Δύο ραδιοφωνικά εικοσάλεπτα αφιερωμένα στον σοσιαλισμό. Τη μέρα που τα ξέρασε όλα ο Μαντέλης, τη μέρα που θυμόμασταν τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τη μέρα που οι Ευρωπαίου σοσιαλιστές τρώγαν και πίναν στο Ηράκλειο, τη μέρα που η σοσιαλιστική αστυνομία λειτουργούσε ως υπάλληλος μιας κοινοπραξίας δέρνοντας κόσμο μέσα στο σπίτι του στα Χανιά. Και να σκεφτείς ότι γλιτώσαμε από τη βαρβαρότητα…
Πρωταγωνιστούν ακόμα: Ένας σοσιαλιστής περιφερειάρχης Υγείας που έλυσε τα πάντα και του περίσσεψε το κτίριο μιας κατάληψης στην πόλη, ένας σοσιαλιστής πρωθυπουργός που πέτυχε δύο στα δύο με τα τότε «δεξιά του χέρια», τέσσερις πέντε σοσιαλιστές που θέλουν να γίνουν περιφερειάρχες Κρήτης, και μια κυρία αγνή πασοκτζού που πλήρωνε πρώτα το ρεύμα στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και μετά το δικό της. Α, και μια Ντόρα που βγήκε από τα ρούχα της (μεταφορικά) όταν άκουσε για τον Μαντέλη...
Μαθαίνω πως με τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών είναι και πάλι χαρούμενες η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ. Η πρώτη, αν και ψαλιδίστηκε, δεν έχασε την πρωτιά και η δεύτερη σημείωσε μεγάλη άνοδο, και μάλιστα σε μια περίοδο που το κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση και παίρνει σκληρά μέτρα.
Καταλαβαίνω την αποχή, καταλαβαίνω το σιχτίρισμα όλων (και των αριστερών) φοιτητικών παρατάξεων, καταλαβαίνω την ψήφο σε κάθε αριστερό σχήμα ως (ίσως) μια κάποια διέξοδο. Όλες αυτές τις τόσο διαφορετικές στάσεις τις κατανοώ. Την ψήφο στα δύο «κυβερνητικά» καθρεφτίσματα της πολιτικής ζωής δεν την πιάνω και να με συγχωράτε.
Κάτι πρέπει να έχει γοητεύσει τους πιτσιρικάδες αυτούς. Ίσως που γλιτώσαμε τη βαρβαρότητα και καρφωθήκαμε γυμνοί στον προεξέχοντα σοσιαλισμό, ίσως που κόπηκε ο 13ος και 14ος μισθός του πατέρα τους, ίσως που έχασαν λίγη από την εθνική του κυριαρχία, ίσως η ευσυνειδησία της Γκερέκου, ίσως το σχέδιο της Άννας για την Παιδεία. Κάτι διάολε, τους έχει γοητεύσει, τους έχει μαγνητίσει προς την ΠΑΣΠ.
Οι άλλοι μισοί είναι ακόμα με την ανάμνηση από το Βατοπέδι, από τη Siemens, από τους Κουμπάρους και από τον νόμιμο και ηθικό Βουλγαράκη που έκανε ρίμα με το «γάμ.. τον π… τον Γιωργάκη» σε μια από τις μνημειώδεις συγκεντρώσεις τους. Ωραία χρόνια…
Αναρωτιέμαι αλήθεια, τι τους γοητεύει εκεί. Η εξουσία που μαγνητίζει, η δική τους διαπλοκή, που είναι προ των πυλών, η συμφοιτήτρια που είναι κόμματος. Να γίνω κι εγώ μέλος του κόμματος...
Κάτι γίνεται παιδιά. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ παντού. Ο διπλανός, ο συνάδελφος, ο γείτονας, ο από πάνω, ο από κάτω. Ζουν ανάμεσά μας, κάπου έχει φωλιά… Απογοητευμένοι κι αυτοί. Εκείνοι είναι που φωνάζουν πως «όλοι ίδιοι είναι», «να πληρώσουν αυτοί που κλέψαν» και «να τα πάρουν από τους πλούσιους». Και μετά ψηφίζουν ΠΑΣΠ και ΔΑΠ.. Εκτός αν φτάνει μια εκδρομή και μια συναυλία του Τσαλίκη για να σε κάνουν να αλλάξεις γνώμη.
Φτάνει πια με τα χάδια στους πιτσιρικάδες. Φταίνε κι αυτοί. Τώρα που φτάσαμε εδώ ας το πάρουν στα χέρια τους το πράγμα.
Μερικές τουριστικές σκέψεις, τώρα που έφυγε και η Γκερέκου και το μόνο έργο της στον τουρισμό θα είναι αυτό το dvd με σένα πρωταγωνιστή.
Συγγνώμη εξ αρχής. Ο τίτλος δε συνάδει με το ύφος της στήλης ούτε με του Δρόμου πολύ περισσότερο. Αλλά δεν κρατήθηκα. Η είδηση, αν δεν την ακούσατε, έχει ως εξής… Ο ΕΟΤ ετοιμάζει dvd για να διαφημίσει τον ελληνικό τουρισμό στις ΗΠΑ και πρωταγωνιστής θα είναι ο Γιώργος Παπανδρέου.
Να τους πεις για τη χώρα που έχει χάσει την εθνική της κυριαρχία και κυβερνάται από το ΔΝΤ. Για τη χώρα που τα κανάλια έπεισαν τον κόσμο ότι είναι πιο σημαντικό να περνάνε καλά οι τουρίστες παρά οι υπήκοοί της. Για τη χώρα που αφαιρεί μισθούς από τους πολίτες της για να αγοράσει όπλα. Να τους πεις πως μπαίνουμε πια στον ίσιο δρόμο. Πάνε πια τα «γκρικ σουβλάκι - γκρικ καμάκι», παρελθόν, μαζί με τα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ» του μπαμπά.
Όπως οι σταρλετίτσες, που δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτα στη ζωή τους και το έριξαν στο πορνό. Έτσι κι εσύ. Αφού δεν κατάφερες να σώσεις τη χώρα και δεν τολμάς ούτε καν να διερωτηθείς αν αυτό που έφτιαξες είναι «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», το ‘ριξες κι εσύ στα dvd. Να το δείξεις στο video τι μας κάνουν οι αμερικανογαλλογερμανοί. Εκεί να δεις πορνό. Παρά φύσιν…
Και για ποιον τουρισμό θα τους πεις ρε μπαγάσα; Τον τουρισμό των κλειστών μουσείων, της κρατικής ανοργανωσιάς, της εκμετάλλευσης των υπαλλήλων στα ξενοδοχεία – κάτεργα ή των γιγαντιαίων παρανομιών στους αιγιαλούς που δεν τις βάζει η δική σου φαντασία ότι συμβαίνουν, αφού εξαντλήθηκες στο γκρέμισμα ενός εγκαταλειμμένου σκυλάδικου;
Να τους πεις ακόμα και για τους πρώην συμβασιούχους της Ολυμπιακής που ξεφόρτωναν τις βαλίτσες των αμερικάνων στο αεροδρόμιο τα καλοκαίρια και τους απέλυαν το χειμώνα. Και τώρα τους ζητάει πίσω ο ΟΑΕΔ τα επιδόματα ανεργίας που έπαιρναν. Χωρίς να ντρέπονται, οι αθεόφοβοι...
Υ.Γ. Και μια απορία τουριστική, προς ΜΜΕ: Είδα και διάβασα πολλές φορές την Πέμπτη για τα δύο κρουαζιερόπλοια που ταλαιπωρήθηκαν οι επιβάτες τους από την απεργία των πληρωμάτων των ρυμουλκών. Άκουσα πολλές φορές για το πλήγμα στον τουρισμό, για τη χώρα που εκτίθεται κτλ κτλ Αλλά έτσι, για τα μάτια του κόσμου ρε συνάδελφοι και μόνο: Αυτά τα έρμα τα πληρώματα ΓΙΑΤΙ απεργούσαν; Μπορεί να έχουν άδικο, να καταστρέφουν τον τουρισμό και να βρωμάν τα χνώτα τους. Αλλά ΓΙΑΤΙ απεργούσαν; Γαμώ τη δεοντολογία μου γαμώ
Πέντε λουκέτα, μόνο σε μία γειτονιά, μέσα σε ένα μήνα
Το Καμαράκι, είναι μια γειτονιά του Ηρακλείου που αποτυπώνει με τον πιο τραγικό τρόπο την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά την ώρα που το μεγάλο κεφάλαιο συνεχίζει και εν μέσω κρίσης την επίθεσή του στους μικρούς εμπόρους. Στην περιοχή αυτή, πίσω από την κεντρική αγορά της Καλοκαιρινού, πέντε εμπορικά καταστήματα, το ένα δίπλα στο άλλο, έχουν στη βιτρίνα τους ένα ενοικιαστήριο.
«Και τα πέντε έκλεισαν μέσα σε ένα μήνα» μας λέει μια διπλανή καταστηματάρχης που διατηρεί με νύχια και με δόντια το μαγαζί της με υφάσματα και είδη προικός. «Δεν ξέρουμε από πού να φυλαχτούμε, κάνουμε όσο καλύτερες προσφορές μπορούμε για να κρατηθούμε στην αγορά» συμπληρώνει.
Ο αντιπρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Ηρακλείου Βύρωνας Δοκιμάκης τονίζει πως απαιτείται άμεση λήψη γενναίων μέτρων από το κράτος για τη διάσωση των μικροεμπόρων. «Να επιβάλλουν στους ιδιοκτήτες τη μείωση των ενοικίων» τονίζει, αναφέροντας πως οι πρόσφατες ρυθμίσεις για το ενοικιοστάσιο είναι απλώς «ασπιρίνες»
Η γειτονιά στο Καμαράκι δείχνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο το πρόβλημα. Ο δρόμος έχει ερημώσει, πέντεμαγαζιά κλειστά και ακόμα ένα στα κλεισίματα αφού η επιγραφή «διάλυση τιμών» προμηνύει τα χειρότερα. Δεν είναι όμως η μόνη περιοχή. Ακόμα και στην διπλανή λεωφόρο Καλοκαιρινού, την «Πανεπιστημίου» του Ηρακλείου, κάθε πέντε - έξι μαγαζιά συναντάς ένα ενοικιαστήριο. Τα ίδια και στη Δαιδάλου, τα ίδια και στους υπόλοιπους δρόμους του κέντρου.
Κερασάκι τα Εμπορικά Κέντρα
Το τελειωτικό χτύπημα στο μικροεμπρόριο δίνεται από τους «γίγαντες» της αγοράς που πλέον πολιορκούν τους αρμόδιους φορείς της πόλης για να πάρουν άδεια ίδρυσης τεράστιων εμπορικών κέντρων. Με νύχια και με δόντια «κράτησε» ο εμπορικός σύλλογος τη σχετική απόφαση στο Νομαρχιακό Συμβούλιο προ ημερών, όταν ένας μεγαλοεργολάβος ζητούσε να περικυκλώσει την πόλη με δύο τεράστια εμπορικά κέντρα, ένα στα δυτικά και ένα στα ανατολικά του Ηρακλείου. Η τρίμηνη παράταση που του δόθηκε απλά καθυστερεί μια ήδη προδιαγεγραμμένη εξέλιξη. Σε λίγες εβδομάδες ανοίγει και το Praktiker έτοιμο να «αφανίσει» τα αντίστοιχα μαγαζιά χρωμάτων, σιδηρικών και επίπλων.
«Κάποιοι είδαν το Ηράκλειο ως το σύγχρονο Ελ Ντοράντο» μας λέει ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Μανόλης Κουμαντάκης. «Επιθυμούν εν μέσω κρίσης να δημιουργήσουν ολιγοπωλιακές καταστάσεις στην αγορά έτσι ώστε να επιβιώσουν μόνο οι μεγάλοι και οι μικροί να σβήσουν» προσθέτει, ενώ στη συνεδρίαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου η νομάρχης Βαγγελιώ Σχοιναράκη ανέφερε: «Δεν μπορούμε μονίμως να λέμε όχι σε όσους θέλουν να επενδύσουν. Θα πρέπει και οι έμποροι να τρέξουν με ταχύτερο ρυθμό για να προλάβουν τις εξελίξεις στην αγορά…»
Να τρέξουμε, απαντούν εκείνοι, τρέχουμε ήδη, αλλά με τι δυνάμεις και σε πόσο άνισο αγώνα; Μια σκέψη που έχει μπει ήδη στα σκαριά είναι ο συνασπισμός πολλών μικρών εμπόρων σε ένα πολυμετοχικό σχήμα για τη δημιουργία μιας εμπορικής κοινοπραξίας ως απάντηση στην κρίση.
Όσοι από αυτούς προλάβουν να συμμετάσχουν βέβαια.. Τα ενοικιαστήρια στις βιτρίνες του Ηρακλείου αυξάνονται…
Ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, επικεφαλής των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, μιλά για το ελληνικό πρόβλημα. Μιλά για το επιτόκιο δανεισμού, για τους εξοπλισμούς για όλα. Μέσα σε έξι λεπτά ο κύριος αυτός λέει όλη την αλήθεια για τη στάση της Ευρώπης έναντι της Ελλάδας.
Έγραφα την περασμένη εβδομάδα για την έπαρση και τον απροκάλυπτο λόγο του Ανδρέα Βγενόπουλου. Μόλις πριν 10 μέρες με το ύφος του ευεργέτη. Είχε προηγηθεί η συνέντευξή του στην τηλεόραση με το ρόλο του τιμητή των πάντων. Ένας επιχειρηματίας στο απόγειο της δημοσιότητας με τα φλας και τις κάμερες να τον αναζητούν σε κάθε του κίνηση…
Όταν είσαι στο απόγειο όμως, η πτώση κάνει μεγαλύτερο θόρυβο. Το βίντεο με τις βρισιές του κόσμου έκανε τον γύρο του Internet αλλά δεν έφτασε στα τηλεοπτικά δελτία. Και δεν περίμενα να φτάσει, το σύστημα δουλεύει κανονικά βλέπετε…
Αλλά, η ουσία δεν αλλάζει. Η εικόνα ενός ανθρώπου φοβισμένου, κρυμμένου πίσω από ένα τείχος μπράβων και αστυνομικών να αποχωρεί από τον τόπο της τραγωδίας. Ο πρόεδρος της MARFIN ξέρει πως πρέπει να δώσει απαντήσεις στον κόσμο αυτό για πολλά πράγματα. Στον κόσμο που μαζί με την οργή για τους φυσικούς αυτουργούς, τους δολοφόνους δηλαδή (γιατί περί τέτοιων πρόκειται ας μην κρυβόμαστε) φώναξε και πολλά «γιατί», αποδέκτης των οποίων ήταν η διοίκηση της τράπεζας. - γιατί ήταν ανοιχτή η τράπεζα την ημέρα της απεργίας; - γιατί ήταν εκεί οι εργαζόμενοι; Ήταν όλοι απεργοσπάστες ή εξαναγκάστηκαν να βρίσκονται στις θέσεις τους; - γιατί δεν έκλεισε το συγκεκριμένο υποκατάστημα εφόσον γνώριζαν ότι ήταν πάνω στη διαδρομή της πορείας; - γιατί δεν επέτρεψαν στους εργαζόμενους να φύγουν νωρίτερα όταν το ζήτησαν αφού έβλεπαν ότι θα γίνουν στόχος;
Η MARFIN βιάστηκε να βγάλει ανακοίνωση με το γνωστό ύφος Βγενόπουλου, κάνοντας κατά μέτωπο επίθεση. Μόνο που όταν λέει πως «από τύχη δεν είχαμε θύματα σε αντίστοιχες περιπτώσεις» παραδέχεται αυτό ακριβώς που καταλαβαίνουμε όλοι. Ότι και η τράπεζα γνώριζε πως οι άνθρωποι που κράτησε εκεί να δουλεύουν διέτρεχαν μεγάλο κίνδυνο.
Και τώρα ο κύριος Βγενόπουλος με προφίλ «τσαλακωμένο» να δέχεται αντικείμενα και βρισιές από το πλήθος, σε ένα βίντεο που δε θα παίξει στα κανάλια. Σε ένα βίντεο που αν το βάλεις δίπλα στο άλλο, της προηγούμενης εβδομάδας, όπου μας παρακινούσε να πίνουμε γάλα Δέλτα και να καταθέτουμε στη MARFIN βλέπεις καθαρά τις δύο όψεις ενός συστήματος ήδη ξεπεσμένου.
Το σύστημα όμως έχει την ικανότητα να ισιώνει πολύ γρήγορα τις «τσαλακωμένες» εικόνες. Αρκεί να ρίχνεις καλό διαφημιστικό budget στην αγορά...
Την εβδομάδα που πέρασε είχα την ανέλπιστη τύχη να γνωρίσω από κοντά τον Ανδρέα Βγενόπουλο. Ήρθε στα Χανιά για να παρουσιάσει την δρομολόγηση ενός από τα καράβια του στη γραμμή προς Πειραιά. Έδωσε συνέντευξη Τύπου μέσα στο πλοίο και όπως συνηθίζουμε να λέμε εμείς οι δημοσιογράφοι «μίλησε για όλους και για όλα».
Τυπικός κεφαλαιοκράτης, συνεπής όσο λίγοι στο ρόλο του εκεί, στην αντίπερα όχθη. Κυνικός και αγοραίος όπου χρειαζόταν, ενσάρκωσε τον νέο ρόλο, το νέο ύφος των εκπροσώπων της τάξης του για την περίοδο της κρίσης.
Χωρίς προσχήματα και περιστροφές μίλησε για επιχειρηματικότητα και για κέρδη, κατήγγειλε τους συνδικαλιστές ότι «δαιμονοποιούν» τους όρους κέρδος και υπερκέρδος. Κατηγόρησε τους εργαζόμενους της πρώην Ολυμπιακής ότι επέλεξαν να τεμπελιάσουν αντί να δουλέψουν για αυτόν. Ζήτησε από τους Κρητικούς να τον αγαπήσουν και να ταξιδεύουν με το πλοίο του για να τον πείσουν ότι αξίζει τον κόπο να βάλει και άλλο καράβι, από το Ρέθυμνο αυτή τη φορά.
Δε διστάζει να εντάξει στο λόγο του λέξεις όπως «κλέφτες» και «τεμπέληδες», πράγμα σπάνιο για ανθρώπους σαν κι αυτόν, τουλάχιστον δημοσίως. Λέξεις που τις ακούς και στο δρόμο καθημερινά. Λέξεις που τον κάνουν έναν από μας. Δηλώνει φορολογούμενος πολίτης εξάλλου σαν και μένα και σαν και σένα…
Ο κύριος αυτός λέει τα πράγματα ξεκάθαρα. «Οι συνδικαλιστές πρέπει πρώτα να αγωνιούν αν θα αποσβέσει το αφεντικό τους την επένδυση που έκανε ώστε να έχουν και τον άλλο μήνα μισθό». Αυτό είναι η ανάπτυξη.
Λοιπόν, από δω και πέρα καμία δικαιολογία, κανένα πρόσχημα… Τα πράγματα θα λέγονται κατάμουτρα και θα νομίζεις πως αυτός που στα πετάει καταπρόσωπο είναι μαζί σου, το κάνει για το καλό σου.
Αστειεύθηκε προς το τέλος και μας περιέγραψε πώς πρέπει να είναι μια τυπική μέρα ενός Χανιώτη. «Να ξυπνάει το πρωί και να πίνει γάλα ΔΕΛΤΑ, να περνάει από τη Marfin για να ελέγξει τον λογαριασμό του, να κολατσίζει ένα κρουασάν Seven Days, να τρώει το μεσημέρι στα Goodys ή στα Everest, να βάζει το αυτοκίνητό του στο νέο καράβι για τον Πειραιά και να παίρνει την επόμενη πτήση της Ολυμπιακής για την Αθήνα». Κάποιοι από πίσω χειροκρότησαν ενθουσιασμένοι…
Μπορώ να ζω και για σας αν θέλετε, σκέφτηκα…
Αλλά δεν το είπα…
Δύο ραδιοφωνικά εικοσάλεπτα αφιερωμένα στον σοσιαλισμό. Τη μέρα που τα ξέρασε όλα ο Μαντέλης, τη μέρα που θυμόμασταν τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τη μέρα που οι Ευρωπαίου σοσιαλιστές τρώγαν και πίναν στο Ηράκλειο, τη μέρα που η σοσιαλιστική αστυνομία λειτουργούσε ως υπάλληλος μιας κοινοπραξίας δέρνοντας κόσμο μέσα στο σπίτι του στα Χανιά. Και να σκεφτείς ότι γλιτώσαμε από τη βαρβαρότητα…
27.05.10 
