Εφτά νομά…

Η κατάσταση έχει καταντήσει γελοία. Μιλώ για τις «βολές» των κυβερνητικών βουλευτών  που μονοπωλούν το ενδιαφέρον στον προϋπολογισμό φτάνοντας μέχρι το βήμα αλλά όχι μέχρι την ψήφο. Το χειρότερο είδος πολιτευτών με ονόματα και επώνυμα:

Η Βάσω Παπανδρέου (Β’ Αθηνών), είπε πως ο προϋπολογισμός δεν είναι αξιόπιστος και πως ορισμένα «όχι» έχουν μεγαλύτερη αξία από τα στρατευμένα «ναι». Και αφού τα είπε αυτά και ξεθύμανε, συστρατεύθηκε και αυτή με τα στρατευμένα «ναι». Ο Δημήτρης Κρεμαστινός (Δωδεκάνησα), είπε πως η κατάσταση μοιάζει με τον πόλεμο του 40, μόνο που οι πολίτες δεν πιστεύουν πως θα νικήσουμε και δεν είναι μαζί μας. Παρόλα αυτά, ψήφισε και αυτός υπέρ. Ο Κώστας Καρτάλης (Μαγνησίας) είπε πως η κυβέρνηση αποδομεί το κοινωνικό κράτος που ήταν η «ψυχή» του ΠΑΣΟΚ και πως «πουλάμε την ψυχή μας στο διάολο». Και μετά μάζεψε τη διχαλωτή του ουρά και ψήφισε και αυτός «ναι». Ο Έκτορας Νασιώκας (Λάρισας) ζήτησε να περικοπούν οι χρηματοδοτήσεις στα κόμματα και οι μισθοί των βουλευτών. Ψήφισε και αυτός «ναι» περιμένοντας σε λίγες μέρες τον μισθό του Γενάρη. Ο Θωμάς Ρομπόπουλος (Α’ Θεσσαλονίκης) κάρφωσε δημοσίως τον πρωθυπουργό, που τον έχει γράψει κανονικά για το ραντεβού που του ζήτησε ώστε να του εκφράσει τις διαφωνίες του. Είπε πως αυτόν δεν θα προλάβουν να τον διαγράψουν αλλά θα φύγει μόνος του. Προς το παρόν πάντως, έδωσε κι αυτός ψήφο εμπιστοσύνης στον πρωθυπουργό.  Ο Φραγκίσκος Παρασύρης (Ηρακλείου) είπε πως πολλές φορές μέχρι σήμερα έχει σκεφτεί να παραιτηθεί επειδή δεν έχει τι να πει στους πολίτες. Και αυτή τη φορά όμως το ανέβαλε και ψήφισε κι αυτός «ναι». Ο Δημήτρης Λιντζέρης (Β΄Πειραιώς) είπε στον πρωθυπουργό του ότι η οριζόντια μείωση των μισθών δεν μπορεί να βαφτίζεται διαρθρωτική αλλαγή. Και αυτός έριξε το κουκί του όταν ήρθε η ώρα.

Αν οι παραπάνω 7 είχαν τα κότσια να ψηφίσουν «όχι», το 156-142 θα είχε γίνει 149-149 και αυτό θα ήταν ένα πραγματικό μήνυμα. Εφτά νομά σ’ ένα δωμά, την είχαν στα χέρια τους τη λύση και τη χαράμισαν. 

Όλα τα άλλα είναι τρίχες, σε δουλειά να βρισκόμαστε.  Τζάμπα μαγκιές τις λένε στο δικό μου χωριό αυτές και τους φέροντες την ιδιότητα «κουραδόμαγκες» και με το μπαρδόν. Η χειρότερη φάρα, τέλος πάντων, και λίγα σας λέω... Και με το χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα.

ΥΓ
Με τα ίδια μέτρα και σταθμά, αλλά και για να είμαι δίκαιος, παρακάτω και όσοι είχαν τα κότσια και καταψήφισαν και ας ξέρουν πως ο αρχηγός δε θα τους ξαναδώσει τη δυνατότητα να τους «κρίνει» ο κυρίαρχος λαός: Σοφία Σακοράφα (Β’ Αθηνών), Βασίλης Οικονόμου (Αττικής), Γιάννης Δημαράς (Β’ Αθηνών), Βαγγέλης Παπαχρήστος (Πρέβεζας).

Ερωτήσεις

Το βίντεο με τον Χατζηδάκη το είδατε. Και τις φωτογραφίες επίσης. Ελάτε τώρα, ας ξαναπαίξουμε με αυτή την αφορμή το τηλεπαιχνίδι για την καταδίκη της βίας:

-          - Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;

-         -  Ναι την καταδικάζω, ειδικά αν προέρχεται από τις κυβερνήσεις που «ψηφίζουν ζούγκλα», όπως είπε και ένας από τους δικούς τους.

-          - Μιλώ για την επίθεση στον πρώην υπουργό.

-          - Και εγώ μιλώ για την επίθεση στα δικαιώματά μου.

-          Μιλάτε με κλισέ

-          Μόνο αυτά μου έμειναν να με υποστηρίζουν

-          Είναι δυνατόν οι γνωστοί άγνωστοι να γρονθοκοπούν ένα δημόσιο πρόσωπο;

-          Δεν ήταν γνωστοί άγνωστοι. Είχαν ξεσκέπαστα τα πρόσωπα και από τα βίντεο πολύ γρήγορα θα αναγνωριστούν.

-          Ποιοι ήταν;

-          Δεν ξέρω Μπορεί να ήταν από τους εργαζόμενους στην Ολυμπιακή, από αυτούς που πήρε στο λαιμό του ο Χατζηδάκης όταν ξεπουλούσε την Ολυμπιακή στον Βγενόπουλο και που σήμερα απολύονται από τον Mr MIG.

-          Τους δικαιολογείτε;

-          Τους καταλαβαίνω

-          Κι αν ήταν πασόκοι που ήθελαν να αποπροσανατολίσουν και να δείξουν ότι για όλα φταίει η ΝΔ;

-          Φταίει και η ΝΔ

-          Προς τί η βία; Οι πολιτικοί δεν κρίνονται στις εκλογές;

-          Κρίνονται αλλά δεν τιμωρούνται.

-          Είναι ένας από τους εκπροσώπους του λαού, γρονθοκοπήθηκε η Δημοκρατία.

-          Γρονθοκοπείται καθημερινά. Από την κομματική πειθαρχία, από τη διαδικασία του κατεπείγοντος.

-          Νιώσατε ικανοποίηση με την εικόνα του αίματος στο πρόσωπό του;

-          Ένιωσα απόγνωση. Αυτή η μπουνιά έβαλε ερωτήσεις. Με ρώτησε: «μήπως δεν υπάρχει άλλος τρόπος;» Και δεν έχω απάντηση.

-          Με μπουνιές θα λύνουμε πια τα προβλήματά μας; Όχι με διάλογο;

-          Τώρα μιλάτε εσείς με κλισέ. Που είναι ο διάλογος; Στη Βουλή, στις συναντήσεις ΣΕΒ – ΓΣΕΕ, στο ξύλο της αστυνομίας στους διαδηλωτές, στις εντολές του ΔΝΤ;

-          Δε διδαχθήκατε ποτέ για την αξία του διαλόγου;

-          Σας είπα, η μπουνιά έβαλε ερωτήσεις. Με ρώτησε: «από πότε έχει να δώσει αποτελέσματα ο διάλογός μας»  

-          Είστε αναρχικός;

-          Δεν ξέρω

-          Τι εικόνα δίνουμε για τη χώρα στο εξωτερικό;

-          Την πραγματική. 

Ένας Ρεν για τη Βασούλα

Πόσο την απολαμβάνω την κυρία Βάσω Παπανδρέου ώρες ώρες. Είναι δικιά μας, λέω μέσα μου. Λόγος με φαντασία και πυγμή. Όχι ξύλινα λόγια και οικονομικά στοιχεία. Τα είπε για τα καλά και στον Στρος Καν και στον Όλι Ρεν. Μαθαίνω μάλιστα πως και στις δύο συνεδριάσεις της επιτροπής οικονομικών υποθέσεων πήρε πρώτη πρώτη το λόγο ως πρόεδρος της επιτροπής.
 
Στον κύριο ΔΝΤ του είπε πως σε όποια χώρα έχει πάει ο συγκεκριμένος οργανισμός τα έχει κάνει μαντάρα. Στον άλλο, τον Επίτροπο, του είπε πως με αυτά τα μέτρα δημιουργείται στην Ελλάδα μια «χαμένη γενιά», και πως αυτά τα μέτρα είναι τα σκληρότερα που επιβλήθηκαν μεταξύ όλων των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Βρε πως λύνεται η γλώσσα άμα δεν έχεις υπουργείο…

Όχι, να το γράψω ολόκληρο και ακριβώς, με copy paste, να το εμπεδώσουμε…
Στον Όλι Ρεν είπε: «Με αυτή την πολιτική την περιοριστική που ακολουθείτε συνολικά, δεν φοβάστε ότι με την ανεργία και την απελπισία που δημιουργείται θα δημιουργήσουμε μια χαμένη γενιά;»

10% λιγότερος

Από την επόμενη μέρα ήταν 10% λιγότερος. Δεν ήταν τόσο ο μισθός, όσο το άδικο. Αυτό που άκουγε μέχρι τότε ως σύνθημα. Αν έφταιξε κατά 10% για την κρίση ας την πλήρωνε κι αυτός. Αλλά έφταιξε όντως;
Πήγε 10% λιγότερος στη δουλειά, φίλησε τη γυναίκα του 10% λιγότερο, έβγαλε να πιει, πείνασε, κάπνισε, έκανε έρωτα, έβρισε στο φανάρι, όλα 10% λιγότερο.
Ήταν ο ίδιος, 10% λιγότερος.

Ήταν δυο χρόνια πριν, τέτοιες μέρες του Δεκέμβρη, που πίστευε ότι σε δυο χρόνια θα είναι πιο πολύς, θα είναι δυνατότερος και δε θα τολμήσει ποτέ κανείς να του κόψει το 10%. Γιατί τότε, αυτοί που κόβουν ποσοστά από τους ανθρώπους, τα είχαν κάνει πάνω τους με το ποτάμι που ανέβαινε ορμητικό, κόντρα στην κατηφόρα της Σταδίου και της Φιλελλήνων. Γιατί τότε κυλούσε κι αυτός μέσα στο ποτάμι εκείνο, που θα έπνιγε όποιον τολμούσε να τον κάνει 10% λιγότερο.

Ισότητα

Είναι μερικές λεπτομέρειες που κάνουν τις ειδήσεις πιο πικάντικες. Για την κατάπτυστη εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ασφαλώς ήξερα. Ο τίτλος του νομοσχεδίου όμως, ήταν αυτός που με εξέπληξε...
Λοιπόν, ο νόμος που θα αναγκάζει σε λίγα χρόνια και τις γυναίκες να δουλεύουν μέχρι τα 65 για να πάρουν σύνταξη έχει τον τίτλο: «Περί ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών». Μεγαλειώδες πραγματικά.
Το διαβάζεις και λες, μα καλά, τι κάφροι είναι αυτοί που διαφωνούν. Είναι δυνατόν να μη θέλουν την ίση μεταχείριση; Μεγαλειώδες σας λέω. Βγάζω το καπέλο σε αυτόν που το σκέφτηκε.
Προς στιγμή νόμιζα ότι ήταν από άλλη εποχή, από τότε που τους δίναμε δικαίωμα ψήφου, που τις αφήναμε να βγαίνουν ασυνόδευτες από το σπίτι. Μετά από αυτές τις κατακτήσεις, η επόμενη που τους παραχωρούμε είναι να δουλεύουν κι αυτές σαν τα σκυλιά μέχρι να δουν τη σύνταξη, όπως κι εμείς. Ισότητα κύριοι. Αυτά είναι.