Στο Κόκκινο (μερικές εξηγήσεις...)

Με αφορμή το τέλος της «ραδιοφωνικής» σαιζόν, λίγο πριν τα μπάνια του λαού, ας δώσω μερικές εξηγήσεις σε όσους επί χρόνια συνομιλούσαμε από το Κόκκινο 105,5. Σε αυτούς χρωστάω μια πιο ρεαλιστική εξήγηση από το εύκολο: «Αποχώρησε επειδή βρήκε αλλού δουλειά». Πάμε λοιπόν:

Μετά την διατύπωση της θέσης ότι τα θέματά μας πρέπει να γίνουν πιο αιχμηρά και πιο κινηματικά και ότι πρέπει στο σταθμό να μιλά ο απλός κόσμος της Αριστεράς και όχι συνέχεια τα στελέχη, καταγράφηκα μάλλον ως «υπέρ του δέοντος Συριζαίος». Αργότερα, ήρθαν οι απειλές, όταν μίλησα για το «μάγκωμα» στην προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβριο. (Ήταν αλήθεια όμως, όσοι ήταν εκεί το ξέρουν).

Η Εβίτα στην αγκαλιά του Καραγκούνη

Μερικές φορές η ζωή κάνει ωραίες πλάκες.
Την Τρίτη το βράδυ η εθνική παίζει με τη Αργεντινή. Οι παίκτες γνωρίζουν ήδη πως αυτά που τους ενώνουν είναι πιο πολλά από αυτά που τους χωρίζουν. Και μόνο τα αρχικά ΔΝΤ φτάνουν….

Θα μπουν στο γήπεδο, με τα γαλανόλευκά τους και οι δύο (κι άλλη ομοιότητα), θα σφιχταγκαλιαστούν και την ώρα που θα ακούγονται οι εθνικοί ύμνοι θα κάνουν ένα ωραίο κωλοδάχτυλο προς την εξέδρα των επισήμων.
Μετά θα πιαστούν σε ζευγάρια, και θα χορέψουν ένα Τάγκο παθιασμένο, άντρας με άντρα, όπως το χόρευαν στα παλιά μπορντέλα του Μπουένος Άυρες κάνοντας επίδειξη για τα μάτια μιας Κάρμεν και μιας Μερσέντες. Μόνο που τώρα θα χορέψουν για μια Moody’s και μια Fitch.
Θα θυμηθούν χορεύοντας, δικτατορίες και ματωμένες συγκεντρώσεις. Θα ψιθυρίσει ο Μέσι ονόματα αγνοουμένων στο αυτί του Καραγκούνη. Θα βουρκώσει ο Τέβες στον ώμο του Κυργιάκου λέγοντας για τη μάνα του, που είχε βγει στο δρόμο με τις κατσαρόλες. Κι εκείνος για τη δικιά του, που της κόβουν δυο συντάξεις.

Εγώ ψήφισα Ψαριανό

Στις εκλογές του Οκτωβρίου ψήφισα στη Β’ Αθηνών και ένας από τους τέσσερις σταυρούς πήγε στον Γρηγόρη Ψαριανό. Έτσι, χωρίς πολλή σκέψη, επειδή τον γούσταρα ως ραδιοφωνατζή, επειδή μου άρεσε που δεν ήταν μέλος του κόμματος και κανενός κόμματος, επειδή τα έλεγε χύμα και είχα την αίσθηση ότι πρέπει πια ο ΣΥΡΙΖΑ να τα λέει χύμα, να γίνει αντισυμβατικός, να το παίζει και λίγο τρελός, να ρίχνει και κάνα καντήλι που και που…

Ο Γρηγόρης είναι σήμερα με αυτούς που λένε ότι ο κόσμος τους ψήφισε μέσω του ΣΥΡΙΖΑ ελπίζοντας ότι κάποτε δε θα υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ… Είναι με αυτόν που ανέλαβε να εκπροσωπεί τον ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή επιθυμώντας όμως τη διάλυσή του. Σήμερα και η δική μου ψήφος μπαίνει στο τσουβάλι όσων «ήξεραν τι ψηφίζουν» και (υποτίθεται) επικροτούν την κίνηση των Τεσσάρων.

Επίθεση στο στόλο της ελευθερίας

Ένα βίντεο αναδρομής στα γεγονότα της 31ης Μαϊου αλλά και στην επιτυχημένη απόβαση στη Γάζα τον Αύγουστο του 2008, που προβλήθηκε σε ειδική εκπομπή του TV Creta την επομένη της επιστροφής των πρώτων ελλήνων ακτιβιστών. (Στο βίντεο περιλαμβάνονται αποσπάσματα από την ταινία "Γάζα Ερχόμαστε" του Γ. Αυγερόπουλου και του Γιάννη Καρυπίδη).

Ακόμα, μαρτυρίες και τοποθετήσεις για την επιδρομή όπως καταγράφηκαν στην εκπομπή Πίσω Σελίδες, στον ΣΚΑΙ Κρήτης 92,1 fm

Πέτρος Γιώτης, Free Gaza Movement:


Μιχάλης Γρηγορόπουλος, ακτιβιστής - απαχθείς από το Ισραήλ:


Σοφία Σακοράφα, ανεξάρτητη βουλευτής:


Μαρία Ψαρά, δημοσιογράφος - απαχθείσα από το Ισραήλ:

Βάστα καπετάνιε…

«Επί Νέας Δημοκρατίας μας έλεγαν γυρίστε πίσω, μας έβριζαν. Μπινελίκια σου λέω χοντρά. Τουλάχιστον όμως μας μιλούσαν. Ετούτοι εδώ ήταν εξαφανισμένοι…».

Την Τετάρτη που πέρασε βρέθηκα στο σπίτι του Ζαχαρία Στυλιανάκη, του καπετάνιου του «Ελεύθερη Μεσόγειος», που γύρισε με τους πρώτους έξι απελαθέντες από το Ισραήλ. Έχοντας κάνει και δικό του όνειρο πια το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας, ο άνθρωπος αυτός θυμάται και συγκρίνει την αντιμετώπιση που είχαν από τις ελληνικές κυβερνήσεις οι ακτιβιστές πάνω στα πλοία της ειρήνης που κουμαντάρησε. Συγκρίνει και διαλέγει εκείνους που τον έβριζαν. Δυστυχώς.

«Αυτοί, μια φορά μας μίλησαν μόνο, για να ρωτήσουν τη θέση μας» μου είπε. «Καλά κρασά. Εμείς βλέπαμε τους ισραηλίτες να έρχονται καταπάνω μας και από την Ελλάδα ρωτούσανε που είμαστε…»

Παράπονο έχει αλλά απορίες δεν έχει ο καπετάνιος. Ξέρει καλά πως το δικό του το όνειρο, όπως και όσων βρέθηκαν και θα βρεθούν στα πλοία για τη Γάζα, μπαίνει στις μυλόπετρες των διεθνών σχέσεων, των ισορροπιών δυνάμεων, της λογικής του εχθρού του εχθρού μας, που ξαφνικά έγινε φίλος μας. Σε αυτές τις μυλόπετρες μπήκαν και οι ζωές των αποκλεισμένων παιδιών της Γάζας, σε αυτές μπήκαν και οι νεκροί της τελευταίας πειρατείας.

Μέχρι και η «αριστερή» κυβέρνηση της Κύπρου ζήτησε και πήρε ανταλλάγματα από του Ισραηλινούς και έκλεισε την πόρτα στα πλοία της Ειρήνης. Και έτσι ακυρώθηκε (προς το παρόν) η σύνδεση της Χάιφας με τα κατεχόμενα. Η διπλωματία κέρδισε. Η δικαιοσύνη περιμένει τη σειρά της, εδώ και χρόνια.

Ο Γιώργος καταδικάζει αλλά συνεχίζει να προεδρεύει στη Σοσιαλιστική Διεθνή, με αντιπρόεδρο τον υπουργό Άμυνας του Ισραήλ κ. Μπάρακ, αυτόν δηλαδή που διέταξε να σκοτώσουν τους ακτιβιστές την Κυριακή. Η εικόνα του Δρούτσα που τρώει κράξιμο όταν πήγε να υποδεχτεί τους συλληφθέντες είναι η καλύτερη απάντηση σε όλα αυτά.

Ο καπετάνιος δεν περιμένει βοήθεια από τον ασύρματο. Τα ξέρει πια. Η μόνη βοήθεια είναι στην καρδιά τη δικιά του και του Πισσία και του Γιώτη και των υπολοίπων. Εκεί μόνο. Ετοιμάζεται ήδη για το επόμενο ταξίδι. Μου το είπε και τον πιστεύω.

Υ.Γ. Αυτός ο κύριος Δελαβέκουρας του υπουργείου Εξωτερικών έμαθε πόσοι είναι οι Έλληνες που συνελήφθησαν ή ψάχνει ακόμα;

*κρήτη: Κατερίνα, η πασοκτζού

«Πρώτα πλήρωνα το ρεύμα της τοπικής του ΠΑΣΟΚ και μετά του σπιτιού μου», μου έλεγε η κυρία Κατερίνα από το Καστέλλι. «Πασοκτζού είμαι όλα μου τα χρόνια και πόνεσα και έτρεξα για το κόμμα. Και τώρα μας παίρνουν το Δήμο από το Καστέλλι».

Καλά, για το Δήμο στενοχωριέσαι, σκεφτόμουν εγώ από μέσα μου. Εδώ αποδεικνύεται πως πλήρωνες το ρεύμα του ΠΑΣΟΚ για να σπουδάσει ο Μαντέλης την κόρη του. Πλήρωνες εσύ το ρεύμα στο Καστέλι για να βλέπουν στην Αθήνα να υπογράφουν σωστά για τις προμήθειες του ΟΤΕ και του ΟΣΕ, πάντα κατά κει απ’ όπου είχαν έρθει οι μίζες.

Το πλήρωνε το ρεύμα η κυρία Κατερίνα, αλλά φως δεν είδε. Και σήμερα την πιάνει το παράπονο. Καλά οι κλεψιές, καλά οι μίζες, καλά τα σκάνδαλα. Εκεί δε μπορεί να κάνει τίποτα. Της έκοψαν και τα δώρα στη σύνταξη, χαλάλι κι αυτά… Αλλά να της χαλάσουνε το Δήμο;

Είναι παλιά «πασοκτζού» αυτή, θυμάται καλά. Θυμάται τον Αντρέα να λέει «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία» και βλέπει τώρα τον Γιώργο να μιλά για «διαβούλευση». Ποια διαβούλευση; Στο Καστέλλι τους είπαν να διαλέξουν, να πουν τη γνώμη τους για το χωροταξικό. Το Α ή το Β; Εκείνοι διάλεξαν το Α και το υπουργείο έκανε το Β. Ξεκάθαρα πράγματα. Η διαβούλευση ακόμα μια φανφάρα για πέταμα.

Σήμερα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στο Καστέλλι είναι κλειστά. Κατέβηκαν στο Ηράκλειο και παρέδωσαν τα κλειδιά στα κεντρικά της νομαρχιακής. Μαζί με μερικά αυγά στα τζάμια. «Και πόσο παίρνει ρε παιδιά στο Καστέλλι το ΠΑΣΟΚ», τους ρωτάω. «Ίσα με 68,3» μου λένε.

Και η κυρία Κατερίνα εκεί, πασοκτζού. Πάντα με πλουμιστά λόγια τη στόλιζαν. Ξεκίνησε από κυρίαρχος λαός κι έγινε τιμημένα γηρατειά. Κι εκείνη εκεί, ΠΑΣΟΚ.

Συμπάθα με αν τις διαβάσεις αυτές τις γραμμές κυρία Κατερίνα, αλλά μου θύμισες την ταινία με τον Κωνσταντάρα ναύαρχο που τον νόμιζαν για πνιγμένο και κατασπάραζαν το βιος του. Και στο μνημόσυνό του, μέσα στα πλουμιστά λόγια, ανάμεσα στα «αξιομακάριστε» και «αξιομνημόνευτε» βρέθηκε ένας μόνο, πραγματικός φίλος, να πει «ήσουν καλός, ήσουν χρυσός, αλλά ήσουν μεγάλο κορόιδο». Συμπάθα με κυρία Κατερίνα, κι εγώ σα φίλος σου στα λέω.