Να συλληφθεί ο Ριέρα

Περίπου δυόμισι χιλιάδες οπαδοί του ολυμπιακού αποθέωσαν, λέει, τον παιχταρά στο αεροδρόμιο. Άλλοι τόσοι θα είναι και οι πράσινοι όταν έρθει ο άλλος παιχταράς. Και αναρωτιέμαι ρε γαμώτο…

Μανάδες αυτοί δεν έχουνε; Θειάδες που τους κόψανε τη σύνταξη, ξαδέρφες θυγατέρες χωρίς επιδόματα πια; Αδερφές που δε θα δούνε σύνταξη ποτέ…;

Που πάνε όλοι αυτοί ρε συ; Για να μαζέψεις δυόμισι χιλιάδες σε πορεία για τα μέτρα πρέπει να την οργανώνεις ένα μήνα πριν. Ετούτοι εδώ περίμεναν να μάθουν τι ώρα έρχεται το τζετ και ξεμυτίσαν από τα σπίτια να τους είχαν κλειδωμένους για χρόνια στο Κωσταλέξη. Δεν πάει καλά ο κόσμος.

ΜΑγαΖΙ και Barθelonica

Δύο παραδείγματα αυτοδιαχείρισης και επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της ιδιοκτησίας με έβαλαν σε σκέψεις τις τελευταίες ημέρες.

Στη Θεσσαλονίκη οι εργαζόμενοι του εστιατορίου "Barθelonica", ανέλαβαν οι ίδιοι τη διαχείριση του μαγαζιού όταν οι ιδιοκτήτες τους ανακοίνωσαν ότι πηγαίνουν για κλείσιμο και για μαζικές απολύσεις. Πλέον διαχειριστής είναι η «γενική συνέλευση» ενώ οι αποφάσεις για την λειτουργία του λαμβάνονται με πλειοψηφία. Ό,τι περισσεύει από τα έσοδα μοιράζεται ισότιμα σε όλους ενώ αποφάσισαν να παρέχουν και έκπτωση σε όλους τους πελάτες κατά 30%.

όπεν γκοβ και κις μάι ας

«Πρέπει να αλλάξεις εσύ για να αλλάξει το κράτος. Αν δεν αλλάξεις νοοτροπία και συνήθειες πώς θα πάει μπροστά ο τόπος»;

Ίσως η πιο εύγευστη καραμέλα των κυβερνήσεων που πέρασαν από τον τόπο. Πατάει γερά σε μια υπαρκτή δόση αλήθειας, για έναν λαό που τον συνήθισαν στο ρουσφέτι και το φακελάκι. Και από εκεί κάνει ένα νοηματικό άλμα στα βαθιά νερά της συλλογικής μας ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Όταν ο Γιώργος έλεγε «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» μιλούσε στο πρώτο πληθυντικό. Μας είπε “Πάμε...” και πάλι σε πρώτο πληθυντικό. Μας θύμισε λίγο από το «είμαστε στο εμείς» του Μακρυγιάννη και τον ψηφίσαμε...

Όταν όμως έλεγε «λεφτά υπάρχουν» δεν χρησιμοποίησε πρώτο πρόσωπο. Δεν είπε λεφτά έχουμε, ή έχετε. «Υπάρχουν», γενικώς... Και μετά αποδείχτηκε πως εννοούσε τα δικά σου και τα δικά μου, τη σύνταξη της μάνας σου και το επίδομα της χήρας. Επειδή όμως πληρώνω εδώ και δεκαετίες, τώρα πια, στην ερώτηση «εσύ τι κάνεις για να σωθεί η χώρα;» έχω περισσότερες από μία απαντήσεις:

*κρήτη: Η κρίση και η Κρήτη

Η Κρήτη βρισκόταν κάποτε στην πρωτοπορία της ανάπτυξης για όλη τη χώρα. Σήμερα συγκλίνει με την υπόλοιπη Ελλάδα προς τα κάτω. Ο ιδιωτικός πλούτος αυξήθηκε αλλά οι Κρητικοί ακόμα σκοτώνονται σε εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους του 1960. Η κρίση στρογγυλοκάθισε και στο νησί και φανέρωσε τις τοπικές αδυναμίες και αντιπαραθέσεις μεταξύ των ανατολικών και δυτικών επαρχιών του. Στο ρεπορτάζ εξετάζονται οι αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα στην κρίση, διερευνάται το αν η ελληνική κουλτούρα είναι πιο κοντά στην ανατολή ή τη δύση, ερευνώνται οι δυνατότητες αλλά και οι αδυναμίες της Κρήτης ενώ μιλάμε και για το ρόλο των Μέσων Ενημέρωσης στην κρίση. Μιλούν ο Γιώργος Γραμματικάκης,πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης, ο Αλέξης Καλοκαιρινός, πρόεδρος της Εταιρίας Κρητικών Ιστορικών Μελετών, ο Μιχάλης Μαρακάκης, πρόεδρος της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων, ο επιχειρηματίας Αντώνης Καράτζης και ο εκδότης της εφημερίδας “Ρεθεμνιώτικα Νέα” Μανώλης Χαλκιαδάκης.

Κωνσταντίνα Κούνεβα

Το δρόμο για το αρχείο παίρνει, για τρίτη φορά, η υπόθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Για τρίτη φορά αποδεικνύονται ανεπαρκείς οι υποσχέσεις ότι «θα λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι» και «θα βρεθούν οι ένοχοι». Λόγια και ψέματα που λειτουργούν μόνο για τα δελτία των 8. Λες και εκείνοι που βλέπουν, μένουν με την εντύπωση ότι «αφού λένε ότι θα βρεθούν οι ένοχοι, ε, δεν μπορεί, θα βρεθούν…».

Ή μήπως, όντως, μένουν με την εντύπωση αυτή;

Από τον Δεκέμβρη του 2008 την έχουμε αυτή την ανοιχτή πληγή. Και εμείς ακόμα, όταν προκύπτει είδηση την πιάνουμε ευκαιριακά. Και την άλλη μέρα σκάει το επόμενο. Σήμερα «θα βρεθούν οι δράστες», αύριο «θα πάνε φυλακή οι κλέφτες». Και μετά ξεχνιέσαι…
Η Κούνεβα, όμως, μένει εκεί και περιμένει. Και σε κοιτάζει με τα μάτια που της άφησαν μισά, αλλά τόσο διαπεραστικά. Και περιμένει. Γιατί έχεις υποχρέωση να τους βρεις.

«Έξυπνα σχολεία» με καθαρίστριες των 52 ευρώ

Καθαρίζει το σχολείο καθημερινά και παίρνει 52 ευρώ το μήνα. Η περίπτωση της καθαρίστριας στο Ηράκλειο, που αποκαλύφθηκε πρόσφατα από την τοπική εφημερίδα ΤΟΛΜΗ, σοκάρει αλλά δεν είναι η μόνη στο συγκεκριμένο χώρο εργασίας. Αντίθετα, είναι αποκαλυπτική των προθέσεων του Υπουργείου Παιδείας αλλά και των πολιτικών που ακολουθήθηκαν τα τελευταία χρόνια στον ευαίσθητο τομέα του καθαρισμού.

Η σημερινή κατάσταση

Περισσότερες από τις μισές καθαρίστριες των δημόσιων σχολείων, Δημοτικών Γυμνασίων και Λυκείων είναι συμβασιούχοι και όχι μόνιμο προσωπικό, παραμένοντας επί χρόνια όμηροι των κυβερνήσεων που εναλλάσσονται στην εξουσία. Ο συνολικός αριθμός των συμβασιούχων ανέρχεται στις 7.500. Το καθεστώς εργασίας τους αποτελεί την αποθέωση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων καθώς αμείβονται ανάλογα με τις ώρες που «απασχολούνται» κάθε ημέρα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται φαινόμενα εισοδήματος 52 ευρώ το μήνα όπως το τελευταίο στο Ηράκλειο.