Πετραίωση….

Με προβλημάτισε ο μπαγάσας ο Πάγκαλος.

Είπε ότι τα λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί σε αυτή τη χώρα και ξεπετάχτηκαν οι ερινύες από τα ντουλάπια που τις είχα κλειδαμπαρώσει. Και άρχισα τους λογαριασμούς:

Για τα «μαύρα» κι άραχνα που έπαιρνα επί χρόνια σε διάφορα μαγαζιά της δημοσιογραφίας. 

Για το φοιτητικό πάσο που είχα για καιρό, ακόμα και όταν τελείωσε η ιδιότητα του φοιτητή.

Για τα εισιτήρια του αστικού, που έσβηνα με τη γόμα το μελάνι που είχε πάνω από το πρώτη ακύρωση, όταν είχα αφραγκιές κι έπρεπε να πάρω το λεωφορείο.

Για όλες τις συναυλίες που μπήκα χωρίς εισιτήριο από τα βραχάκια, μέχρι και για μια ξύστρα στη δευτέρα Δημοτικού, που τη λιμπίστηκα και τη βούτηξα από τον Βσιλάκη τον διπλανό μου.

Sorry ρε Βσιλάκη. Αλλά ήσουν κι συ προκλητικός με την ξύστρα - αυτοκινητάκι.  Κι εκείνη εκεί, ολοκόκκινη, απροστάστευτη και πρόθυμη να πέσει στη χούφτα μου.

Και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσουμε, λέει ο Θόδωρος… 

Τροπάρια για ...τζούρες

Δεν καπνίζω πολύ. Αραιά και που, έτσι, καμιά φορά το βράδυ με καλό κρασί και καλούς φίλους. Άρα, μάλλον δεν μπορώ να καταλάβω τον νταλκά που νιώθουν όσοι αντιδρούν στην καπνο-απαγόρευση που επιβάλλει η κυβέρνηση.

Η υπόθεση όμως σηκώνει τσιγάρο όταν μερίδα του καλλιτεχνικού – πνευματικού κόσμου της χώρας συντονίζει τις δυνάμεις της για να ανατρέψει τον άδικο (κατά τα λεγόμενά τους) νόμο. Δε λέω, επί της ουσίας μπορεί να έχουν δίκιο. Όμως, άλλο είναι εκείνο που με πνίγει εμένα (εκτός από το ντουμάνι που προκάλεσαν στον Ιανό την Τετάρτη…)

Είναι που ενώ με βλέπουν τόσο καιρό να βουλιάζω στα σκατά του ΔΝΤ και του Μνημονίου, εκείνοι μάχονται να μου εξασφαλίσουν το δικαίωμα για ένα τσιγάρο. Φροντίζουν να πάρω την τελευταία ρουφηξιά πριν από την τελευταία ανάσα. 

Πόσο περίμενα τον Θάνο Μικρούτσικο να μιλήσει δε λέγεται. Να πάρει παραμάσχαλα το Σταυρό του Νότου, τη Φουέντε Οβεχούνε και τα Τροπάρια για Φονιάδες και να τους τα τρίψει στη μούρη όταν ψήφιζαν το μνημόνιο και την περικοπή των συντάξεων (ίσως και της δικής του).  

Ο γυρισμός από την εκδρομή

Πριν από δυόμισι χρόνια, τον Μάρτιο του 2008, δημοσίευα το κείμενο που ακολουθεί. Τότε που φύσαγε πολύ ο «δημοσκοπικός» αέρας. Ανέτρεξα σε αυτό τώρα, μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Τώρα που ζόρισαν περισσότερο παρά ποτέ τα πράγματα. Τώρα που θα με καλέσουν 5 ή 6 υποψήφιοι από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και της Οικολογίας να στείλω μέσω αυτών μήνυμα κατά του Μνημονίου.

Το ξαναδιάβασα και το ξαναδημοσιεύω.

Έτσι, για να θυμηθώ πόσο όμορφα ένιωθα τότε.

(Εκδρομή - 18/3/2008)

Στην Πανελλαδική Σύσκεψη του Σύριζα πηγαίνω με μεγάλες ελπίδες αλλά και με κάποια ανησυχία. Όχι λόγω των δημοσκοπήσεων, ή όχι μόνο λόγω αυτών. 

Η τέχνη της πρόκλησης

Εδώ και καιρό διαπιστώνω πως ο εχθρός (ταξικός, πνευματικός, και κάθε άλλου είδους) κατέχει καλά την τέχνη της πρόκλησης. Αυτής της κατάμουτρης, της αναιδούς, που σε αφήνει άφωνο, ακριβώς επειδή είναι τόσο αναιδής και αναπάντεχη.
Πώς να εξηγήσω διαφορετικά ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα λάβει βραβείο από τους Γερμανούς για την «Κοινωνική του Προσφορά».  Το διαβάζω και νομίζω πως κάποιος εκεί στην εφημερίδα κάνε πλάκα. Άφωνος κυριολεκτικά. Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις με μια τέτοια είδηση; Ας έπαιρνε για ό,τι άλλο ήθελε. Για τη συλλογή με τα γραμματόσημα, βρε αδελφέ, ή για τα καλά του ελληνικά.  Αλλά «για την κοινωνική του προσφορά»; Ε, αυτό πάει πολύ…