε λένε τίποτα από μόνα τους.  Μη μετράτε μόνο το απ’ έξω, μετρήστε και το από μέσα. Ρωτήστε τις μονάδες αν είναι ακέραιοι αριθμοί ή μήπως τους πήραν κάτι. Ρωτήστε κι άλλα με την ευκαιρία, τώρα που θα έχετε τη δυνατότητα να μας βρείτε έναν – έναν. «Είστε χαρούμενος;», «Φάγατε καλά σήμερα;» «Κρυώνετε;» 
Στους καταυλισμούς των τσιγγάνων θα πάτε; Σ’ αυτούς που καθαρίζουν τζάμια στα φανάρια; Σ’ αυτούς που έχουν σπίτι χαρτόκουτο στην Κλαυθμώνος και στην Κουμουνδούρου;. Αυτοί περιλαμβάνονται στον πληθυσμό της πόλης ή όχι;
Ρωτήστε κι αυτούς που περνιούνται για παραπάνω από μία μονάδα. Αυτούς που κατάφεραν να πάρουν διπλή και τριπλή μερίδα στο τραπέζι, που μέτρησαν με κομπιουτεράκι της siemens το δικό τους το μπόι. 
Τη θυμάμαι την προηγούμενη απογραφή. Άλλος ένας τρόπος να αναλογιστείς πώς πέρασε μια ολόκληρη δεκαετία  Κι από τότε μετράμε, μετράμε. Το χρέος, τα σκάνδαλα. το έλλειμμα, τη δόση για το δάνειο, τη μείωση στο μισθό, την αύξηση στον ΦΠΑ.
Τελικά. Να το ξέρετε, μόνο η Στατιστική Υπηρεσία θα γράψει θετικό πρόσημο. Μπορεί και να πλησιάσουμε τα 12 εκατομμύρια λένε.
Εμείς εδώ, που να πάρει, μετράμε, μετράμε και όλο κάτι χάνουμε, κι όλο λιγότεροι βγαίνουμε.

Αγάλματα

Δεν ξέρω αν πήρε καθόλου το μάτι σας αυτή τα φασαρία που έγινε για το άγαλμα του (θείου) Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη. Πριν τα αποκαλυπτήρια είχε γίνει μεγάλη φουρτούνα για το αν πρέπει να μπει και σε ποιο σημείο της πόλης θα ήταν καλύτερο  να στηθεί. Μια πόλη, μια χώρα που παιδεύεται ακόμα πού θα βάλει τα αγάλματά της, προς τα πού θα κοιτάνε και ποιανού το μέρος θα παίρνουν ανάλογα με τη συγκυρία. Το γλαφυρό της όλης υπόθεσης ήρθαν να συμπληρώσουν οι εκδηλώσεις λατρείας στο πρόσωπο του Καραμανλή (όχι του θείου, του ανιψιού, που βρέθηκε στην εκδήλωση). Ακούστηκαν, λέει, κάτι «γύρνα πίσω Κώστα»,  κάτι «πρόεδρε μη μας αφήνεις» και άλλα τέτοια ωραία από τους ιθαγενείς Μακεδόνες Νεοδημοκράτες.

Την εβδομάδα που πέρασε, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο πάνω, στο Ομπερχάουζεν της Γερμανίας ένα άλλο άγαλμα ξεκίνησε τη δική του ζωή για τα μάτια του φιλοθεάμονος κοινού. Με ύψος 1,80, το χταπόδι Πολ, που μάντεψε σωστά όλα τα αποτελέσματα του Μουντιάλ, πέρασε στην ιστορία με έναν ανδριάντα ίσα με δέκα φορές το μπόι του, για να θυμίζει τις δικές του ένδοξες μέρες. Έχει μάλιστα και χρυσή τεφροδόχο από κάτω όπου φυλάσσεται η τέφρα του διασημότερου (ψητού πλέον) χταποδιού στον κόσμο.

Γιαυτό είναι μπροστά οι Γερμανοί. Γιατί έφτασαν πια στο σημείο να κάνουν αγάλματα για χταπόδια ενώ εμείς ακόμα παιδευόμαστε με τις πολιτικές μας οικογένειες. Ξέρω πως τα κατάφεραν όμως. Επειδή κάτι τέτοιοι σαν τον ανιψιό Καραμανλή αγόραζαν αβέρτα υποβρύχια που γέρνουν. Και τα πλήρωνες εσύ την ώρα που αμέριμνος έβλεπες το μουντιάλ και θαύμαζες τις ικανότητες του χταποδιού. Βρήκαν και τα κάνανε θα μου πεις αλλά μας την έφεραν, παραδέξου το. Και τώρα εκείνοι κάνουν άγαλμα το χταπόδι και εσύ τσακώνεσαι που θα βάλεις τον ανδριάντα του Καραμανλή. Τους ζηλεύω τους μπαγάσηδες.

Άσε που μας άφησαν και κάτι απολειφάδια των δικών τους άθλιων ημερών να χαιρετάνε ναζιστικά στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Μια χαρά μας τη φέρανε σου λέω…

Νικήσατε αλλά δε με πείσατε

Λοιπόν το ματς έληξε. Οι καπνιστές νίκησαν το κράτος και ο αντικαπνιστικός νόμος έγινε καπνός και κατέπεσε στην πράξη. Είναι η πρώτη και μοναδική ως τώρα ολοκληρωτική νίκη των πολιτών ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου. Από λάθος μέτρο ξεκινήσαμε όμως σύντροφοι…

Η κυβέρνηση αφού βλέπει ότι δεν μπορεί να επιβάλει την απαγόρευση έρχεται να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Επιβάλλει φόρο. Ετοιμάζεται να ανακοινώσει πως τα μαγαζιά θα μπορούν τελικά να φιλοξενούν καπνιστές αν πληρώνουν ένα νέο καπνο-φόρο ανάλογα με τα τετραγωνικά τους. Πουλάει δηλαδή στους μαγαζάτορες το δικαίωμα των πολιτών της στην υγεία και με τα λεφτά που θα βγάλει θα εξοπλίσει, λέει, τα νοσοκομεία για να τους γιατρεύει όταν θα αρρωστήσουν. Μιλάμε για μεγαλοφυές σχέδιο, μεγαλοφυούς πολιτικού του διαμετρήματος Λοβέρδου. Ίσως η πιο άτιμη, η πιο αισχρή συναλλαγή που πρότεινε ποτέ το ελληνικό κράτος: «Δώσμου το τσιγαρόσημο και άστους να πεθάνουν». 

Στην καμπάνια κατά της απαγόρευσης μπήκαν γνωστοί καλλιτέχνες, φορείς και οργανώσεις, πολλοί γνωστοί μου και φίλοι και φυσικά οι μαγαζάτορες. Εδώ που μένω οργάνωσαν και «δημοψήφισμα» λέει, για να δουν τι θέλει ο κόσμος. Ξέχασαν να πουν στους φτωχούς ότι θέματα όπως η υγεία και τα δικαιώματα εν γένει δεν μπαίνουν σε δημοψήφισμα, πώς να το κάνουμε.
Κερδίσατε, αλλά δε με πείσατε..

Να γίνει ο φράχτης...

Να τον φτιάξουμε τον φράχτη. Να αφήσουμε απ’ έξω τους ξένους και όλους τους βρωμιάρηδες που δεν τους θέλουμε ούτε εμείς ούτε η Ευρώπη. Να τον κάνουμε ψηλό και ηλεκτροφόρο και να τους κόψουμε το βήχα. Αλλά όχι μόνο σ’ αυτούς…

Να αφήσουμε απ’ έξω και τους κοπρίτες που λέει ο Πάγκαλος, και αυτούς που τα φάγαμε μαζί, και τους κωλοέλληνες του Σαββόπουλου, και τα παιδιά των φαναριών και τις πόρνες που ξεδίνουν οι πιτσιρικάδες και όσους βλασφημούν τα θεία και όσους κάνουν διαδηλώσεις και κλείνουν τους δρόμους και όσους ρίχνουν μολότοφ και όσους δεν πληρώνουν διόδια και όσους δεν ορκίζονται με θρησκευτικό όρκο στο δημοτικό συμβούλιο και  όσους έδειραν το Χατζηδάκη και όσους δεν χειροκρότησαν με σθένος την ομιλία του υπουργού.

Κι άλλους:
Να αφήσουμε έξω από το φράχτη τους γιατρούς που δεν δουλεύουν τσάμπα εφημερίες, τους αναπληρωτές δασκάλους που θέλουν να πληρωθούν από τώρα τα λεφτά του Σεπτέμβρη, τους επιταγμένους ναυτικούς και τους φορτηγατζήδες, τους μαθητές που έκαναν καταλήψεις, τους φοιτητές που δε θα επιτρέψουν τις μεταρρυθμίσεις στα πανεπιστήμια, τους δημοσιογράφους που ακόμα παλεύουν να κάνουν μια απεργία της προκοπής και τους ανάπηρους που επιβαρύνουν το σύστημα υγείας. .

Κι άλλους έχω στη λίστα:
Πίσω από τον φράχτη πρέπει να μείνουν οι τσιγγάνοι που τα σπάσανε για το θάνατο του κοριτσιού από μπάτσο στο Μενίδι, οι πολίτες που διαμαρτυρήθηκαν για τον θάνατο του ξένου εργάτη στο υπουργείο Εργασίας, οι οδηγοί λεωφορείων που αντιδρούν, οι Αφγανοί πρόσφυγες που κάνουν απεργία πείνας, οι ΠΑΜίτες που κλείνουν τις τράπεζες και τα λιμάνια και φυσικά οι συμβασιούχοι που κλείνουν την Ακρόπολη.

Βάζω, βάζω και δεν τελειώνει ο κατάλογος…
Θέλω να φέρετε το φράχτη πιο δω για να μείνουν απ’ έξω όσοι τους φαίνονται πολλά τα πέντε ευρώ για μια εξέταση στο νοσοκομείο, όσοι δεν τακτοποίησαν ακόμα τον ημιυπαίθριο, όσοι άργησαν να πληρώσουν τα τέλη και όσοι αναρωτιούνται πως γίνεται ενώ δεν έχουμε να φάμε να βλέπουμε τόσες εκπομπές για υψηλή μαγειρική…

Και μια που βρεθήκαμε και φαίνεται πως μπορώ να διαλέξω, θέλω πολύ να μείνουν απ’ έξω από το φράχτη η αγενής κυρία στο ταμείο της τράπεζας και ο από κάτω, που μου τη σπάει επειδή πιάνει δύο θέσεις στο παρκάρισμα.

Πολλοί μαζεύτηκαν από πίσω από το φράχτη κύριε Παπουτσή. Τόσο που να αναρωτιέμαι σε ποιους απαγορεύει την είσοδο. Σε κείνους ή σε μας;

Πίσω από τις κουρτίνες έχει ειδήσεις...

Η ανακοίνωση στις αρχές Δεκέμβρη έλεγε πανηγυρικά ότι μέσα στο 2010 σκοτώθηκαν εν ώρα δουλειάς μόνο 80 άνθρωποι στην Ελλάδα. Και αυτό είναι καλό γιατί πέρυσι σκοτώθηκαν 119. Και άρα η κυβέρνηση δουλεύει. 

Εκείνος όμως που έχει το επόμενο νούμερο, το 81, ήρθε να ξεμπροστιάσει με το θάνατό του και τις ανακοινώσεις και τις κυβερνήσεις και τα πανηγύρια.
Δυστυχώς, αυτός ο θάνατος μετράει περισσότερο από όλους τους άλλους (με όρους δημοσιογραφικούς και πολιτικούς και μόνο, για να μην παρεξηγηθώ). 

Γιατί όταν ένας εργάτης σκοτώνεται πέφτοντας ενώ καθαρίζει τα τζάμια του υπουργείου, είναι θέμα. Αν ο εργάτης είναι ανασφάλιστος είναι θέμα, αν δούλευε και σκοτώθηκε την Κυριακή είναι θέμα, αν το υπουργείο που δούλευε είναι το «Εργασίας», που φροντίζει να τηρείται το εργατικό δίκαιο είναι ακόμα πιο μεγάλο θέμα και αν το υπουργείο προσπαθεί να κρύψει το θάνατό του είναι πια θέμα που φωνάζει και σε τραβάει από το μανίκι.

Πριν από δύο χρόνια ήταν η Κούνεβα στον ΗΣΑΠ και η ΟΙΚΟΜΕΤ του κυρίου Οικονομάκη. Και τότε το υπουργείο θα έπαιρνε μέτρα και τότε η ΓΣΕΕ έκανε πως φωνάζει. Μετά αποκαλύφθηκε πως και στη ΓΣΕΕ εταιρία με ανασφάλιστους εργαζόμενους καθαρίζει. Και πως η προσωπάρχης της ΟΙΚΟΜΕΤ ήταν υποψήφια με την παράταξη του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου στον Πειραιά. Τελικά ο Οικονομάκης ακόμα καθαρίζει με την εταιρία του τον ΗΣΑΠ και άλλους φορείς του Δημοσίου, η Κούνεβα περιμένει δικαίωση και ο Παναγόπουλος παραμένει πρόεδρος της ΓΣΕΕ.

Σήμερα είναι ο Emad Aziz και η εταιρία DYNACLEAN κάποιων κυρίων Δ. Σιρμόπουλου και Μ. Κουμπαρού. Τώρα το έγκλημα αφορά το ίδιο το κτίριο του υπουργείου εργασίας. Και τώρα το υπουργείο λέει πως θα κάνει ελέγχους και θα επιβάλει κυρώσεις. Και τώρα η ΓΣΕΕ κάνει πως φωνάζει. Δεν ξέρω ακόμα για προσωπάρχες και άλλες περίεργες σχέσεις και διαδρομές.

Δυστυχώς δεν είναι όλοι οι θάνατοι ίδιοι. Ετούτος εδώ ο σκοτωμένος ξεβράκωσε κυριολεκτικά ένα σύστημα που είναι τόσο βουτηγμένο στη βρώμα ώστε όλου του κόσμου οι εταιρίες καθαρισμού δε φτάνουν για να το ξεπλύνουν. Και η μόνη άμυνα του υπουργείου ήταν να το κρύψει και να εξαφανίσει και το θέμα και τον ίδιο τον σκοτωμένο. Αλλά η κυρία Κατσέλη, έπαιξε κι έχασε.

ΥΓ. Κυρία υπουργέ, την επόμενη φορά που θα μας καλέσετε για συνέντευξη, τραβήξτε τις κουρτίνες από πίσω. Εκεί είναι η είδηση, έξω, πίσω από τα τζάμια. Κυρία υφυπουργέ Άννα Νταλάρα, ζητήστε στο σπίτι το βράδυ να σας ξανατραγουδήσουν εκείνο το παλιό, «λιώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη, με τα κομμάτια μας δένει τ’ ατσάλι….»